Μπουτάρης – Σταυροπούλου

Θα ‘λεγε κανείς πως σχεδόν κάθε συνέντευξη των «Αταίριαστων» είναι και ένα «µάθηµα». Το σηµερινό «µάθηµα» είναι πώς ένας δήµαρχος και µια ηθοποιός, χωρίς να είναι πολιτικά πρόσωπα, µιλάνε µόνο πολιτικά.

Φυσικά, αυθόρµητα, χωρίς δισταγµό. Αυτό βέβαια είναι, γενικότερα, κάτι το σύνηθες. Το ασυνήθιστο είναι να µιλάνε µόνο πολιτικά αν και αισθάνεσαι την εσωτερική τους ζωή τόσο πλούσια που, όπως είναι φυσικό για κάθε άνθρωπο, θα ‘πρεπε και οι ίδιοι να ενδιαφέρονται περισσότερο να µιλήσουν εξοµολογητικά παρά να µπλεχτούν στη δίνη των σηµερινών προβληµάτων. Ο σηµερινός κόσµος όµως δεν σηκώνει ούτε υπεκφυγές, ούτε αστεία. Η Βίκυ Σταυροπούλου και ο Γιάννης Μπουτάρης είναι σαν να σου λένε «Μιλάω και ενεργώ πολιτικά, χωρίς να νιώθω ενοχές για τον εσωτερικό µου κόσµο, που τον κρατώ περιουσία του εαυτού µου ή προϋπόθεση επικοινωνίας µε τους φίλους µου. ∆ίνω προτεραιότητα στους µετανάστες, αν και γνωρίζω πως εξίσου σηµαντική για την ανθρώπινη κατάσταση είναι η κουβέντα του Ντοστογιέφσκι πως ”αν δεν υπάρχει Θεός όλα επιτρέπονται”». Πρόκειται για µια µεγάλη κατάκτηση του σηµερινού κόσµου, το ιδιωτικό να υποχωρεί µπροστά στο γενικό, το προσωπικό να παροπλίζεται, σε βαθµό που θα µπορούσε να λογαριαστεί «θυσία», µπροστά στο κοινωνικά «ζέον». Ισως η ανθρωπότητα να άγγιζε µια µορφή τελειότητας και ευτυχίας, σε περίπτωση που ο καθένας µας θα µπορούσε να ζήσει πλήρης και αυτάρκης µόνον ως µέλος µιας κοινότητας.

Το πλήρες κείμενο του δημοσιεύματος είναι διαθέσιμο μόνο για τους συνδρομητές της ηλεκτρονικής έκδοσης των ΝΕΩΝ στο http://digital.tanea.gr