Ζευγάρια πίσω από τον φακό

Η φωτογραφία τούς φέρνει πιο κοντά. Ενας αστυνοµικός και µια καθηγήτρια Πληροφορικής συναντήθηκαν κι έγιναν ερασιτεχνικό, φωτογραφικό ζευγάρι, την ώρα που ένας τυπογράφος και ένα τότε στέλεχος ναυτιλιακής (σήµερα άνεργη µητέρα) όχι µόνο «έδεσαν» ως φωτογραφικό δίδυµο αλλά και ως ζευγάρι στη ζωή. Τώρα απολαµβάνουν την πρώτη τους κοινή έκθεση.

Ο Βαγγέλης είναι τυπογράφος. Η Ελευθερίαείναι άνεργηκαι µητέρα δύο κοριτσιών. Το σπίτι τους στον Πειραιά δεν θα διέφερε από οποιοδήποτε άλλο αν δεν διέθετε έναν πλήρως εξοπλισµένο φωτογραφικό θάλαµο. Χάρη στη φωτογραφία όµως γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν. Και ύστερα από 12 χρόνια ως ζευγάρι εµφανίζονται για πρώτη φορά ενώπιον κοινού και ως «φωτογραφικό ζεύγος», ανοίγοντας την αυλαία της οµότιτλης σειράς εκθέσεων, υπό την επιµέλεια του ιδρυτή του Φωτογραφικού Κύκλου Πλάτωνα Ριβέλλη.

«Αν δεν είχα τα παιδιά, θα είχα παρατήσει τη φωτογραφία, διότι είναι τα εύκολα µοντέλα. Ασε που µετά την πλάκα που πάθαµε έξω δεν βγαίνω να φωτογραφίσω. Ξέρεις ότι µια φορά µας πήγανε για εξακρίβωση στην αστυνοµία επειδή βγάζαµε φωτογραφίες παιδάκια σε µια πλατεία στο Αστρος Κυνουρίας; Ο κόσµος είναι πολύ καχύποπτος. Αλλη µια φορά ένας κύριος µε κυνήγησε…», λέει στο «Νσυν» η 35χρονη Ελευθερία Αγγελάκη.

«Κι εµένα µε κυνηγάνε οι λιµενοφύλακες στον Πειραιά», συµπληρώνει ο 43χρονος Βαγγέλης Ταµβάκος. «“Ολοι οι τουρίστες µε τις µηχανές στο χέρι είναι, εγώ ενοχλώ;”, τους ρώτησα µια µέρα. “Εσύ φωτογραφίζεις πολύ”, ήταν η απάντηση».

Οι δρόµοι τους συναντήθηκαν όταν η Ελευθερία διαπίστωσε πως ήταν µεγάλη για να ασχοληθεί µε τον χορό που της άρεσε. «Τότε είδα µια έκθεση φωτογραφίας µε θέµα τον χορό και έτσι πήρα τον δρόµο της φωτογραφίας», λέει η ίδια. Ο Βαγγέλης πάλι ήθελε ανέκαθεν να ασχοληθεί µε τη φωτογραφία, αλλά µόνο όταν άρχισε να ασχολείται σοβαρά διαπίστωσε πως «η εικόνα είχε µεγαλύτερη δύναµη όταν κρύβει µηνύµατα, παρά όταν τα αποκαλύπτει όλα, όπως η ρεπορταζιακή». Οτανφωτογραφίζουνµαζί, όµως, δεν συµπίπτει το αποτέλεσµα; «Στην αρχή είχαµε πρόβληµα. Οταν όµως αρχίσαµε να εµφανίζουµε τις φωτογραφίες µας, διαπιστώσαµε ότι είχαµε δει διαφορετικό πράγµα ο καθένας µας. Οπότε ξεκλειδωθήκαµε».

Μπαίνουν στον πειρασµό να φωτογραφίσουν ο ένας τον άλλον;

«Θα µου άρεσε, αλλά ο Βαγγέλης δεν κάθεται κι εµένα δενµου αρέσει να ποζάρω», απαντά η Ελευθερία. «Ε, δεν έχω υποµονή. Εσύ για να φωτογραφίσεις κάποιον πρέπει να τον σκηνοθετείς µισή ώρα», παρεµβαίνει ο Βαγγέλης.

Κι αν σε κάθε σχέση υπάρχει _ έστω υποβόσκει _ ο ανταγωνισµός, η φωτογραφική σχέση φαίνεται πως αποτελεί εξαίρεση. «Η Ελευθερία αναζητά την κριτική, διότι είναι φλύαρη και πελαγώνει. Τη βοηθώ να ξεκαθαρίσει τα πράγµατα. Εχουµε βρει την ισορροπία µας διότι είχαµε πολύ διαφορετική πορεία. Εκείνη βρήκε πολύ γρήγορα το ύφος της. Αντιθέτως εγώ κόπιασα για να βρω τρόπο να εξωτερικεύσω αυτά που ήθελα να πω», λέει ο Βαγγέλης. «Μου κάνει αυστηρή κριτική και έχει δίκιο τις περισσότερες φορές. Είναι σηµαντικό να έχεις δίπλα σου κάποιον µε τον οποίο να µιλάς την ίδια γλώσσα και να εµπιστεύεσαι τη γνώµη του», συµπληρώνει η Ελευθερία. Οσο για τις αντιδράσεις φίλων τους όταν βλέπουν τους καρπούς

Εχουµε βρει την ισορροπία µας διότι είχαµε διαφορετική πορεία. Εκείνη βρήκε πολύ γρήγορα το ύφος της. Ενώ εγώ κόπιασα για να βρω τρόπο να εξωτερικεύσω αυτά που ήθελα να πω

του φωτογραφικού τους κόπου; «Η πρώτη αντίδραση είναι: “Μα καλά, έτσι είµαι;”. Και µερικές φορές δεν µπορούν να καταλάβουν γιατί απεικονίζεται µόνο ένα χέρι ή κάποιος χωρίς κεφάλι», λέει η Ελευθερία.

Και όταν τους ρωτάω αν έχουν υπολογίσει πόσες φωτογραφίες έχουν τραβήξει, η απάντηση έρχεται αποστοµωτική: «Γιατί να τις µετρήσουµε; Το ζήτηµα είναι να προχωράς».

Ο αστυνοµικός και η καθηγήτρια
Ο 35χρονος Λουκάς και η µικροκαµωµένη Χριστίνα, 37 ετών, µητέρα ενός αγοριού µόλις 50 ηµερών, αποτελούν το δεύτερο φωτογραφικό ζευγάρι που φιλοξενείται στην Ελληνοαµερικανική Ενωση.Εκείνος είναι αστυνοµικός κι εκείνηκαθηγήτρια Πληροφορικής. Γνωρίζονταν µέσω ∆ιαδικτύου -η Χριστίνα (Σοροβού) είχε δει φωτογραφίες του Λουκά (Βασιλικού) – και τυχαία γνωρίστηκαν διά ζώσης σε µια έκθεση. «Εδεσαν» όµως όταν βρέθηκαν τυχαία, δύο µήνες αργότερα, στα σεµινάρια του Φωτογραφικού Κύκλου.

«Πρώτα γίναµε φίλοι και µετά φωτογραφικό ζευγάρι», λέει η Χριστίνα. Η φωτογραφία εισέβαλε στη ζωή τους για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ο Λουκάς µπήκε στο παιχνίδι στα 31 του – µεγάλος, όπως λέει – αναζητώντας έναν τρόπο για να πει πράγµατα για τον εαυτό του. Για τη Χριστίνα που ήρθε από την Πάρο στην Αθήνα «ήταν λύτρωση. ∆εν µου άρεσε η πόλη. Γνώρισα τον φακό και γαντζώθηκα πάνω του. Τώρα δεν θέλω να φύγω επειδή υπάρχει η φωτογραφία».

«Και οι δυο δεν συµπαθούσαµε την πόλη. Στη Χριστίνα φαινόταν άσχηµη κι επιθετική. Κι εγώ την είχα µισήσει λόγω της δουλειάς µου µε τις πορείες, τα δικαστήρια… Τώρα επιστρέφουµε στο κέντρο για χάρη της φωτογραφίας. Εχουµε µάθει σε κάθε µέρος ποια εποχή έχει καλό φως και πάµε αναλόγως Γκάζι, Κεραµεικό, Σύνταγµα», λέει ο Λουκάς.

Προτιµούν να φωτογραφίζουν µαζί στον δρόµο, ακόµη κι όταν η Χριστίνα ήταν έγκυος «και ο Λουκάς έπρεπε να κάνει θυσίες: να µε περιµένει, να περπατάει αργά…». Ωστόσο την αρνητική εµπειρία του Βαγγέλη και της Ελευθερίας δεν την είχαν. «Ντρέποµαι και είµαι πολύ µαζεµένη», λέει ηΧριστίνα. «Αν δω ότι δεν µε παίρνει, φεύγω».

«Παλιότερα είχα πρόβληµα», συµπληρώνει ο Λουκάς. «Ενιωθα τύψεις και το έβγαζα. Οταν κατάλαβα πως αυτό που κάνω δεν είναι κακό, έγινα αόρατος. Ετσι πρέπει να είναι άλλωστε ο καλός φωτογράφος δρόµου».

Φίλοι και συγγενείς δέχονται να µετατραπούν σε µοντέλα για χάρη τους; «Είναι δύσκολο να φωτογραφίσεις αυτούς µε τους οποίους έχεις δέσιµο και να τους δεις αλλιώς», απαντά η Χριστίνα. «Οι περισσότεροιαντιδρούνδιότι σπανίως είναι κάποιος όµορφος στις φωτογραφίες. Εκείνοι όµως έχουν συνηθίσει να βλέπουν τις σελίδες των περιοδικών και δεν µπορούν να διαβάσουν µια “καλλιτεχνική” φωτογραφία. Αλλά αν είναι να αποτυπώνουµε ό,τι βλέπουν όλοι, τότε θα κάνουµε ρεπορτάζ ή φωτογραφία µόδας», εξηγεί ο Λουκάς.

Πιο εύκολη περίπτωση προς το παρόν αναδεικνύεται η κόρη του Λουκά, τεσσάρων ετών.

«Εχει µπει και στον ρόλο. Της λες: Μία για τη µαµά και χαµογελάει. Μία για τον µπαµπά και αµέσως κατσουφιάζει διότι έχει καταλάβει πως φωτογραφίζω. Μόλις αρχίσει να βλέπει όµως το “Next Top Model”, νοµίζω πως θα αρχίσει να ζητάει ανταλλάγµατα για να ποζάρει».

Και σε περιπτώσεις γάµων και βαπτίσεων τι συµβαίνει; «Το κάνουµε και µε ευχαρίστηση. Μπορεί και να βγάλουµε στα 2.000 καρέ ένα καλό. Προσωπικά είµαι χαλαρός επειδή δεν έχω την ευθύνη», λέει ο Λουκάς. «Αν ξέρω ότι έχουν φωτογράφο για τις αναµνηστικές, βεβαίως και να το κάνω. Αλλά αν είχα µόνο εγώ µηχανή, νοµίζω πως δεν θα τράβαγα καµία της προκοπής από το άγχος µου», υποστηρίζει η Χριστίνα. Θυσίες για την τέχνη όµως δεν φαίνεται να έχουν κάνει. «Αν θεωρήσεις υπερβολή το ότι ζήτησα στις εκλογές να πάω στην Αίγινα για να µπορώ να φωτογραφίσω κιόλας….», εξοµολογείται ο Λουκάς. Η Χριστίνα πάλι πιστεύει ότι «η φωτογραφία υπάρχει γύρω µας. ∆εν χρειάζεται να πας στην Ισλανδία για να βγάλεις την καλή λήψη. Το απωθηµένο µου πάντως είναι να φωτογραφίσω γραφεία κηδειών».

Και όσο για το ∆ιαδίκτυο µέσω του οποίου τρόπον τινά γνωρίστηκαν; «Μοιάζει µε κουβά που πέφτουν όλα µέσα, αλλά τελικά ισχύει ό,τι και στην πραγµατικότητα. Ξεχωρίζει το καλό από το κακό, αν έχεις το µάτι να διαλέξεις. Είναι απλώς ένα εργαλείο για να δουν περισσότεροιάνθρωποι τη δουλειά σου», εκτιµά ο Λουκάς, που διατηρεί διαδικτυακή σελίδα µε τις φωτογραφίες του, όπως και η Χριστίνα (http: www.lukasvasilikos.com και www.sorovou.com).

Γνωρίζονταν µέσω Διαδικτύου και τυχαία γνωρίστηκαν διά ζώσης σε µια έκθεση. «Εδεσαν» όµως όταν βρέθηκαν τυχαία, στα σεµινάρια του Φωτογραφικού Κύκλου

info

«Φωτογραφικά ζευγάρια» στην Ελληνοαµερικανική Ενωση (Μασσαλίας 22)
έως 5 Μαρτίου. Είσοδος ελεύθερη.