Η πολιτική δεν είναι επάγγελµα

∆ιανύουµε µιαν εποχή όπου οι πολιτικοί είναι για την κοινή συνείδηση – ας το πούµε µ’ έναν ελαφρύ όρο – υπό αµφισβήτηση. Με κανονικές συνθήκες όµως τούτο δεν µπορεί να αφορά µόνο ένα µέρος της ελληνικής κοινωνίας, αφορά κατά κάποιον τρόπο όλους µας. Κανείς µας δεν µπορεί να θεωρείται αθώος. Ποιους λόγους λοιπόν θα είχατε για να µεµφθείτε την καλλιτεχνία στην Ελλάδα, κύριε ∆ένδια;

Ν.∆.: ∆εν θα τη µεµφθώ για οτιδήποτε. Αντίθετα, θα είχα να πω αρκετά πράγµατα εις βάρος της πολιτικής ή, αν θέλετε, των πολιτικών. Με κανέναν όµως τρόπο η πολιτική δεν µπορεί να είναι επάγγελµα. Επειδή είµαστε Ελληνες, ξέρουµε πολύ καλά ότι τα κοινά, ακριβώς γιατί είναι κοινά, µας αφορούν όλους µας. Η αντίληψη µιας τάξης επαγγελµατιών πολιτικών µπορεί να έχει µια πλατωνική αφετηρία, αλλά στη σύγχρονη ζωή δεν έχει προσφέρει πολλά πράγµατα. Αντίθετα, για την τέχνη θα ήθελα να πω ότι είναι ο µόνος τρόπος που έχει ο άνθρωπος για ν’ αντιµετωπίσει το µέγιστο µεταφυσικό του πρόβληµα που είναι ο θάνατος. Είναι το µόνο µέσο που µας επιτρέπει να ζούµε τη ζωή µας ενόψει και εν γνώσει του τέλους της. Χωρίς την τέχνη δεν µπορεί να υπάρξει µια στοιχειώδης ποιότητα ζωής. Μπορεί να φανταστώ εύκολα τον κόσµο χωρίς επαγγελµατίες πολιτικούς, χωρίς πολιτευόµενους µάλλον, αλλά θα µου ήταν αδύνατον να φανταστώ τον κόσµο χωρίς καλλιτέχνες. Αν και είµαστε µικρός τόπος, έχουµε βγάλει απίστευτους καλλιτέχνες και απίστευτα πνευµατικά µεγέθη. Χωρίς αυτό να σηµαίνει ότι είµαστε οι Ελληνες καλύτεροι απ’ όλους τους άλλους.

Είµαστε όµως διαφορετικοί.