Γαλλική «ανατριχίλα»

ΣΤΡΟΦΗ 180 µοιρών. Από την Αγρια ∆ύση στο Παρίσι. Και από το animation στη γαλλική εκδοχή της «Μεγάλης ανατριχίλας» του Λόρενς Κάσνταν και του 1983.

Οκτώ φίλοι και ένα ηµιθανές…

πτώµα. Φίλος κι αυτός. Κολλητός. Εντάξει, λένε οι φίλοι. Θα του περάσει. Τι να κάνουµε; Να περιµένουµε; Τα νέα του από το τηλέφωνο θα τα µαθαίνουµε. Μέχρι να γίνει καλά, να πάµε κι εµείς να διασκεδάσουµε! Ως εκ τούτου σκοτώνουν την ώρα τους µε θάλασσα, ήλιο, αστακούς και πλήθος φρεσκότατων θαλασσινών. Κάπως έτσι αρχίζει η γαλλική παραγωγή «Μικρά αθώα ψέµατα» (Les petits mouchoirs) του Γκιγιόµ Κανέ. Με πιο λαµπερό όνοµα αυτό της Μαριόν Κοτιγιάρ. Η συνέχεια αναµενόµενη. Και οι οκτώ κολυµπούν στο «δήθεν», το ψέµα και την αφασία. Με απλά λόγια, το υποψήφιο πτώµα, ο φίλος ντε που βρίσκεται σε κώµα, είναι η επιτοµή της ουσίας και της αλήθειας. Οι άλλοι, οι αρτιµελείς, πάσχουν από αθεράπευτη αλλοτρίωση και υποκρισία. Οι προθέσεις από καλές έως άριστες. Οι ερµηνείες από έτσι κι έτσι έως καλές. Το ύφος µεταξύ αστείου και σοβαρού. Αλλά από διάρκεια, ρυθµούς και πυκνότητα άσ’ τα να πάνε. Too long.

Να το δω;

Τηρουµένων των αναλογιών, από τα καµάρια της φετινής γαλλικής παραγωγής