Τι νέα, ψιψινάκι; (What’s new, pussycat?)

Αγαπητή κυρία Φοίβη. Λίγο να ρίξει µια µατιά κανείς στις πρωινές εκποµπές, ακόµη και τις θεωρούµενες σοβαρές, και του έρχεται κάτι. Σαν ταµπλάς, να το πω; Ζαπ σε µια εκποµπή και ακούς την επικοινωνία µε τον Μητροπολίτη Τρίπολης, στη Λιβύη, που τον ρωτάνε: «Μας λένε ότι οι βόµβες είναι για το καλό σας. Εσείς τι λέτε;». Τι να πει, δηλαδή; Ρίχτε µας βόµβες, ρίχτε µας; «Ε, κρύβοµαι», είπε ο ρασοφόρος. Να πέφτουν οι βόµβες και οι άλλοι να σε ρωτάνε αν είναι για το καλό σου, δεν είναι άνω ποταµών; Ιδέα µου είναι, κυρία Φοίβη;

Ζαπ, σε άλλη εκποµπή. Οπου ακούµε έναν λαχανιασµένο εργατοπατέρα των συµβασιούχων του δήµου της Αθήνας να ζητάει επιτακτικά, σχεδόν αγενέστατα, από τον δήµαρχο να δεσµευθεί εδώ και τώρα ότι καλύπτουν οι απολυµένοι πάγιες και διαρκείς ανάγκες ώστε να παραµείνουν. Πάλι καλά που δεν έβγαλε και περίστροφο.

Και το αποκορύφωµα: Ζαπ, ξανά. Και βλέπουµε όλους αυτούς τους συµβασιούχους που διαµαρτύρονται, να τους υποδέχεται ο µέγας, ο τρανός Ηλίας Ψινάκης! Σαν να µην υπήρχε άλλος καταλληλότερος.

Και αναρωτιέµαι: Αυτά είναι η Ελλάδα;

Σε χαιρετώ, απελπισµένος. Τάσος Μαυρίδης < Μα τα θαύµατα του νυστεριού, αγαπητέ Τάσο, πάνε πολύ µε τη «φιλεργατική» πολιτική, την οποία εσπούδασε στα θρανία της ζωής ο µέγας δουλευτής των πάντων ή αλλιώς γάτα µε πέταλα (και µε τ’ όνοµα), που ο τόσο σώφρων λαός της ελληνικής πρωτευούσης εψήφισε σχεδόν µονοκούκι για δηµοτικό εκπρόσωπό του, µόνο και µόνο επειδή τον έβλεπε να χαµογελά, άψογα βαµµένο και τραβηγµένο, σε κάθε ριαλιτοκαρακατσουλιό. Είναι – πώς να σας το πω; – ο εκπρόσωπός µας! Εκείνος που µας αξίζει. Αν δεν ανοίξει αυτός τις αγκάλες του στην αδικηµένη εργατιά,ποιος θα τις ανοίξει; Ο Βαΐτσης;