Mε φόντο κάκτους και Μεξικό

Οση ησυχία και κρυφούς ήχους έχει ηέρηµος τόσες µουσικές βγαίνουν από εκεί. Φυτρώνουν στο πουθενά και µένουν για πάντα. Οι κάκτοι γίνονται ηχεία και ο αέρας µετά µεγαλώνει την ένταση. Πάντα όµως υπάρχουν κάποιοι, πίσω από το σκηνικό, που δουλεύουν σκληρά. Και τους ξέρουµε µε όνοµα, διεύθυνση και λοιπά στοιχεία.

O ήλιος δεν δύει ποτέ πάνω από τις στέγες της πολιτείας των Calexico. Τουλάχιστον αυτός o ήλιος που ζεσταίνει το δωµάτιο µε τις εµπνεύσεις – ανεξάντλητες εµπνεύσεις. Κανονικό θερµοκήπιο µε θέα τη δύση. Σε χώρο οικείο. Με τους κάκτους φόντο και τους ορίζοντες της Αριζόνας, από όπου κάτι ξέµακρες τροµπέτες πλησιάζουν όλο πιο κοντά.

Ε, ναι. Calexico! O ήχος τους, δακτυλικό αποτύπωµα, ειδικά στο σηµείο όπου µπαίνουν οι κιθάρες σε µεξικάνικη τροχιά. Θεατρικά. Ολος ο κόσµος µια σκηνή, αµίγκο. Για να στο πω πιο σωστά εδώ: όλος ο κόσµος ένα τσίρκο. Με χοντρούς κλόουν, ισορροπιστές και ιπτάµενους ζογκλέρ µε αναµµένες δάδες στα χέρια. Που περπατάνε σε τεντωµένο σχοινί, µε βήµατα πιο σίγουρα από τα δικά µας. Επικίνδυνα κόλπα, αλλά θεαµατικά. Το δίχτυ ασφαλείας όµως πλέκουν ικανοί τεχνίτες, ο Τζόι Μπερνς και ο Τζον Κονβερτίνο. Στο «Gran Circo Mexico» από την αρχή οι µουσικές τους «κόβουν» εισιτήρια για την παράσταση που ακολουθεί. Το «Τσίρκο Μέξικο», λοιπόν, είναι µια οικογενειακή επιχείρηση εκατό ετών που περιοδεύει στα χωριά του Μεξικού καλώντας τους θεατές να τρέξουν να δουν το νούµερο µε τις τίγρεις. ∆ύσκολο έργο, όταν η οικονοµική ύφεση γονατίζει τον κόσµο όλο, να κρατηθεί το τσίρκο ζωντανό, µαζί µε τα ζωντανά του.

Eνας κόσµος όµως που σβήνει σιγά σιγά (πόσο να αντέξει;) γοητεύει τον σκηνοθέτη. Ο Ααρον Σοκ. Που ακολουθεί το τσίρκο και κάνει ντοκιµαντέρ γι’ αυτό.

Το τρίο Mπερνς / Κονβερτνίνο /και Τζέκοµπ Βενεζουέλα σταθερά µε τις µουσικές τους από κοντά. Σε απόσταση ανάσας.

Ακορντεόν, µαντολίνα και ένας γρύλος µε «γκεστ» εµφάνιση στα φωνητικά. Το αποτέλεσµα, soundtrack έξοχο να σε ταξιδέψει. Να σε πάει ώς την ώρα που θα έχουν φύγει όλοι από εκεί, θα έχουν βγάλει οι κλόουν τις µπογιές από τα πρόσωπά τους και έχει θα µείνει µόνο του το Μεξικό και οι µουσικές του.

LINK www.mariamarkouli.blogspot.com
Με λάτιν άκρες

null 27 «Spanishes» αλλά και «Yo Canto» από τους θρυλικούς Los Lobos και το πιο πρόσφατο «Tin Can Trust» µετα καινούργια τους. null «La Primer Noche De Mayo» µε τον Flaco Jimenez. Και αφήνεις το ακορντεόν να πει την ιστορία.

null «La Sandunga» από Lila Dawns και τη φίνα µεξικάνικη χάρη της. null «Perfume de Gardenias», από την Lila Dawns επίσης, µε άρωµα άνοιξης αυτό.

null «Ηi Heels Sneakers» από τον Jose Feliciano, που ήρθε κι έπαιξε στην Αθήνα και άρεσε πολύ.

null «Βlue Spanish Sky» από τον Chris Isaak. Γιατί πάντα υπάρχει λόγος να τον ακούσεις. Και είναι και σούπερ το συγκεκριµένο κοµµάτι.
Eρηµος πάλι…

Μια καινούργια µέρα ξηµέρωνε στην πολιτεία των Calexico, ενώ πλησίαζε σε εκείνα τα µέρη ο Amos Lee, ένας περιπλανώµενος σόουλ µαν µε κάντρι ψυχή, που ήρθε και άπλωσε µπροστά τους την πραµάτεια του. Τα τραγούδια του «Mission Bell» (Blue Note)

φάνταζαν µπροστά στα µάτια τους σαν κάτι που πολύ τους ταιριάζει. Οι Calexico ανέλαβαν τότε την παραγωγή, ποτίζοντας τις µπαλάντες µε τον ήχο (που ξέρουν καλά – της ερήµου) και ο Αmos Lee µε τη ζεστή φωνή έβαλε µετά σφραγίδα στα τραγούδια. Στο «Clear blue eyes» σιγοντάρει και η Λουσίντα Γουίλιαµς, στο «Behind me now» ο Γουίλι Νέλσον κερνάει από το µπουκάλι που έχει κρυµµένο και όλα πάνε ακόµη πιο πρίµα για τον καλά δικτυωµένο Αµος που έκανε περιοδείες µε Ντίλαν, Κοστέλο και λοιπούς εκλεκτούς, πριν καλά καλά µας συστηθεί.


… και δάκρυα

Ο Μπιλ Φρίζελ της κιθάρας µαέστρος και ο Βινίσιους Καντουάρια , ο βραζιλιάνος τραγουδοποιός, πιάνουν έναν ιδιαίτερο µεξικάνικο τόνο και κάνουν τα Μεξικάνικα ∆άκρυα – «Lagrimas Mexicanas» (Νaοve) – να αρχίζουν να κυλούν. Εχεις βρεθεί στη µέση µιας γνήσιας µουσικής περιπέτειας, όπου η τζαζ, τα λάτιν και µια αραχνοΰφαντη κάντρι πλέκουν όµορφα µεξικάνικα µοτίβα. Οι δυο τους πετυχαίνουν αυτό που η µουσική κάνει στα καλύτερά της, σε παίρνει από εκεί που είσαι και σε πάει όπου µπορείς – ή δεν µπορείς – να φανταστείς. Θα έλεγα περίπου όπως συµβαίνει µε εκείνα τα µαγικά που κάνει ο Ράι Κούντερ, µόνος µε την κιθάρα του.