Το τελευταίο ταξίδι του καπετάνιου

Θεωρούσε τον εαυτό του πάνω απ’ όλα ναυτικό. Αν και κατατασσόταν εδώ και αρκετά χρόνια ανάµεσα στους µεγαλύτερους έλληνες εφοπλιστές, ήταν από τους πρώτους που αποφάσισαν να προχωρήσουν σε µεγάλες επενδύσεις στη στεριά
Το περασµένο καλοκαίρι,λίγες εβδοµάδες µετά τοάνοιγµα του θερέτρου Costa Navarino στην Πύλο, ο εφοπλιστής Βασίλης Κωνσταντακόπουλος πήγαινε από ταβέρνα σε ταβέρνα, ρωτώντας εναγωνίως τους συµπατριώτες του ανείχαν κίνηση στα µαγαζιά τους. το«όνειρό» του, όπως το αποκαλούσε ο ίδιος, ήταν µέσω της δηµιουργίαςτου τουριστικούθερέτρου στη Μεσσηνία, που σκόνταφτε επί έντεκα χρόνια σε γραφειοκρατικά γρανάζια, να δώσει ζωή στον τόπο του. Ο Βασίλης Κωνσταντακόπουλος ήταν υπέρµαχος του τίµιου κέρδους. «Η φιλοσοφία του εύκολου κέρδους, της αρπαχτής δηλαδή, δεν είναι η σωστή φιλοσοφία και δεν έχει µέλλον. Εγώ αν είχα αυτή τη φιλοσοφία δεν θα ήµουν σήµερα εδώ», είχε πει πριν από δύο χρόνια µπροστά σε εκπροσώπους επτά πελοποννησιακών επιµελητηρίων που τίµησαν τον καπετάν Βασίλη. Ετσι, προτιµούσε να τον αποκαλούν, καθώς θεωρούσε τον εαυτότου πάνω απ’ όλα ναυτικό, αν και κατατασσόταν εδώ και αρκετά χρόνια ανάµεσα στους µεγαλύτερους έλληνες εφοπλιστές. Χθες τα ξηµερώµατα, ο καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή στα 76 τουχρόνια χτυπηµένος από τον καρκίνο. Πρωτοµπάρκαρε τον Ιούνιο του 1953, σε ηλικία 18 χρονών και δούλεψε άµισθος για τρεις µήνες, αρχίζοντας έτσι το όµορφο ταξίδι του στη ναυτιλία και έχοντας ήδη αποκτήσει τη συνήθεια της σκληρής δουλειάς από τα 13 του, όταν ήρθε για πρώτη φορά στην Αθήνα µετά την Κατοχή, αφού είχε συµµετάσχει στους εθνικούς αγώνες µέσα από τις γραµµές του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Αφήνοντας πίσω τη γενέτειρά του, το ορεινό χωριό ∆ιαβολίτσι κοντά στην Καλαµάτα, έµεινε στον Κολωνό. Οντας έφηβος πήγαινε κάθε µέραστην Πλατεία Εξαρχείων, όπου µοίραζε σε σπίτια γάλα της ΕΒΓΑ καιστις επτάµισι έπιανε δουλειά σε βιοτεχνία κουµπιών στη διασταύρωση Περικλέους και Ευαγγελιστρίας, ενώ το βράδυ παρακολουθούσε νυχτερινό γυµνάσιοστην Πλατεία Κουµουνδούρου.

Δεν ήταν, λοιπον, τυχαία η αφοσίωσή του στη σκληρήδουλειά. «Αν στηριχθούµε στη σκληρή δουλειά και στην παραγωγή πραγµατικού ποιοτικού αποτελέσµατος δεν θα έχουµε τίποτα να φοβηθούµε», είχε δηλώσει πριν από δύο χρόνια. Ενώ τονπερασµένο ∆εκέµβριο σε µια απότις τελευταίες δηµόσιες εµφανίσεις του είχε αναφερθεί στα προβλήµατα της χώρας, λέγοντας: «Η χώρα µας σήµερα βρίσκεται στο χείλος του γκρεµού. Το ποιος φταίει και φτάσαµε ώς εδώ δεν βοηθάει να το ψάχνουµε. Σήµερα προέχει να βάλουµε όλοι πλάτη να σωθεί η χώρα».

ο καπεταν βασιλήσ ήταν από τους πρώτους εφοπλιστές που αποφάσισαν να προχωρήσουν σε επενδύσεις στη στεριά. Το έργο στη Μεσσηνία άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Η αγορά της γης, που έγινε συνολικά από 1.400 µικρούς ιδιοκτήτες, ήτανσταδιακή και το 1997 ο καπετάν Βασίλης αποφασίζει να προχωρήσει στη µεγάλη τουριστική επένδυση, την πρώτη στην Ελλάδα Περιοχή Ολοκληρωµένης Τουριστικής Ανάπτυξης (ΠΟΤΑ) για την οποία απαιτήθηκαν ειδικές νοµοθετικές ρυθµίσεις. Ηταν το έργο που συζητούσαν όσοι ασχολούνται µε τον τουρισµό πάνω απόµια δεκαετία, καθώς ήτανσυχνοί οι τίτλοι στις εφηµερίδεςµε αντικείµενο τα εµπόδια, που καθυστερούσαν την επένδυση ύψους 1,2 δισ. ευρώ. Ηταν η εποχή που ο καπετάν Βασίλης εµφανιζόταν εκτόςαπό τον εφοπλιστικό καιστον τουριστικό κόσµο. Προσηνής, χαµηλών τόνων και µε το βλέµµα συνεχώς σε εγρήγορση, µιλούσε πάντα µε ήπιο τρόπο, παρά τις δυσκολίες. Ηταν,πάντως, αποφασισµένος να υλοποιήσει την επένδυση, ξεπερνώντας τα ατέλειωτα προβλήµατα µε την έκδοση αδειών, την Αρχαιολογική Υπηρεσία, την Πολεοδοµία, τις αντιδράσεις – αν και σε µικρό βαθµό – τοπικών φορέων. «Εκτός από τη θέληση έχω και την οικονοµική δυνατότητα να πραγµατοποιήσω το όνειρό µου για τη Μεσσηνία. Και θα το πραγµατοποιήσω εγώ ή εάν ο Θεός αποφασίσει διαφορετικά, ο Αχιλλέας» ανέφερε µεταξύ άλλων σε επιστολή που είχε στείλει, απαντώντας σε σχετικές αντιδράσεις.

ο ΙΔΙΟΣ προλαβε να δει την υλοποίηση της πρώτης φάσης της επένδυσης – γιόρτασε εκεί, µάλιστα, το καλοκαίρι τα 75α του γενέθλια – , ενώ αναµένεται να ακολουθήσουν άλλες δύο υπό την εποπτεία πλέον του δευτερότοκου γιουτου, Αχιλλέα. Ο τρίτος τουγιος, ο Χρήστος ασχολείται µε το εργοστάσιο εξόρυξης και επεξεργασίας ορυκτών, που δηµιούργησε ο πατέρας του σε Γρεβενά και Κοζάνη, ενώ ο πρωτότοκος Κωστής έχει αναλάβει τα ηνία της ναυτιλιακής εταιρείας του οµίλου, της Costamare. Η ενεργή ανάµειξη των γιων του άνοιξε τον δρόµο στον ίδιο γιανα αποτραβηχτεί από την πρώτη γραµµή και να µοιραστεί περισσότερο χρόνο µε τη γυναίκα του Κάρµεν, τα εγγόνια του, αλλά και το αγαπηµένοτου άθληµα, το γκολφ. Μέτρησε, άλλωστε, τριάντα και πλέον χρόνια στο τιµόνι της εταιρείας, που δηµιούργησε το 1974, αφού είχεαποκτήσει νωρίτερα (σε ηλικία 27 ετών) το πρώτο του καράβι, ένα µικρόφορτηγό πλοίο µε δάνειο, που πήρε από τον ίδιο τον πωλητή καιστη συνέχεια του το χρονοναύλωσε. Στη ναυτιλιακή κρίση (1982-84) αγοράζει οκτώ πλοία, ενώ όταν χρεοκοπεί η Ελληνική τού Γρηγόρη Καλλιµανόπουλου, εισέρχεται στην αγοράτακτικών γραµµών. Τον περασµένο Νοέµβριο η Costamare, που διαχειρίζεται 41 πλοία κοντέινερ, εισήλθε στο Χρηµατιστήριο της Νέας Υόρκης.

Το 2006, δύο χρόνια µετά τον τίτλο του «Ελληνα Βασιλιά των Κοντέινερ», που του απέδωσε η Lloyd’s List, ο καπετάν Βασίλης παρέλαβε το µεγαλύτερο πλοίο µεταφοράς εµπορευµατοκιβωτίων στον κόσµο, δίνοντάς του το όνοµα Cosco Hellas. Μαζί µε άλλα τέσσερα το ναύλωσε στην κινεζική Cosco, αλλά σήκωσε στο κατάρτι του την ελληνικήσηµαία, όπως άλλωστε επέµενε νακάνει µε όλο του τον στόλο. Ησυνεργασία του µε την Cosco ήταν αυτή, που άνοιξε σταδιακά τον δρόµο στην κινεζική εταιρεία προς το λιµάνι του Πειραιά. «Οι δύο λαοί έχουν αρχαίους πολιτισµούς και κάποτε ήταν µαζί.

Κάποια στιγµή οι δρόµοι τους χάθηκαν και τώρα ξανασυναντιόνται», είχε πει τότε ο καπετάν Βασίλης, ο οποίος «κρατούσε» πάντα τους δικούς του δρόµους κοντά στους ανθρώπους µε τους οποίους συνεργαζόταν. Ανάµεσά τους οΘεόδωρος Βασιλάκης της Aegean, όπουσυµµετέχει ο όµιλος του καπετάν Βασίλη. Παρά, πάντως, τα ανοίγµατά του στη στεριά, η καρδιά του χτυπούσε στη θάλασσα και όπως συνήθιζε να λέει ο ίδιος δεν είχε σκοπό να αφήσει τα καράβια για να γίνει ξενοδόχος και βιοµήχανος.

τον προβλήματιζε, όµως, ένεκα και της δικής του πικρής εµπειρίας µε το θέρετρο στηΜεσσηνία, η ανάπτυξη επενδύσεων στην Ελλάδα. ∆εν δίσταζε, εξάλλου, να αφήνει αιχµές κατά της ελληνικής γραφειοκρατίας ενώπιον υπουργών, ενώ το 2005 πέρασε το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίµου για να εκφράσει τις απόψεις του στον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραµανλή για τη δηµιουργία ενός γραφείου υποδοχής µεγάλων επενδύσεων. ∆εν ήταν η πρώτη φορά που διατύπωσε την πρόταση αυτή. Ακόµη και σε µια από τις τελευταίες δηµόσιες εµφανίσεις του τον περασµένο ∆εκέµβριο το επανέφερε εµµέσως, συστήνοντας ότι «θα πρέπει να βοηθήσουµε, αλλά και να πιέσουµε τους πολιτικούς να επισπεύσουν τη δηµιουργία συνθηκών για ανάπτυξη και προκοπή, µε την τήρηση των νόµων και σεβασµό στον πολίτη», αφήνοντας παρακαταθήκη ένα αισιόδοξο µήνυµα: «Αν αυτά γίνουν µε θυσίες όλων µας, σύντοµα θα βλέπουµε πάλι χαµογελαστά πρόσωπα γύρω µας καιη χώρα µας θα φτάσεισε σηµείο αντάξιο της ιστορίας µας καιτης εθνικής µας κληρονοµιάς».

null Εφυγε null ένας από τους µεγαλύτερους έλληνες εφοπλιστές µε µεγάλες επενδύσεις και στη στεριά