Μια λέξη που µας βαραίνει…

Πώς συµφιλιώνεται κανείς µε τον θάνατο; Μάλλον δεν συµφιλιώνεται ποτέ, έστω και αν πάντα αξίζει να προσπαθεί. Το λέει καιη Μαρί Ντ’ Ενζέλ, µια γυναίκα (κλινική ψυχολόγος, ψυχαναλύτρια) που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή της– τι οξύµωρο σχήµα! – στον θάνατο: «Υστερα από τόσα χρόνια που πέρασα κοντά σε ανθρώπους στις τελευταίες τους ώρες, δεν ξέρωτίποτα παραπάνω για τον θάνατο, αλλά έχω περισσότερη εµπιστοσύνη στη ζωή», έχει πει. Είναι από τους ανθρώπους που ίδρυσαν την πρώτη, το 1987, Μονάδα Παρηγορητικής Αγωγής στην Ευρώπη ενώ το βιβλίοτης «Μύχιος θάνατος» έδωσε παρηγοριά σε εκατοµµύρια αναγνώστες – µεταφράστηκε σε 20 γλώσσες. Θα την έχουµε κοντά µας την Πέµπτη, φιλοξενούµενη των εκδηλώσεων Megaron Plus στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Θα µαςδιαφωτίσει, πιθανότατα, και για µια συζήτηση µε ιδιαίτερο ενδιαφέρον που γίνεται τα τελευταία χρόνια σε κύκλους διανοουµένων στη Γαλλία και αλλού: ο κόσµος µας, λένε, αρνείται την ιδέα του θανάτου, ο θάνατος έχει γίνει ένα ταµπού για το οποίο δεν γίνεται δηµόσια συζήτηση: όλες οι δηµόσιες συζητήσεις είναι γιατο πώς µπορούµε να παρατείνουµε τη ζωή, ξορκίζοντας τον θάνατο µε κάθε τρόπο. Οχι πως η ζωή δενείναι γλυκιά. Αλλά υπάρχει και αυτό που έλεγε ο Σεφέρης: «Μας βαραίνουν οι φίλοι/ που δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν»…