«Μας βάλανε και γκολ»

Αγαπητή κυρία Φοίβη, «Η υποδοχή της οµάδας ήταν υποδειγµατική, σύµφωνα µε τους ανθρώπους που ήταν παρόντες» (Mαρινάκης).

Το µατς ήταν στηµένο όπως κάθε είδους µατς σε ελληνικό έδαφος. Ολα τα παιχνίδια είναι στηµένα: η πολιτική µε τον νόµο περί ευθύνης υπουργών, η Δικαιοσύνη, η Πολεοδοµία, η Εφορία, ο γιατρός, ο ιερέας, ο αστυνόµος, τα ΜΜΕ, οι εξετάσεις στα σχολεία, οι διαγωνισµοί για τα δηµόσια έργα. Στηµένη η εθνική χρεοκοπία, στηµένος ο διαιτητής. Στηµένη κι η ιερόδουλος, λόγω δουλειάς, η µόνη ίσως έντιµη της συνοµοταξίας…

Η συνουσία της εξουσίας µε τον αθλητισµό είναι εξαιρετικά γόνιµη: γεννάει στρατούς υπονοµόβιων ανθρωποειδών έτοιµους για χρήση. Είναι άλλωστε γνωστή η ιστορική σχέση σταδίων – ολοκληρωτισµών. Μέσα στα στάδια ανέθρεψαν τις νεολαίες τους ο εθνικοσοσιαλισµός του Χίτλερ και ο φασισµός του Μουσολίνι (σηµειωτέον και οι δύο σήµερα θα ήταν µέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, µαζί µε τους Μπεν Αλι, Μουµπάρακ, Καντάφι). Στα αποδυτήρια τραγουδούσαν παιάνες τα καθαρά βρακάκια του Μεταξά και του Πάγκαλου.

Στα γήπεδα βρήκαν τον δρόµο τους οι ατιµώρητοι εγκληµατίες που πετροβόλησαν, έπειτα από ενέδρα, πούλµαν µε καλαθοσφαιριστές στη Συγγρού.

Στο γήπεδο, ο «φίλαθλος» που σκότωσε «φίλαθλο» και η υπόθεση πνίγηκε στο αρχείο λόγω «παράτυπης» σύνταξης του κατηγορητηρίου από την αστυνοµία. Στη λήθη η οργανωµένη συµµορία που επιτέθηκε στο Θέατρο Τέχνης. Σ’ αυτή τη χώρα, όπου κυρία απευθύνθηκε στον «λαουτζίκο» πιάνοντας τη µύτη της. Γοµαράκι παντρεύτηκε µοντέλα πάνω σε πολεµικό πλοίο. Γενικός γραµµατέας πήδηξε από την ταράτσα για να προλάβει να πάει σπίτι του, πριν τον πιάσουν. Γιος βουλευτή συνοδευόµενος, νύχτα, από τηλεοπτική κάµερα περιποιούνταν µε το ακροδάχτυλό του διάσηµη περιπατήτρια, µέσα σε πολεµικό µουσείο του οποίου είχε τα κλειδιά. Οπου πρωθυπουργός έκλεισε τη Βουλή για να µην τον συλλάβουν µε το χέρι στην τσέπη (του λαού).

Ακόµη: Εξεταστικές επιτροπές δεν σφυρίζουν το πέναλτι. «Λειτουργός» το παίζει «Μελωδία της ευτυχίας» στα βουνά της Ελβετίας µ’ ένα τσουβάλι λεφτά στην πλάτη, αλλά δεν ενοχλείται από κανέναν γιατί τα φράγκα δεν είναι ελβετικά, αλλά ελληνικά. Πληρώνουµε, µε το πιστόλι στον κρόταφο, εργολάβους φίλους κυβερνητικών, µε την απώτερη προοπτική να πάρουµε δρόµο. Κοµµατάρχης στήνει µεσογειακή λοβιτούρα µε πραγµατιστή τοπικό ιεράρχη κι αυτό δεν απασχολεί καµία Αρχή, καµία Δικαιοσύνη, ούτε τηλεοράσεις που τη φιλοξενούν καθηµερινά για να δώσει στον λαό µαθήµατα, όχι υπεραξίας, αλλά εντιµότητας και δηµοκρατίας.

Καλλιεργείται από ΜΜΕ – εργολάβους ένα κλίµα έντονου φόβου (χρέος), επικείµενης ανεπανόρθωτης καταστροφής (πτώχευση), ασυδοσίας (γήπεδα), ανυπακοής (τροµοκρατία), στάσης (πληρωµών, διοδίων, εισιτηρίων), ένα κλίµα τέλους εποχής.

Το κοκτέιλ είναι έτοιµο και θανατηφόρο και µας καλούν να καταπιούµε, υπακούοντας στον νόµο που η ηγεσία της νέας Αθήνας έχει προ πολλού καταπαύσει.

Βρισκόµαστε υπό καθεστώς διαρκούς εκτάκτου ανάγκης, όπως µέχρι πριν από την επανάσταση των λαών τους οι αραβικές χώρες. Αν δεν αντιδράσουµε, θα χρειαστούν 42 χρόνια για νέα ευκαιρία.

Με τιµή, Αποτοποτό < Οπως τραγουδούσε και ο Γιάννης Γιοκαρίνης, αγαπητέ, «Πολιτικό το χρέος που φορτώθηκα… / το ντέρµπι, φίλε, για άλλη µια φορά στηµένο / κι εγώ στην θύρα 7 µόνος να τραγουδώ. / Δεν είµαστε καλά, δεν έχουµε µυαλό / µας ρίξαν στο ποδόσφαιρο, µας βάλανε και γκολ».