Προσκήνιο

Μια σκοτεινή, σκληρή, «µεταλλική», αφαιρετική, στυλιζαρισµένη σκηνοθετική γραµµή επέλεξε ο Στάθης Λιβαθινός για «Το σπίτι της Μπερνάρντα Αλµπα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα που έχει ανεβάσει στο «Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας» για την Μπέττυ Αρβανίτη. Σε µία προσπάθεια, σε κοινή πορεία µε την καινούργια µετάφραση της Εφης Γιαννοπούλου, να «στεγνώσει» το κείµενο από τους ποιητικούς χυµούς µε τους οποίους το έχει ποτίσει η καθοριστική µετάφραση του Νίκου Γκάτσου.

Το έργο έχει αντισταθεί. Οι γυναίκες της παράστασης, µέσα στο εστέτ, νεκροφιλικής αισθητικής, σκηνικό και τα ανάλογα κοστούµια της Ελένης Μανωλοπούλου, µοιάζουν να κινούνται κουρδισµένες, σε µία υστερία, υπό το σαδιστικής έµπνευσης µαστίγιο µιας Μπερνάρντας – τέρατος. Και οι τραγικές διαστάσεις του κειµένου να χάνονται, κατά τη γνώµη µου, µαζί µε τις – αδιαµφισβήτητες για µένα όσο κι αν ο ίδιος ο Λόρκα µοιάζει, όπως διάβασα στο πρόγραµµα, να τις έχει αρνηθεί επιµένοντας στον ρεαλισµό – ποιητικές του διαστάσεις. Ακόµα και ο απεγνωσµένος έρωτας της Αδέλας µοιάζει αποστεγνωµένος. Φοβάµαι πως και οι καλές, ως επί το πλείστον, ηθοποιοί της διανοµής έχουν πέσει θύµατα αυτής της αποξήρανσης. Ξεχώρισα την Κόρα Καρβούνη παρά τις απαγορευτικές για τον µικρό χώρο του θεάτρου υπερβολές της.

Πέντε ηθοποιοί παίζουν, κινούνται, χορεύουν αναζητώντας µία διαφορετική, ιδιαίτερη έκφραση στην παράσταση της οµάδας «Νοητή Γραµµή» µε τον τίτλο «Μην κρίνεις έναν άνθρωπο από την ουρά του» που προέκυψε από αυτοσχεδιαστικές διαδικασίες και που υπογράφει σκηνοθετικά η Ολγα Ποζέλη («Φούρνος»). Το αποτέλεσµα δεν ξεπερνάει τα όρια αλλά έχει µία θελκτική ελευθερία και είναι τερπνό, ανοιχτόκαρδο, πράγµα ιδιαίτερα ελκυστικό στις δύσκολες µέρες µας…