Αλλα κόλπα, ζόρικα, δηµοσιοϋπαλληλικά

Το παράλογο του σκουριασµένου και κλυδωνιζόµενου από χρόοοοονια αγκυλώσεων πάσης φύσεως κρατικού µηχανισµού δεν αλλάζει όσες χρονιές και να αλλάξουµε. Πάρτε για παράδειγµα πολύφερνη υπαλληλίσκο (να είναι άραγε σαν εκείνες στις ∆ΟΥ που τις πετυχαίνεις να πλέκουν και να µην «µπορούν» να σε εξυπηρετήσουν;) στο υπουργείο Οικονοµικών, από την υπογραφή της οποίας κρέµεται – δυστυχώς… – η πρόσληψη 2.500 υπαλλήλων σε κενές θέσεις του υπουργείου Πολιτισµού, που θα λύσει και το πρόβληµα των κλειστών µουσείων.

Τη µια δηλώνει ράθυµα πως έχει άλλες «σηµαντικότερες» προτεραιότητες, την άλλη πως έχει άδεια και όταν θα ξεκουραστεί µε το καλό µπορεί – λέµε, µπορεί – και να σκεφτεί να ασχοληθεί µε το ζήτηµα (για υπογραφή, µόνο αν είναι καλός ο καιρός και ούριος ο άνεµος…), µε τούτα και µε κείνα τα προσκόµµατα, µένουν απλήρωτοι τόσοι άνθρωποι.

Να σαν την άλλη την υπάλληλο – ναι, την υπαλληλίσκο, επίσης! – στον ∆ήµο Θεσσαλονίκης που δεν λέει να εξοφλήσει χρεωστούµενα (της προηγούµενης δηµαρχίας, βεβαίως βεβαίως), ακόµη και µε εντολή αντιδηµάρχων, δηµάρχων και διοικητικών συµβουλίων, γιατί… έτσι!

Ετσι έχουµε καλοµάθει την κάθε στρογγυλοκαθισµένη δηµοσιοϋπαλληλάρα τόοοοοσα χρόνια, µε το στρεβλό µοντέλο της λαµογιάς, της µίζας, της αδιαφορίας, του ετσιθελισµού και του ωχαδελφισµού, και φτάσαµε στα δηµοσιονοµικά ελλείµµατα και στα µέτρα του ∆ΝΤ και στις περικοπές µισθών και στη µιζέρια.

∆εν υπάρχει κανείς να κάνει ζάφτι και να βάλει στη θέση τους όλα τα ανάλογα αρτηριοσκληρωτικά µυαλά που νοµίζουν πως, ακόµη και σε τέτοια κρίση κι ενώ κάνουµε βουτιά στον βόρβορο όσο να πιάσουµε πάτο, µπορούν να παίζουν παιχνιδάκια εξουσίας;