Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ

∆εν υπάρχει πολιτικός παρατηρητής και σχολιαστής των µεγάλων διεθνών µέσωνενηµέρωσηςπουναµη σηµειώνει αυτές τις ηµέρες τη διαφορετική ατµόσφαιρα που χαρακτηρίζει της επίσηµες, αλλά και τις παρασκηνιακές, διεργασίες στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Διαφορετική από το κλίµα απογοήτευσης που επικρατούσε πριν από έναν χρόνο.

Σε εκείνες τις συνθήκες, όλοι θυµούνται, η Ελλάδα υποδεικνυόταν ως το µαύρο πρόβατο.

Οπως προκύπτει από τη χθεσινή Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες τα πράγµατα έχουν αλλάξει.

Στις ίδιες διεργασίες κυριαρχούν πλέον δύο στοιχεία.

Πρώτον: η κρίση πρέπει να αντιµετωπισθεί από όλους και για όλους.

Δεύτερον: η ελληνική διαδροµή προς την ανάκαµψη είναι υποδειγµατική.

Σε αυτό το κλίµα οι αποφάσεις των κοινοτικών οργάνων αποκτούν ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον.

Ιδίως σε ό,τι αφορά το χρέος της χώρας και την αποµάκρυνση της βαριάς σκιάς του από την ελληνική οικονοµία.

Αυτή η ανακουφιστική εξέλιξη συνδυάζεται µε την υποχρέωση που αναλαµβάνουµε να υιοθετήσουµε νέο µοντέλο οικονοµικής και κοινωνικής οργάνωσης.

Ενδεχοµένως από χαρακτήρα αλλά και από κεκτηµένη ταχύτητα πολλοί Ελληνες δεν θα έβλεπαν µε καλό µάτι τη «γερµανοποίηση» της ζωής τους.

Σε δεύτερη ανάγνωση όµως αναδεικνύεται η προοπτική να ισχύσουν κανόνες που µόνο όφελος επιφέρουν σε µια κοινωνία.

Π.χ. η συστηµατική δουλειά, η οργάνωση και η πειθαρχία στους συµφωνηµένους κανόνες, η τήρηση των νόµων, η καταναλωτική αυτοσυγκράτηση.

Μπορούν αυτά να εµφυτευτούν µε λειτουργικό τρόπο στη δική µας κοινωνία και οικονοµία;

Βεβαίως. Το αποδεικνύουν οι Ελληνες που σταδιοδροµούν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες (οι περισσότερες πολύ δικαιότερες από τη δική µας…).

Οι προσαρµογές που επιβάλλονται από την Ευρώπη µπορεί να φαίνονταν αδιανόητες πριν από λίγα χρόνια.

Αλλά σήµερα θα έπρεπε να τις επιδιώξουµε από µόνοι µας, ως προϋπόθεση για επιστροφή στον κύκλο της ευηµερίας.

Αυτές οι υποχρεώσεις δεν είναι αυτοσκοπός ούτε και καταναγκασµός.

Είναι το µέσο για να αποκτήσει η Ελλάδα το πραγµατικό ευρωπαϊκό της πρόσωπο.