Ουλές και σηµάδια

Αγαπητή Φοίβη, Επιτέλους, ξύπνησε η ελληνική Πολιτεία και συνειδητοποίησε το τεράστιο πρόβληµα της λαθροµετανάστευσης. ∆εν ξέρω αν θα είναι αποτελεσµατικός ο φράχτης στον Εβρο, πάντως είναι ένα βήµα αποτροπής των εκατοµµυρίων που σκοπεύουν να περάσουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Φυσικά λυπόµαστε τους ανθρώπους που εγκαταλείπουν τη χώρα τους για µια καλύτερη ζωή σε κάποια άλλη, όµως η Ελλάδα δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυµα! Εδώ δεν µπορεί να φροντίσει τους δικούς της πολίτες, θα φροντίσει τους ξένους; ∆υστυχώς µαζί µε τους ταλαίπωρους αυτούς έχουν κουβαληθεί κι ένα σωρό εγκληµατίες µε αποτέλεσµα να φοβάσαι να διασχίσεις το κέντρο της Αθήνας… Με ποιο δικαίωµα ήρθαν αυτοί εδώ και κατέλαβαν το κέντρο; H Αθήνα αυτή τη στιγµή είναι η χειρότερη της Ευρώπης. Κάποτε είχε το πλεονέκτηµα ότι ήταν ασφαλής έναντι των άλλων ευρωπαϊκών πόλεων, τώρα πια το έχασε κι αυτό… Αφρικανές πόρνες κάνουν πιάτσα µέρα µεσηµέρι, πωλητές µαϊµούδων βρίσκονται σε κάθε γωνιά, καταστρέφοντας µε τη φτηνή πραµάτεια τους το ελληνικό εµπόριο, κλοπές, συµπλοκές µεταξύ αλλοδαπών διαφόρων εθνικοτήτων στον Αγ. Παντελεήµονα κ.ά.

Βέβαια χειρότεροι είναι εκείνοι που τους στοιβάζουν στα διαµερισµατάκια 20 άτοµα µαζί για να ‘κονοµάνε και αδιαφορούν αν οι γειτονιές υποβαθµίζονται. Καλά έκαναν στην Ιταλία και επιβάλλουν αυστηρά πρόστιµα σε όσους εκµεταλλεύονται αυτούς τους ανθρώπους.

Μόνο το τελευταίο διάστηµα που άρχισαν περιπολίες βελτιώθηκε κάπως η κατάσταση, αλλά χρειάζονται κι άλλα µέτρα. ∆εν είναι δυνατόν να µπαίνουν κάθε µέρα στην Ελλάδα 300 λαθραίοι ανεξέλεγκτα, στο τέλος θα µας εξαφανίσουν! Είναι απίθανο να ενσωµατωθούν όλοι στην ελληνική κοινωνία…

Οσο για τους τάχα µου «ανθρωπιστές» και προοδευτικούς που διαφωνούν µε τον φράχτη, ας πάρει ο καθένας από έναν λαθροµετανάστη στο σπίτι του, αφού τόσο πολύ νοιάζεται για αυτούς. ∆εν θα αφήσουµε τη χώρα να καταστραφεί για να θησαυρίζουν οι δουλέµποροι και οι κάθε λογής επιτήδειοι που τους φέρνουν εδώ.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, ∆ηµήτρης Κ., Αθήνα < «Στη στάνη µε τα αδέρφια µου δεν πλάγιαζα τα βράδια / δεν µε χωρούσαν οι αγροί και τα λιβάδια / κι αυτά βελάζαν’ χαρωπά για την πλούσια βοσκή / σούζα στην ξύλινη βέργα του τσιφλικά την προσταγή, / µα εγώ αλώνιζα, δεν µου φτάνει ολόκληρο χωράφι / γκρέµιζα τα παλούκια από το φράχτη / κι έτσι η ράχη µου γέµιζε ουλές και σηµάδια / ξύλο πολύ για ξεπορτίσµατα ρηµάδια», ραπάρουν, αγαπητέ ∆ηµήτρη, οι Active Member. ∆εν πάει µούρλια;