Ο Λένιν κι ο Στάλιν, δυο φίλοι της τέχνης

Ο θρύλος λέει ότι ο πατερούλης Στάλιν έστελνε τους καλλιτέχνες στηντελευταία σειρά του µετώπου, για να δείξει τη σηµασία που είχαν για το έθνος. Με δεδοµένη την παρά φύσιν σχέση του µε τις µάζες («ο θάνατος ενός είναι τραγωδία, ο θάνατος χιλιάδων απλή στατιστική») είναι ένας θρύλος για γέλια. Η έκθεση «Ο Λένιν, ο Στάλιν κι η µουσική» έχει σαφώς πιο σοβαρές προθέσεις, καθώς περιγράφει την εξέλιξη της µουσικής και των καλλιτεχνικών κινηµάτων στη Ρωσία, από την Οκτωβριανή Επανάσταση µέχρι το 1953.Στην Πόλη της Μουσικής του Παρισιού εκτίθενται πάνω από 400 παρτιτούρες, µουσικά όργανα, κοστούµια µπαλέτου, πίνακες ζωγραφικής (στη φωτογραφία οι «Επίδοξοι πιλότοι» του Αλεξάντερ Ντεϊνέκα), γλυπτά, φωτογραφίες και πόστερ, µέσα από τα οποία αναδεικνύεται η αιµοµικτική πολλές φορές σχέση εξουσίας και τέχνης. Μετον τρόπο της η έκθεση πιάνει το νήµα από την αντίστοιχη του 2004, όπου παρουσιάστηκαν οι εκλεκτικές συγγένειες του Γ’ Ράιχ µε τις καλές τέχνες.