Agiastoura mia!

Αγαπητή Φοίβη, Σίγουρα θα διάβασες το «εγκύκλιον σηµείωµα» της Iεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος «Προς το λαό», που διαβάστηκε στις εκκλησίες, µε περιεχόµενο κατά του περιβόητου Μνηµονίου.

Ας προσπεράσουµε το περιεχόµενο και το αν ένα µη εκλεγµένο από την πλειοψηφία των πολιτών όργανο δικαιούται να απευθύνεται στους πολίτες, οι οποίοι µάλιστα ούτε καν είναι µέλη της Εκκλησίας είναι από νοµικής πλευράς και ας σταθούµε στη διπλή, από γραµµατικής και συντακτικής πλευράς, γλώσσα που χρησιµοποιείται. Ενώ το κείµενο που απευθύνεται «Προς τον λαό» είναι γραµµένο στην καθοµιλουµένη, η σύσταση προς «τας Ιεράς Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος» προδίδει – πάλι – έναν ελιτισµό των εκπροσώπων της Εκκλησίας και έναν ταξικό υποβιβασµό του «ποιµνίου»:

«∆ιά του παρόντος, διαπέµποµεν υµίν, συνηµµένως ώδε, το εκδοθέν νέον έντυπον “ Προς το λαό ” (υπ’ αριθµ.

44), µε θέµα: “ Η Εκκλησία απέναντι στη σύγχρονη κρίση ” γνωρίζοντες υµίν, ότι αποστέλλεται προς υµάς επαρκής αριθµός αντιτύπων αυτού υπό της Αποστολικής ∆ιακονίας. Οθεν παρακαλούµεν υµάς, όπως προβήτε εις τας αναγκαίας ενεργείας, ίνα τούτο διανεµηθή προς οικοδοµήν του Ορθοδόξου Ελληνικού Λαού».

Απορίας άξιον γιατί να γίνεται αυτός ο διαχωρισµός. Μήπως οι Αγιοι Πατέρες θεωρούν την καθηµερινή γλώσσα κάτι το υποδεέστερο και νοµίζουν ότι ανυψώνονται όταν αλληλογραφούν µεταξύ τους, χρησιµοποιώντας µία «ανώτερη» διαφορετική γλώσσα; Και όταν συνοµιλούν µεταξύ τους ποια γλώσσα χρησιµοποιούν;

Σε χαιρετώ φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης, Γερµανία < Αν είναι για τέτοιες ελληνικούρες, αγαπητέ Χρίστο, πρώτη η Βασίλω… ε, η Εκκλησία. Οπως ραπάρει και η πολύ καλή Sadahzinia, «να το συνήθειο, να κι η ελληνικούρα / να το ρουσφέτι, να κι η αγιαστούρα». Αν είναι όµως για φορολογία, χέρι στα οικονοµικά ή διαχωρισµό Κράτους – Εκκλησίας βγάζει δόντια το πουλάκι µας.