Ωρα για µπάλα

Πρόκειται για ένα ντέρµπι που αναλώθηκε σε εξωποδοσφαιρικές παραµέτρους.

Από το αν φορά φούστα ο Σισέ, γιατί το έκανε, πόσο του ταίριαζε και τι µηνύµατα περνά. Με εκατέρωθεν σπόντες από τον οπαδικό Τύπο. Με οµιλίες πάθους από τους δύο προπονητές, γιατί τόσο ο Βαλβέρδε όσο και ο Φερέιρα αντιλαµβάνονται πως το κίνητρο είναι µεγάλο και παίζονται πολλά.

Κι όµως, υφίσταται και το αγωνιστικό και µάλιστα θα µετρήσει η τακτική στην«καυτή» έδρα του Ολυµπιακού. Συγκριτικά µε το µατς τουπρώτου γύρου, έχουµε δύο σηµαντικές διαφορές. Η πρώτη αφορά τον Παναθηναϊκό.

Τότε, έπαιζε ο Χριστοδουλόπουλος και τώρα όχι. Μάλιστα, ο µεσοκυνηγός ήταν όχι µόνο από τους καλύτερους, αλλά το µεγάλοστήριγµα του Σισέ. ΟΧριστοδουλόπουλος ήταν οπαίκτης µε την ικανότητα να κρατά την µπάλα και να βρίσκει στον κενό χώρο τον εκρηκτικό Γάλλο.

Πώς θα αναπληρωθεί το κενό την ώρα που οιΠράσινοι θέλουν κάποιον καλό διεµβολιστή;

Στον αντίποδα, ο Ολυµπιακός µετον Τζιµπούρ στο σχήµα παίζει µε άλλο στυλ απ’ ό,τι στο πρόσφατο παρελθόν. Ο Βαλβέρδε δοκιµάζει µετά τον Μιραλάς και τον Τζιµπούρ σε θέση «φουνταριστού», έχοντας την πεποίθηση πως, αν βγαίνει προς τα πλάγια ο επιθετικός, θα βρουν χώρους οι υπόλοιποι. Γιατί ο Τζιµπούρ γνωρίζει πώς να κρατάτην µπάλα και να διευκολύνει την οµάδα. Οσο για τον Μιραλάς, έρχεται από τα πλάγια, µε δεδοµένο ότι ο Βαλβέρδε δεν ξετρελαίνεται µε τον Φετφατζίδη. Αν το λησµονήσατε, από το ΟΑΚΑ και µετάο «Φέτφα» άρχισε να χάνει τον ρυθµό του και να µη χρησιµοποιείται τόσο συχνά. Κι αν, όπως λέει ο Σισέ, «οι µεγάλοι παίκτες είναι για τα µεγάλα ντέρµπι», υπάρχει µια σειρά ποδοσφαιριστών που έχουν την ευκαιρία τους να δείξουν πως αντέχουν να τους εµπιστευτούν παραπάνω. Ο Πάρντο. Ο Μοντέστο σε ρόλο µέσου. Ο Καντέ. Και όποιος άλλος νιώθει πως µέσα του υπάρχει ένα «κρυφό χαρτί».