Σώµα

Πάντα τις ταινίες, όπως µε τον έρωτα, τις κρίνω µε το σώµα. Παράδειγµα; Οταν είδα σε µορφή DVD «Το νησί του Ηλιου» της Ισαβέλλας Μαυράκη, συντρόφου του Ντίνου Κατσουρίδη, δηλαδή της ζωντανής ιστορίας του ελληνικού κινηµατογράφου, µου ‘ρθε η επιθυµία µιας προδοσίας. Αντί για Κουφονήσια, να φύγω το καλοκαίρι προς Σχοινούσσα. Η πιο όµορφη ανθρώπινη µικροκλίµακα απόλαυσης και φυσιολατρίας. Ετερο παράδειγµα; «Η βάρδια του Πελεκάνου». Το ντοκιµαντέρ της Λείας Μπίνζερ. Οταν το είδα, κι αυτό σε µορφή DVD, µου ‘ρθε µια ακατανίκητη διάθεση. Αν και εναντίον του αλκοόλ, να ρουφήξω µερικά ποτηράκια σαντορινιού κρασιού διά χειρός Νίκου Πελεκάνου, Πάρη Σιγάλα και Χρήστου ∆αλµηρά. Εντελώς ανόµοιες αισθητικές και προσεγγίσεις. Οµως και τα δύο µε ερωτική τρυφερότητα και θηλυκή φροντίδα!