Πού οφείλεται η απώλεια όσφρησης στους νέους

Ο καθηγητής Ωτορινολαρυγγολογίας του Πανεπιστηµίου Αθηνών Δηµήτρης Κανδηλώρος απαντά ότι η απώλεια της όσφρησης µπορεί να είναι:

1) Κεντρικής αιτιολογίας, δηλαδή από τον εγκέφαλο (λόγω π.χ. ενός όγκου ή καταστροφής του οσφρητικού νεύρου).

2) Τραυµατικής αιτιολογίας (λ.χ. ύστερα από ένα τροχαίο).

3) Συνέπεια ιώσεως, η οποία µπορεί να µην έχει άλλες σοβαρές επιπλοκές.

4) Παρενέργεια φαρµάκων.

5) Επίπτωση ρινικών πολυπόδων, αλλεργικής (κυρίως) ή φλεγµονώδους αιτίας.

6) Σπανίως, συνέπεια νευρίτιδας ή σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Ο οσφρητικός βλεννογόνος είναι µικρός (ένα εκατοστό ψηλά στην οροφή της µύτης και άλλο ένα εκατοστό προς το διάφραγµα). Γι’ αυτό επηρεάζεται εύκολα, λ.χ. από τους πολύποδες (αν και αυτοί έχουν συνήθως το µέγεθος του ρυζιού), οι οποίοι εµποδίζουν τον αέρα να φθάσει ψηλά στα οσφρητικά νηµάτια και να τα ερεθίσει.

Εάν η απώλεια της όσφρησης έγινε ξαφνικά και µάλιστα ύστερα από ένα συνάχι, το πιθανότερο είναι να οφείλεται σε µια ίωση (η οποία µάλιστα συνδυάζεται συχνά και µε διαταραχή της γεύσης).

Η διαταραχή της όσφρησης µπορεί να είναι ολική ή µερική, παροδική ή µόνιµη. Εάν παραµείνει χωρίς θεραπεία επί 3 έως 6 µήνες, το πιθανότερο είναι να µην είναι πλέον αναστρέψιµη. Γι’ αυτό επιβάλλεται να πάει ο ασθενής στον γιατρό το συντοµότερο δυνατό.

Απαιτείται η λήψη λεπτοµερούς ιστορικού, ο έλεγχος της µύτης για αλλεργία, πολύποδες κ.ά. καθώς και εργαστηριακός έλεγχος, µε απλή ακτινογραφία κόλπων προσώπου στην αρχή και, εάν χρειαστεί, και µε αξονική τοµογραφία σπλαχνικού κρανίου.

Ανάλογη µε τη διάγνωση θα είναι και η θεραπεία.