Ελλάδος φωνή

Τα αφιερώµατα που τελευταία βλέπουµε να επιχειρεί ο Σπύρος Παπαδόπουλος στη σαββατιάτικη εκποµπή του στη ΝΕΤ τείνουν να γίνουν ένα πολύτιµο πλέον Ελληνοµουσείον, µια κιβωτός ελληνικής µουσικής ιστορίας. Οταν σκεφτεί κανείς πως ζουν και χαίρονται τη ζωή ακόµη ανάµεσά µας συνθέτες όπως ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, ο Μαρκόπουλος, ο Λεοντής, ο Μούτσης, ο Σπανός, ο Ανδριόπουλος, ο Χατζηνάσιος και η φωνή τους, η ευαισθησία τους, το ταλέντο τους, η ιδιοφυΐα τους όχι απλώς απουσιάζουν από τα ραδιόφωνα και την τηλεόραση αλλά θαρρείς πως περιφρονούνται, χλευάζονται, όχι βέβαια ευθέως. Αλλά κι αν σκεφτεί κανείς τι σκουπίδι ακούγεται, προβάλλεται, επαινείται, βραβεύεται από ένα κατευθυνόµενο κοινό που έχει αφεθεί απληροφόρητο και απαίδευτο, έρµαιο της ξενόφερτης σαβούρας και της συνωµοσίας των δηµοσίων σχέσεων µέτριων στιχουργών και νηπιακών συνθέσεων.

Πρόσφατα ο Παπαδόπουλος τίµησε την προσφορά του Μανώλη Μητσιά, ενός τραγουδιστή µε βαθιές ρίζες στην παράδοση, συνδηµιουργού ως ερµηνευτή µεγάλων ελλήνων συνθετών και ποιητών, ενός σεµνού εκτός κυκλωµάτων καλλιτέχνη που δεν υπέκυψε ποτέ στη φτήνια, στη µόδα και στην κατασκευασµένη βιοµηχανική παραγωγή προϊόντων µουσικού σούπερ µάρκετ.

Η γκάµα της φωνής του Μητσιά από το ψαλτήρι, το πανηγύρι έως τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, τον Λεοντή, τον Λοΐζο, τον Μαρκόπουλο, τον Ξαρχάκο, τον Κουγιουµτζή, τον Ανδριόπουλο, τους µεγάλους του ρεµπέτικου έως τον Σπανό, τον Χατζηνάσιο και τον Κραουνάκη τον καθιστούν ανάµεσα σε λίγους άλλους Ελλάδος φωνή.