Με κοιτούσε και ρούφαγε αγάπη µέσα από τα µάτια µου

Τη γνώρισε τυχαία, όταν ήταν µωρό. Από τότε δεν αποχωρίζεται η µία την άλλη. Η µικρή Μαρία είχε αποστερηθεί τους φυσικούς γονείς της. Μέσα στην ατυχία της στάθηκε τυχερή. Τυχερή, διότι βρήκε την αγκαλιά της Κυριακής. Τυχερή, διότι είναι µετρηµένες οι οικογένειες που αναλαµβάνουν τη φροντίδα παιδιών µε αναδοχή.

«Μεγαλώνουµε τη Μαρία σαν παιδί µας, αφού όλοι µας πια της έχουµε παθολογική αδυναµία! Δεν είναι µόνο γιατί πρόκειται για το πιο µικρό µέλος της οικογένειάς µας. Είναι, κυρίως, γιατί ήρθε τόσοαναπάντεχα στηζωή µας! Μέχρι τότε, ούτε πουείχε περάσειαπό το µυαλό µας να αναλάβουµε τη φροντίδα ενός παιδιού µέσω αναδοχής…».

Εδώκαιτέσσερα χρόνια, απολαµβάνει τηφροντίδα τηςνέαςτης οικογένειας, που δεν δίστασε να πάρει σπίτιτης, µε αναδοχή, ένα παιδί µε προβλήµατα µάλιστα στην υγεία του. Μητέρα δύο ενήλικων παιδιών σήµερα, ταυτόχρονακαι γιαγιά εγγονής οκτώµισι χρονών, η 55χρονη ΚυριακήΜωραΐτη νιώθει πλέον τρίτεκνη και το χαίρεται. Το ίδιο και ο 64χρονος σύζυγός της, Δηµήτρης, αµφότεροι συνταξιούχοι ιδιωτικοί υπάλληλοι.

«Θυµάµαι να λέω στα παιδιά µου ότι “τώρα που βγήκα στη σύνταξη, θα πάω να ασχοληθώ εθελοντικά σε ορφανοτροφείο ή σε κάποιο άλλο ίδρυµα, ώστε να βοηθώ παιδιά”. Το εννοούσα όταν το ‘λεγα.Κι όταν πια έτυχε να βρω στον δρόµο µου αυτό το υπέροχο πλάσµα, έδωσα αγώνα µέχρι να το πάρω σπίτι µου…», λέει στα «ΝΕΑ» ηΚυριακή Μωραΐτη. Καθαρά συµπτωµατικά, ησκέψη της έγινε πραγµατικότητα. Σε βάση όχι εθελοντική,όπως υπολόγιζε, αλλά «συγγενική», µητέρας – κόρης. «Η µαία ανιψιά µου µού πρότεινε να αναλάβω ως συνοδός ένα κοριτσάκι που χρειαζόταντότε να νοσηλευτεί για µια σειρά επεµβάσεων. Ξεχώρισε και αυτή από την αρχή τη µικρή Μαρία, γι’ αυτό και µου ζήτησε να τη φροντίζω στη διάρκεια της νοσηλείας της. Εκ περιτροπής, λοιπόν, µε την ανιψιά και την κόρη µου ξεκινήσαµε απόπέντε µηνών να την επιβλέπουµε. Μείναµε τότε ενάµιση µήνα στο προσκεφάλι της, ώσπου επέστρεψε στο ίδρυµα που τη φιλοξενούσε. Πήγαινα τότε και εκεί, δυο-τρεις φορές την ηµέρα, για να τη βλέπω, νατην περιποιούµαι…», ανατρέχει.

ΣΗΜΕΡΑ, έχει αποκωδικοποιήσει στοµυαλό της γιατίτα θεµέλια αυτής της πρώτης επαφής έγιναν έκτοτε και «µπετόν». «Στην αρχή όντως τα πράγµατα ήταν δύσκολα. Ολοι έµεναν µε την απορία, έλεγαν πως “εµείς δεν θα µπορούσαµε ποτέ να κάνουµεκάτι τέτοιο”. Εγώ, όµως, αγάπησα απ’ την πρώτη στιγµή τη Μαρία! Ενιωσα πόνο γι’ αυτό το παιδί, µαζί όµως και µεγάλο θαυµασµό γιατη θέλησή της να επιζήσει. Το προσπαθούσε, το πάλευε, την ώρα που οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι, την είχαν ξεγραµµένη. Αυτή,ωστόσο, αποδείχθηκε αγωνίστρια κι αυτό µεκέρδισε! Ο τρόπος που µε κοιτούσε… Ρούφαγε αγάπη µέσα από τα µάτια µου! Αυτό ακριβώς ήθελε,αγάπη, για να κρατηθεί από κάπου. Γι’ αυτό κι εµείς της τηδώσαµε! Μετη σειρά της, µε λέει πλέον “µαµά”ή “µανούλαµου” κιαυτό µουφτάνει!», περιγράφει.

ΧΡΟΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, η βελτίωση στην υγεία της µικρούλας ήταν θεαµατική. «Πλέον το παιδάκι έγινε καλά, τα προγενέστερα προβλήµατά του ξεπεράστηκαν! Εχουµε,βέβαια, ακόµα δουλειά µπροστά µας, καθώς χρειάζεται µια σειρά από αισθητικές επεµβάσεις. Αλλά δεν έχει καµία σχέση µε την κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Προσωπικά, σχεδόν ποτέ δεν απογοητεύτηκα, γιατί έβλεπα πωςτο µυαλό της αντιδρούσε φυσιολογικά για την ηλικία της. Προβληµατίστηκα, ωστόσο, για την κινησιακή της κατάσταση, καθώς οκτώ µηνών δεν ήξερε να καθήσει. Εκεί µόνο χρειάστηκε να το ξανασκεφτώ. Αλλά και πάλι είπα“θα τη βοηθήσω και θα τα καταφέρουµε!”», αφηγείται.

Πράγµατι, σήµερα η Μαρία τρέχει, πηγαίνει µπαλέτο και κολυµβητήριο! Του χρόνου θα πάει και στο νηπιαγωγείο. Ηδη γνωρίζει την αλφαβήτα, µετρά µέχρι το σαράντα, τραγουδά. «Δεν ξέρω,σκέφτοµαι ώρες ώρες αν είχα τόση αγάπη για τα δυο µεγαλύτερα παιδιά µου όταν τα µεγάλωνα! Εχω αφιερώσει πλέον τη ζωή µου στη Μαρία. Για την ακρίβεια, έχει γίνει σκοπός ζωής για ολόκληρη τηνοικογένειάµας. Θέλουµε όσο τίποτανα τη δούµε µια µέρα κοπέλα ολόκληρη, να την καµαρώσουµε! Το σίγουρο είναι ότι θα µεγαλώσει µαζί µας, ως πλήρες, ισότιµο µέλοςστην οικογένειά µας», ξεκαθαρίζει.

«Με λέει πλέον “µαµά” ή “µανούλα µου” κι αυτό µου φτάνει», λέει η Κυριακή Μωρα ΐ τη

30 – 50

ετών πρέπει να είναι οι ανάδοχοι γονείς. Μπορεί να είναι οικογένειες µε ή χωρίς δικά τους παιδιά, µονογονεϊκές ή συγγενικές οικογένειες ή µεµονωµένα πρόσωπα.
ολοι περνούν από «τσεκάρισµα» ειδικών, για 10-12 εβδοµάδες

INFO:

n Κέντρο Βρεφών «Η Μητέρα»,

http://www.kvmhtera.gr, τηλ. 213-2015.700.

n Αναρρωτήριο Πεντέλης,

τηλ. 213-2059.800-4.

n Παιδόπολη «Αγιος Ανδρέας»,

http://www.paidopoli-alimou.gr, τηλ. 210-9858.337.

Παιδιά υπάρχουν, αλλά…

Χωλαίνεί, σύµφωνα µε τους ειδικούς, ο θεσµός της αναδοχής στη χώρα µας. Οι αρµόδιες υπηρεσίες έχουν βγει στη… γύρα,εις άγραν αναδόχων γονέων, αλλά εις µάτην. «Το 2010 δεχτήκαµε 200 αιτήσεις για υιοθεσία, αλλά µόλις οκτώ για αναδοχή.

Στο τέλος, µόνο 2 παιδιά έφυγαν πέρυσι από εµάς για ανάδοχες οικογένειες. Ο περισσότερος κόσµος δεν γνωρίζει τον θεσµό αυτόν, ενώ αρκετοί τον συγχέουν µε την υιοθεσία. Μας ρωτούν “να πάρω αυτό το παιδάκι για Σαββατοκύριακο;”. Εµείς, όµως, εννοούµε αποκατάσταση, όχι φιλευσπλαχνία, όχι παιδί-”µπαλάκι”. Στόχος µας ακριβώς είναι να εξασφαλιστεί µόνιµη και µακρόχρονη τοποθέτηση του παιδιού σε µια οικογένεια…», λέει στα «ΝΕΑ» ο κοινωνιολόγος Δηµήτρης Βεζυράκης, διοικητής στο Κέντρο Βρεφών «Η Μητέρα», στο Ιλιον Αττικής. Είναι ένα από τα τρία ιδρύµατα που υλοποιούν προγράµµατα αναδοχής. Προστατεύει σήµερα 83 παιδιά, τοποθετηµένα σε 62 ανάδοχες οικογένειες. «Την τελευταία δεκαετία έχουµε δώσει συνολικά 154 παιδιά σε ανάδοχες οικογένειες. Ωστόσο, οι σχετικοί ρυθµοί είναι εξαιρετικά περιορισµένοι: το 2010 µόλις δύο παιδάκια δόθηκαν για φιλοξενία σε σπίτια αναδόχων γονέων…», λέει από την πλευρά της η Ελένη Κοντονάσιου, διοικήτρια στο Αναρρωτήριο Πεντέλης, που επίσης τρέχει πρόγραµµα αναδοχής. «Ενδιαφερόµενοι τηλεφωνούν, αλλά ζητούν µόνο υγιή παιδάκια. Αντιθέτως, όταν ακούν έστω και για ήπια προβλήµατα υγείας, αποθαρρύνονται. Εµείς τους προτρέπουµε να έρθουν και να γνωρίσουν από κοντά τα παιδιά αυτά.Θα τα πάρουν και πιο σύντοµα σπίτι, σε σχέση µε τη διαδικασία της υιοθεσίας…», αναφέρει. Για κενά, πάντως, στη στελέχωση των φορέων που φιλοξενούν παιδιά προς αναδοχή µιλούν οι εργαζόµενοι στην Παιδόπολη «Αγιος Ανδρέας», στον Αλιµο.

Οπως υποστηρίζουν, η Μονάδα δεν αποκλείεται να κατεβάσει προσεχώς ρολά, καθώς οι ελλείψεις προσωπικού και πόρων είναι απαγορευτικές για την προσφορά ποιοτικής διαβίωσης στα παιδιά.


ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ

Η αναδοχή είναι µορφή παιδικής προστασίας αναγνωρισµένη από το κράτος. Σηµαίνει ότι µια οικογένεια αναλαµβάνει την ανατροφή ενός παιδιού, καθώς:

1 οι φυσικοί γονείς του προσωρινά αδυνατούν να το φροντίσουν, αλλά προγραµµατίζουν να το ξαναπάρουν κοντά τους 2 πρόκειται για παιδί µε ειδικές ανάγκες ή άλλα προβλήµατα υγείας και γι’ αυτό στερείται τη φυσική οικογένειά του 3 για σοβαρούς λόγους δεν µπορεί να µείνει κοντά στους φυσικούς γονείς του, αλλά θα µεγαλώσει σε ανάδοχη οικογένεια µε παράλληλη επικοινωνία µαζί τους.

850
ευρώ µπορεί να φτάσει το µηνιαίο επίδοµα που παρέχεται στην ανάδοχη οικογένεια ανάλογα µε τις ανάγκες κάθε παιδιού. Επίσης παρέχονται πλήρης ιατροφαρµακευτική και νοσηλευτική κάλυψη (και ειδικών θεραπειών), χρήµατα για έξοδα ένδυσης και υπόδησης, ειδών πρώτης εγκατάστασής του στην οικογένεια, µετακινήσεων, σχολικών δαπανών (και ξένων γλωσσών).

Η ΑΝΑΔΟΧΗ
Δεν ΕΙΝΑΙ ΥΙΟΘΕΣΙΑ
Το παιδί εξακολουθεί να είναι νόµιµο τέκνο των φυσικών γονέων του. Ωστόσο, δεν αποκλείεται µελλοντικά η υιοθεσία του ή η µετέπειτα ανάληψη της επιµέλειάς του από αυτούς.