«Συγκλονίσου και λιγάκι µόνος σου»

Να το πάλι. Να το πετιέται, να το πετιέται. Το συγκλονισµένο του είναι. Το λιγωµένο από τα µάτια, τη θωριά και την κορµοστασιά της Ζέτας.

«Μόλις είδα τη Ζέτα συγκλονίστηκα». Το λέει. Και το ξαναλέει. Το δηλώνει. Και το ξαναδηλώνει.

ΟΚ, το καταλάβαµε. Ολοι. Κι εµείς και τα πρωινάδικα και τα µεσηµεριανάδικα και τα κουτσοµπολίστικα έντυπα. Οοοοοοολοι!

Την είδε τη Ζέτα ο Μιχάλης ο καραµπουζουκλής και κάτι έπαθε. Κάτι του ήρθε.

Δεν του φτάνει όµως. Οτι το καταλάβαµε. Πρέπει να το εµπεδώσουµε. «Με τη Ζέτα ξύπνησε κάτι µέσα µου που κοιµόταν».

Δηλώσεις και κόντρα δηλώσεις. Σε επανάληψη. Μη και µας διέφυγε ότι του ξύπνησε το κάτι «άλλο» η Ζέτα.

Μέχρι πρόσφατα έκανε εξώφυλλα επί εξωφύλλων, συνεντεύξεις επί συνεντεύξεων σε περιοδικά µε τη Δέσποινα Ολυµπίου για να µας λένε πως εκείνη τον περιµένει ως πιστή Πηνελοπίτσα να γυρίσει και του φτιάχνει γιουβαρλάκια και κάθονται σαν πιτσουνάκια δίπλα στο τζακάκι (κάτω από τον θεόρατο κλασικό βρετανικό πίνακα του Τέρνερ ή του Γκέινµπορο, να υποθέσουµε).

Τώρα το αλλάξαµε. Το κάναµε Ζέτα. Με συγκλονισµούς, κλονισµούς και άλλους -ισµούς. Μήπως να µη συγκλονίζεται τόσο πολύ ο Μιχαλάρας ο καραµπουζουκλής; Τουλάχιστον δηµοσίως. Αρκετά έχουµε µε τα Μνηµόνια και τις λιτότητες. Να ακούµε και τους συγκλονισµούς του, διαρκώς; Δεν πάει πολύ;