[ Πρόσωπα ] «Μις Πάρκινσον», αυτή η «τσούλα»

«Αυτό είναι λοιπόν, αυτό το ελαφρύ – τόσο ελαφρύ! – τρεµούλιασµα του χεριού; Αυτή η γραφή που, από τη µια µέρα στην άλλη, βάλθηκε να ξεφεύγει προς όλες τις κατευθύνσεις; Αυτή η εξωπραγµατική αίσθηση αοριστίας στον βηµατισµό, η βραδύτητα στις χειρονοµίες;».
«Ρώτησα τον νευρολόγο: “Είναι βέβαιο;

Θέλω να πω, απολύτως βέβαιο;”. “Ω, ναι, απολύτως. ∆εν παρουσιάζετε όλα τα συµπτώµατα, αλλά αυτά που έχετε είναι αρκετά”. (…)

«Να ‘µαι λοιπόν µε τη νόσο του Πάρκινσον “σε όχι πολύ προχωρηµένο στάδιο”. Καλά. Στο κάτω κάτω, δεν φαίνεται στο πρόσωπο. Τουλάχιστον όχι όσο δεν αρχίζουν να τρέµουντ’ αυτιά σου.

(…) Αυτή η φρίκη συµβαίνει στο µυαλό. Η εννοιολογική συγγένειά της µετην Αλτσχάιµερ δεν βελτιώνει τα πράγµατα. Αυτοί που έχουν διαβάσει γι’ αυτό στα περιοδικά, σου λένε, ειλικρινείς: “Ευτυχώς δεν είναι Αλτσχάιµερ. Τουλάχιστον διατηρείς τη νηφαλιότητά σου ώς το τέλος”. (…)

«Ισωςδενφαίνεται,όµως κουράζει.

Αναρωτιόµουν εδώ και κάποιο καιρό γιατί, έπειτα από µια καλή νύχτα, ξυπνούσα πιο κουρασµένος απ’ ό,τι είχα ξαπλώσει. Τώρατο ξέρω: το Πάρκινσον. Θα είναι η απάντηση σεένα σωρό µυστηριώδη γεγονότα, σχεδόν πάντα επώδυνα ή, τουλάχιστον, δυσάρεστα, σε λίγο – πολύ όλες τις πτυχές της ανατοµίας µου. (…)

«Το χειρότερο, είναι η γραφή. ∆εν φαντάζεστε πόσο µου κόστισε σε προσπάθειες αυτό που διαβάζετε αυτήν τη στιγµή. Το χέριµου δεν µε ακούει πια. ∆εν είναιτόσο ότι τρέµει, αυτότο κάνει σπανίως και όχι για πολλή ώρα. Οµως κάνει ό,τι του γουστάρει. Εγραφα µε µεγάλα γράµµατα, γρήγορα και πολύ οµοιόµορφα, το πρώτο µου µέληµα, όταν γράφω, είναι να είµαι κατανοητός µε την πρώτη µατιά.Τώρα, αν το αφήσω, το χέρι µου κάνει κάτιµικροσκοπικά, λιλιπούτεια γράµµατα, σχεδόν αόρατα στο χαρτί. Αυτό, τις καλές ηµέρες. Υπάρχουν οι άλλες, οι περισσότερες, που ο αντάρτης αρνείται ναχαράξει το παραµικρό αναγνωρίσιµο γράµµα. Ηµέρες απελπισίας. (…)

«Το Πάρκινσον είναι µιαάτιµη τσούλα, µια µάγισσα µε χρυσά µάτια, µια κανίβαλος που ρουφάει τα µικρά κόκαλα, µία απ’ αυτές τις νύµφες που αφήνουν το δέρµα άθικτο και ροζ και καταβροχθίζουν όλο το εσωτερικό. Το Πάρκινσον είναι θηλυκό. Η Μις Πάρκινσον. Μια σχέση ζωής». (Αποσπάσµατα από το τελευταίο βιβλίο του 87χρονου γάλλου συγγραφέα καιχιουµορίστα σκιτσογράφου Φρανσουά Καβανά, το οποίο κυκλοφορεί στις 13 Ιανουαρίου απότις εκδόσεις Gallimard µε τίτλο «Μήνας του Μέλιτος». Ο συγγραφέας γράφει για «αυτήν την τσούλα», τη «Μις Πάρκινσον», µε την οποία ζει εδώ και µερικά χρόνια, και «µήνας του µέλιτος» είναι µια έκφραση των γιατρών για το διάλειµµα κατά το οποίο η νόσος µοιάζει να βρίσκεται σε ύφεση, πριν επανέλθει δριµύτερη. Στη δεκαετία του 1960, ο Καβανά διηύθυνε ένα «ηλίθιο καικακό» έντυπο, όπως αυτοδιαφηµιζόταν το αιρετικό περιοδικό «HaraKiri», µε σκίτσα και κείµενα, µεταξύ άλλων, των Ρεζέρ, Τοπόρ, Μεµπιούς, Βολενσκί. Μέχρι πρόσφατα εργαζόταν στο «Charlie Hebdo»).