ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Happy Valentine

Το κάναµεφύλοκαιφτερότο«Blue Valentine». Δύο ώρες ήταν το έργο, δύο µερόνυχτα (που λέει ο λόγος) διήρκεσε η ανάλυση µετά, µέχρι να πάρει η αδρεναλίνη τα πάνω της και να σκεπάσει ο θυµός κάθε αίσθηση µέτρου. Ετσι γίνονται αυτά. Μια αφορµή να δοθεί και µένεις έκπληκτος από αυτά που µπορεί να ειπωθούν µεταξύ δύο ήρεµων ανθρώπων, ενός «καλού» ζευγαριού που (εσύ νοµίζεις ότι) έχουν ανακαλύψει τη µαγική συνταγή της διάρκειας. Διαξιφισµοί και… αίµατα πάνω στο τραπέζι. Μεταξύ τυρού και αχλαδίου περνάει δήθεν αδιάφορα κάτι του στυλ «κι εµείς έχουµε να κάνουµε σεξ καµία τριετία» και δεν ξέρεις πού να τοποθετήσεις το βλέµµα σου. Σ’ εκείνον που το λέει «κανονικά», χωρίς ίχνος έντασης ή σ’ εκείνη που ‘χει µείνει µε τον τάκο στον λαιµό και κοιτάζει το υπερπέραν; «Γιατί κοιτάς έτσι; Είπα τίποτα φοβερό;». Aντε καλέ, βλέµµα είναι, θα βρει να σταθεί κάπου αλλού, σε άλλη παρέα, σε άλλη γη, άλλα µέρη…

Το βλέµµα του Ντιν (στην ταινία), το βλέµµα της απελπισίας. Εκείνος αγαπάει και προσπαθεί, εκείνη όχιπια. Ανάµεσά τουςη λάσπη µιας τελειωµένης ιστορίας που όµως για να γράψει φινάλε απαιτεί το µερίδιο οδύνης (άγχους, νεύρων κ.λπ.) που απαιτεί η περίσταση. Το βλέµµα της απελπισίας! Το βλέµµα του Τάκη και της Μαίρης, καθώς αλείβουν τώρα το ψωµάκι τουςµε βουτυράκι και χαχανίζουν ανέµελα. Πάει, πέρασε, αυτό ήταν. Πιτσουνάκια ξανά. Σιγά µην τους στείλει η απελπισία του(κινηµατογραφικού) Ντιν. Αυτά, άλλωστε, αγάπηµου, συµβαίνουν µόνο στο σινεµά. Κι εδώ µιλάµε για ερέβη …