ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΠΙΣΩ!

Τον προηγούμενο αιώνα κυκλοφορούσε μεταξύ των οικονομολόγων ένα ευφυολόγημα:

-Αν δουλεύει κάτι στην πράξη δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι αν δουλεύει και στη θεωρία.

Σε αυτό παραπέμπουν ορισμένες επιλογές του οικονομικου επιτελείου που ήδη προκαλούν κοινωνικούς κραδασμούς. Τελευταίο κρούσμα η πρόθεσή του να ψαλιδίσει τη φοροαπαλλαγή στους τόκους των στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας, όπως αποκάλυψαν χθες «ΤΑ ΝΕΑ». Για την ακρίβεια επίκειται η κατάργηση του αφορολογήτου των τόκων για εισοδήματα πάνω από ένα όριο- κατά πάσα πιθανότητα τα 50.000

ευρώ ετησίως.

Ασφαλώς μια τέτοια έμπνευση δεν μπορεί να προήλθε από παράγοντες που διατηρούν επαφή με την κοινωνία. Δείχνει σαν ευρεσιτεχνία της φορολογικής γραφειοκρατίας μακριά από την πραγµατικότητα. Ή σαν θεωρητική αντιµετώπιση πραγµάτων τα οποία στην πράξη λειτουργούν εύρυθµα. Ηδη οι αντιδράσεις είναι αρνητικές. Οι επαγγελµατίες που εµπλέκονται στον ευρύτερο κύκλο παραγωγής της πρώτης κατοικίας την καταγγέλλουν ως αβασάνιστη ιδέα. Τη θεωρούν χαριστική βολή σε έναν τεράστιο κλάδο της οικονοµίας.

(Λεπτοµέρειες στη σελίδα 39). Ανάλογες προβλέπονται και οι αντιδράσεις των πολιτών που θα θιγούν.

Κυρίως όσων εξυπηρετούν ήδη ένα στεγαστικό δάνειο.

Εκαναν χρήση του ευεργετήµατος της απαλλαγής από τους τόκους του δανείου τους.

Τώρα θα καταληφθούν εξαπίνης στην πιο δύσκολη καµπή της οικονοµικής κρίσης.

Αυτοί οι δανειολήπτες είναι εκατοντάδες χιλιάδες.

Από πλευράς συγκυρίας, εξάλλου, χειρότερο πλήγµα δεν θα µπορούσε να δεχθεί η οικοδοµική δραστηριότητα.

Ηδη διανύει περίοδο µεγάλης κάµψης µε χιλιάδες απούλητα διαµερίσµατα.

Πώς θα δεχθούν ότι το κράτος αλλάζει βιαίως τους όρους µε τους οποίους δανείστηκαν και δυσκολεύει την αποπληρωµή των δανείων τους;

Και όπως γίνεται πάντα στην αλυσίδα της οικονοµίας, το ένα φέρνει το άλλο.

Η δυσχερέστερη εξυπηρέτηση των δανείων θα τα περιορίσει και ως εκ τούτου θα µειωθεί ο ρυθµός ανέγερσης νέων κατοικιών.

Συνεπώς, νέες φουρνιές εργαζοµένων στην οικοδοµή, επαγγελµατιών και επιχειρήσεων του κλάδου θα καταλήξουν στην ανεργία ή στο λουκέτο.

Με τη σειρά τους, όλα αυτά θα συρρικνώσουν τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταµεία.

Η προφανής επιδίωξη για την κατάργηση αυτής τής καθ’ όλα δίκαιης και αναπτυξιακής φοροαπαλλαγής είναι η ενίσχυση των εσόδων του κράτους.

Ενδεχοµένως θα µπουν πράγµατι στο δηµόσιο ταµείο τα ποσά που απαλλάσσονται ώς τώρα. Οµως τα ποσά που θα απολεσθούν για το ίδιο ταµείο από τις παρενέργειες θα είναι πολύ περισσότερα.

Αλλά ούτε και ως µέτρο κοινωνικής δικαιοσύνης ευσταθεί η θέσπιση πλαφόν.

Θα λειτουργήσει ως ποινή για όσους δηλώνουν µε ειλικρίνεια τα εισοδήµατά τους, ενώ αντιθέτως οι φοροφυγάδες πρακτικά θα πάρουν και «µπόνους».

Στην πραγµατικότητα, µε το µέτρο αυτό θα πληγούν κατά κύριο λόγο τα µεσαία εισοδήµατα.

Τα οποία, αφενός, έχουν ήδη φορτωθεί µε υπέρογκα βάρη και, αφετέρου, είναι αυτά που στηρίζουν την αναπτυξιακή προοπτική της οικονοµίας.

Οι υπολογισµοί που έχουν γίνει από τους αρµόδιους είναι λανθασµένοι, πρόχειροι και δεν πρόκειται να έχουν αποτέλεσµα.

Η κυβέρνηση καλείται να αποσύρει αµέσως κάθε τέτοιο σχέδιο.

Και να διατηρήσει το υφιστάµενο σύστηµα των φοροαπαλλαγών για την πρώτη κατοικία.