«Φύγε από δω µέσα, Καραγκιόζη»

Οέλλην Καραγκιόζης συνεχίζει να εµπνέει τη δηµόσια ζωή ηµών, των τρισχιλιετών Ελλήνων, παρότι το καλοκαίρι τον διεκδίκησαν και, κατά την UNESCO, τον κατοχύρωσαν ως συστατικό στοιχείο του πολιτισµού τους οι Τούρκοι. Οχι µόνο στην Ελλάδα. Αλλά και στο εξωτερικό.

«Φύγε από δω µέσα, Καραγκιόζη», φώναζαν οι φοιτητές που ήθελαν να διώξουν τον Θόδωρο Πάγκαλο από εκδήλωση, η οποία περιελάµβανε προβολή της ταινίας «Ζ» και συζήτηση µε τον σκηνοθέτη της Κώστα Γαβρά. Ο Πάγκαλος αντιπρότεινε συζήτηση, αλλά αυτοί που τον έβριζαν δεν ήθελαν. Οπως δεν ήθελαν οι φοιτητές που µπήκαν στην αίθουσα του Χούµπολτ στο Βερολίνο να συζητήσουν µε τον Πρωθυπουργό – τους αρκούσε να τον αποδοκιµάσουν.

Είναι µια πρωτοφανής πρακτική, που διαδίδεται στο όνοµα ενός κάποιου ευσεβιστικού αριστερού ριζοσπαστισµού, τον τελευταίο καιρό. Μικρές οµάδες πολιτών ορµάνε σε δηµόσιους χώρους και επιχειρούν να επιβάλουν αυτό που θεωρούν δίκιο. Τις προάλλες, π.χ., µπήκαν στο στούντιο του δηµοτικού ραδιοσταθµού 9,84, και έκαναν το δικό τους πρόγραµµα, µε δικούς τους καλεσµένους, δικές τους µουσικές, δικά τους συνθήµατα. Οι επαγγελµατίες δηµοσιογράφοι, προφανώς, δεν µπορούν να αξιολογήσουν σωστά τα γεγονότα, χρειαζόταν να «απελευθερωθεί» η συχνότητα. Κανονικά, δεν µπορούσε να υπάρξει µεγαλύτερη προσβολή για επαγγελµατίες. Αλλά ούτε η ΕΣΗΕΑ είδε την προσβολή διότι προέχει η επανάσταση.

Είναι όντως επανάσταση. Η επανάσταση της αυθαιρεσίας. Οποιος µπορεί, οχυρωµένος πίσω από ένα ιδεολογικό κάστρο, επιχειρεί διά της βίας (βρίζοντας, καταλαµβάνοντας, αποκλείοντας, προπηλακίζοντας…) να «διορθώσει» όσα κατά τη γνώµη του είναι στραβά – ή έστω να τα καταγγείλει, εξουθενώνοντας τους αντιπάλους του. Το κοινωνικό συµβόλαιο, δηλαδή, είναι ένα κουρέλι, επειδή καθρεφτίζει την πλάνη του δηµοκρατικού λαού (που συνήθως εµφανίζεται εξαπατηµένος, γελασµένος, προδοµένος…). Ενώ «νόµος είναι το δίκιο κάθε κακοµαθηµένου» – που νοµίζει ότι έχει δίκιο επειδή µοιράζεται κοινές απόψεις µε κάποιους σαν κι αυτόν. Ο ναρκισσισµός, η τρέλα του µεγαλείου, τα νιάτα ή η ιδεολογία δεν είναι παράγοντες επιβεβαίωσης των αντιλήψεων του κάθε κακοµαθηµένου. Οσοι περιφρονούν το δηµοκρατικό παιχνίδι, δηλαδή τον άλλο, µε τον οποίο δεν συµφωνούν, ας αναλογιστούν ότι κάποιοι µε ανάλογα µυαλά στο παρελθόν το περιόρισαν – και στην Ελλάδα, αλλά και σε χώρες ιδεολογικά συγγενέστερες µαζί τους. Και δεν ήταν ευχαριστηµένοι µ’ αυτό ούτε οι οµοϊδεάτες τους.