Αντε το ιατρικό Εγώ να γίνει… ΕΣΥ

Αγαπητή Φοίβη, Με αφορµή το απίστευτο αλαλούµ της εκτεταµένης ανυπακοής αλλά και της ανεπάρκειας των θεσµών στον χώρο της υγείας, αναπολώ µια χώρα ευνοµούµενη, τον Καναδά. Στην επαρχία Κεµπέκ µε πληθυσµό αντίστοιχο µε αυτόν της Ελλάδας.

Η εκεί επαρχιακή κυβέρνηση είχε αναθέσει σε επιτροπή µε ηγέτη έναν φηµισµένο δικηγόρο (η ιστορική τότε επιτροπή Castongay) να µελετήσει εκτεταµένα το θέµα της δηµόσιας υγείας.

Με το πέρας της µελέτης ψηφίστηκε νόµος αυστηρός, ο οποίος υποχρέωνε όλο το ιατρικό σώµα να τον εφαρµόσει.

Αντ’ αυτού άπαντες οι 10.000 ιατροί κηρύξαµε γενική απεργία διαρκείας.

Μετά 2-3 µέρες καθολικής συµµετοχής στην απεργία η κυβέρνηση συγκάλεσε εκτάκτως το Κοινοβούλιο το οποίο εθέσπισε πρόστιµα πρωτοφανή. Απλά ο απεργός από τη µεθεποµένη της ψήφισης του νόµου θα πλήρωνε καθηµερινά πρόστιµο κολοσσιαίο.

Αποτέλεσµα: άµεση επάνοδος όλων στο πόστο τους.

Να τονίσω εδώ ότι το σύστηµα Meicare (ΕΣΥ) του Κεµπέκ θεωρήθηκε τότε και εξακολουθεί να είναι το καλύτερο στον κόσµο. Αργότερα έγινε απόλυτα αποδεκτό και από το ιατρικό σώµα. Κάθε πολίτης είναι κάτοχος µιας κάρτας υγείας µε κάλυψη όλων των εξόδων και µε επιλογή γιατρού από τον ασθενή. Οσο για τους γιατρούς ισχύει από τότε το fee-for-service (αµοιβή κατά ιατρική πράξη), ώστε ο «τεµπέλης» να βγάζει λίγα και ο εργατικός πολλά.

Αλλωστε όσα και να βγάζει ο γιατρός (πληρωµένα από την κυβέρνηση πάντα) τα µισά περίπου τα επιστρέφει στην κυβέρνηση σε φόρους. Τέλος, τα φακελάκια ούτε υπήρχαν ούτε υπάρχουν παρά µόνο ίσως… ένα µπουκάλι ουίσκι στη γιορτή του ιατρού.

Αυτά προς το παρόν, αγαπητή Φοίβη, για να σε κάνω ίσως να… ζηλέψεις λιγάκι µε την ελάχιστη ελπίδα «κοινωνικής ανάστασης» της Ελλάδας µας…

τον επόµενο αιώνα!

Με εκτίµηση, Αλέκος Α., ιατρός < Θα σιωπήσω από ζήλεια, αγαπητέ Αλέκο…