ΜΑΤΙΕΣ Οι δικαστές

Το έχω πει και άλλοτε, αλλά νοµίζω ότι οφείλω να επαναλάβω, γιατί το απαιτούν οι καιροί: το πρώτο πράγµα που έκανε ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1964, µετά τον θρίαµβο της Ενωσης Κέντρου, ήταν να διπλασιάσει τους µισθούς των δικαστών. Οχι από χουβαρντοσύνη. Αλλά διότι δεν µπορεί να σταθεί στα πόδια της η ∆ηµοκρατία, αν οι λειτουργοί της ∆ικαιοσύνης αντιµετωπίζουν οικονοµικά προβλήµατα. Μοιάζει σαν «κήρυγµα» αυτό που γράφω. Αλλά, ας το καταλάβουµε: ο δικαστής δεν είναι δηµόσιος υπάλληλος. Από την ορθή κρίση του εξαρτάται η ελευθερία ενός πολίτη, η περιουσία του, η βεβαιότητά του ότι αν, κάπου, αδικηθεί θα βρει το δίκιο του. Και ο δικαστής έχει ορθή κρίση και αποφασίζει σωστά, όχι µόνο γιατί αυτό επιτάσσουν ο όρκος, η συνείδησή του και η αποστολή του αλλά και η θέση του. Ενας δικαστικός πρέπει να εµπνέει σεβασµό. Και να κερδίζει από τον µισθό του όσα χρήµατα χρειάζεται για να εξασφαλίσει ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής για τον εαυτό του και την οικογένειά του. Κι ακόµη, για να µπορεί να µελετάει. Να παρακολουθεί βήµα βήµα τις εξελίξεις της επιστήµης του σε έναν συνεχώς µεταβαλλόµενο κόσµο. Και να είναι «µέσα σε όλα». Πολλοί από τους συµφοιτητές µου έγιναν δικαστικοί. Μερικοί διέπρεψαν, καταλαµβάνοντας υψηλές θέσεις. Αρκετοί κινήθηκαν στη µετριότητα. Και κάποιοι, λίγοι ευτυχώς, δεν τα πήγαν όσο έπρεπε καλά. Οι διαπρέψαντες δεν ήταν απλώς µελετηροί, προσεκτικοί, ευφυείς και – βεβαίως – αδέκαστοι. Ηταν και «άνθρωποι του κόσµου». ∆ιάβαζαν λογοτεχνία, παρακολουθούσαν θέατρο, τους έβλεπε κανείς σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, βρισκόντουσαν µέσα στην «αγορά» και δίπλα στον απλό πολίτη. Ακουγαν τα βάσανά του και µάθαιναν για τις σκοτούρες του.

Ο υπάλληλος πηγαίνει στη δουλειά του, γράφει, σφραγίζει, υπογράφει, τσακώνεται, αλλά το µεσηµέρι επιστρέφει στο σπίτι του να ξεκουραστεί. Ο δικαστής ξεπατώνεται. Και ξενυχτάει, αν έχει µπρος του µια δύσκολη δικογραφία.

Και την άλλη µέρα, στην έδρα, οφείλει να παρακολουθεί µε µεγάλη προσοχή τι λένε οι διάδικοι, οι µάρτυρες, οι δικηγόροι. Και να «διαβάζει» από εκφράσεις, χειρονοµίες και βλέµµατα πολλά πράγµατα από όσα δεν λέγονται ή γράφουν τα «χαρτιά».

∆εν ξέρω αν είναι αντισυνταγµατική ή όχι η διάταξη του Ασφαλιστικού Νοµοσχεδίου, µε την οποία οι νέοι δικαστικοί εντάσσονται στο ΙΚΑ.

Αυτό θα το βρουν οι αρµόδιοι. Η γνώµη µου, πάντως, είναι – γνώµη ενός δηµοσιογράφου – ότι έχουν δίκιο οι δικαστές και εισαγγελείς που γενικώς διαµαρτύρονται. Και θέλω να προσθέσω ότι δεν αισθάνθηκα καθόλου καλά για την Πολιτεία την περασµένη Πέµπτη, βλέποντας εκατοντάδες λειτουργούς της ∆ικαιοσύνης στον Αρειο Πάγο σε συγκέντρωση για την οικονοµική πολιτική της κυβέρνησης.

Καταλαβαίνω. Λεφτά δεν υπάρχουν. Η χώρα όµως δεν έγινε φτωχή από τις µεγάλες αµοιβές των δικαστικών. Βρέθηκε στους πέντε δρόµους από διορισµούς, µίζες και αλητείες πολιτικών.

(Οχι όλων, ευτυχώς). Αλλά οι πολιτικοί εξακολουθούν να περνάνε «µπέικα». Και δεν βλέπω να αλλάζει η κατάσταση.

ΥΓ. Από την ΕΡΤ, µου γράφουν: «Η ΕΡΤ Α.Ε. θέλει να κάνει γνωστό πως η διακοπή συνεργασίας της Ελληνικής Ραδιοφωνίας µε τον αείµνηστο Μανώλη Ρασούλη έγινε τον Ιούνιο του 2010, καθώς τότε έληξε αυτοδικαίως η σύµβαση µίσθωσης έργου που είχε συνάψει µε την ΕΡΤ ως µουσικός παραγωγός ραδιοφωνικών προγραµµάτων. Ο Νόµος 3812/28.12.2009 δεν επέτρεπε την ανανέωση των συµβάσεων έργου µε τους εξωτερικούς συνεργάτες της, µε αποτέλεσµα η ΕΡΤ, δυστυχώς, να µην είναι σε θέση να ανανεώσει τη συνεργασία της µαζί του καθώς και µε τους υπόλοιπους εξωτερικούς συνεργάτες των οποίων οι συµβάσεις έληξαν στις 30/6/2010».