ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Τι συνέβη στην πραγµατικότητα τις τελευταίες ηµέρες στη Νοµική Σχολή της Αθήνας;

Γιατί ηελληνική Πολιτεία βρέθηκε σεπλήρη αδυναµίανα προβλέψεικαι ναπρολάβει τη δηµιουργία τετελεσµένων γεγονότων που εγκυµονούσαν τον κίνδυνο του ανεξέλεγκτου;

Για ποιο λόγο δυο διαφορετικά, τύποις και ουσία, ζητήµατα όπως είναι αφενός το µεταναστευτικό και αφετέρου το πανεπιστηµιακό άσυλο έδεσαν µεταξύ τους και δηµιούργησαν εκρηκτικές καταστάσεις;

Σε αυτά και άλλα παρόµοια ερωτήµατα πρέπει να βρεθούν σύντοµα απαντήσεις.

Γιατί το πρώτο συµπέρασµα είναι ότι ο θεσµικός εξοπλισµόςτης Πολιτείαςεµφανίζει κενά, τα οποία µπορεί να εκµεταλλευτεί ο οποιοσδήποτε αποφασίσει να κινηθεί στα όρια της νοµιµότητας και της παρανοµίας.

Μπορεί ένας µόνον άνθρωπος, µια µειοψηφία, µια οµάδα να «βραχυκυκλώσει» τη λειτουργία του κράτους και ναακυρώσει για µεγάλο διάστηµα τους µηχανισµούς επιβολής του νόµου.

Είτε µιλάµε γιατην ακαδηµαϊκή δραστηριότητα, είτεγιατηνασφάλεια και την αστυνόµευση, είτε για τη ∆ικαιοσύνη και τη ∆ιοίκηση.

Με άλλα λόγια: οι θεσµοί «µπάζουν». Ταπράγµατα επιδεινώνονταιότανοδισταγµός τηςπολιτικής εξουσίας αναστέλλει την εφαρµογή του νόµου υπό τον φόβο των καταστάσεων που θα µπορούσε να πυροδοτήσει µια άστοχη ενέργεια ή µιαπροβοκάτσια.

Ετσι όµως το µόνο που επιτυγχάνεται είναι η διόγκωση των καταστάσεων.

Το είδαµε να συµβαίνει στα δραµατικά γεγονότα του ∆εκεµβρίου του 2008.

Το είδαµε και τις ηµέρες αυτές να εκτυλίσσεται µε άλλα χαρακτηριστικά και σε άλλη κλίµακα στη Νοµική Σχολή.

Ηπροσωρινή εκτόνωσητωνπραγµάτων δεν έλυσε ταπροβλήµατα που αναδείχθηκαν αυτές τις ηµέρες:

n Το πρόβληµα του πανεπιστηµιακού ασύλου εξακολουθεί να υφίσταται και σε πρώτη ευκαιρία θα αναδειχθεί εκ νέου.

n Το πρόβληµατων 300µεταναστών της κατάληψης απλώς µετατέθηκε. Τοµεταναστευτικό παραµένει οξυµµένο και αδιέξοδο. Δίπλα σε αυτάαναδεικνύεται ένα νέο πρόβληµα: η λειτουργία της δηµοκρατίας και η αξιοπιστία των θεσµών της. Οπως προκύπτει από τον σηµερινό φάκελο των «ΝΕΩΝ»(σελ. 11-19), τοδηµοκρατικό πλαίσιο αδυνατεί υπό ορισµένες συνθήκες να αντιµετωπίσει την κατάλυσή του.

∆εν υπάρχει χρόνος.Η ίδιαη δηµοκρατία πρέπει να κοιτάξει ξανά τον εαυτό της στον καθρέφτη.