Ματιές Ημιθανής

Παλιά, πήγαινα συχνά στο Στάδιο (Παναθηναϊκό) για να παρακολουθώ αγώνες στίβου. Ο πατέρας µου, πρόσφυγας και θαυµαστής του Σύλλα, του Μάντικα και αργότερα του Ραγάζου, του Παπαβασιλείου, του Σόλλη, του Ρουµπάνη και του Καµπαδέλλη, τρελαινόταν για τον αθλητισµό. Και, φυσικά, για το ποδόσφαιρο (ΑΕΚ) και το µπάσκετ (Πανελλήνιος).

Μολονότι γειτονική µας οµάδα ήταν ο Τρίτων, η οικογένεια υποστήριζε τον Πανελλήνιο. Του Ρουµπάνη, του Μανιά και του «Κούκλου» (παρατσούκλι του Μίµη Στεφανίδη, πατέρα της παρουσιάστριας Τατιάνας Στεφανίδου).

Παρακολουθούσα ακόµη και τον Μαραθώνιο, εξαιτίας του Στέλιου Κυριακίδη, θριαµβευτή στον Μαραθώνιο της Βοστώνης. Θα θυµάµαι πάντοτε εκείνους που τερµάτιζαν τελευταίοι στην κούρσα, τρεκλίζοντας, µε την ψυχή στο στόµα, έτοιµοι να πέσουν κάτω.

«Μπράβο στο κουράγιο τους» έλεγε ο πατέρας µου και πρόσθετε εκείνα τα κουµπερντενικά:

«Σηµασία έχει η συµµετοχή, όχι η νίκη».

Την Ελλάδα, τώρα που τελειώνει η χρονιά, µου θυµίζουν οι µαραθωνοδρόµοι, που τερµατίζουν ηµιθανείς. Και βιάζοµαι να τελειώσει το 2010, να µπει το 2011, µπας και γίνει κάνα θαύµα και δούµε Θεού πρόσωπο. Πράγµα που, όπως έχει σήµερα η κατάσταση, το θεωρώ – όπως το θεωρούµε όλοι – πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο. (Αν βλέπει κανείς ειδήσεις στα κρατικά κανάλια, µπορεί, µία στο εκατοµµύριο, να τα καταφέρουµε).

Παραµονή των Χριστουγέννων, περίµενα µαταίως να χτυπήσει το κουδούνι του σπιτιού µου και να εµφανισθούν µπροστά µου πιτσιρίκια, για να µου πουν τα κάλαντα. Οι πιτσιρικάδες φαίνεται ότι περιφρονούν τα ευρουλάκια, που, έτσι κι αλλιώς, µηδαµινή αξία πλέον έχουν. Αντίθετα, είδα πολλούς µουσουλµάνους να τα λένε: «Χριστού την θείαν γέννησιν…». Μεγάλη πελατεία είχαν και οι «άρχοντες»: Παπούλιας, Παπανδρέου, Σαµαράς. Πάλι καλά… Θα µείνω στην παραµονή των Χριστουγέννων: ανηφόριζα, απόγευµα προς το βραδάκι την Κυδαθηναίων, που είναι η καρδιά της Πλάκας: εστιατόρια, ταβέρνες, µπουάτ, κάβες, υπόγεια κρασοπουλειά. ∆εν θα το πιστέψετε: ούτε δέκα ανθρώπους δεν είδα ώσπου να φτάσω στην Αγία Σωτήρα! Κι αυτοί που αντίκρυσα, ήταν όλοι τους σκυθρωποί, ζοχαδιασµένοι, έτοιµοι για καβγά. Πού άλλες εποχές, µε τους δρόµους γεµάτους, τις κοπελίτσες ανθισµένες, τους εφήβους να είναι έτοιµοι να σκάσουν από τα νιάτα τους, όπως θα ‘λεγε και ο Μυριβήλης… Ερχεται ο καινούργιος χρόνος. Και έχω την αίσθηση ότι όλοι βιάζονται να τον υποδεχθούν! Οχι για τα καλωσορίσµατα. Αλλά για να φύγει το 2010, που τόσες πληγές άνοιξε στην Ελλάδα, αλλά και στον κόσµο ολόκληρο. Πληγές που κανείς δεν ξέρει πότε θα κλείσουν. Γιατί κάποτε θα κλείσουν. Μην ξεχνάτε ότι η χώρα µας πέρασε από γερµανική Κατοχή, πείνα, εκτελέσεις, Εµφύλιο, πάλι εκτελέσεις, φυλακίσεις, επτάχρονη δικτατορία, πάλι φυλακίσεις, «πιστοποιητικά», ανεργία, καταστροφές και µπόρεσε να κρατηθεί στα πόδια της.

Ελεγε ο Αναστάσιος των Τιράνων _ κι αυτός του Β’ Γυµνασίου µαθητής, κάποτε _ ότι υπάρχει ελπίδα. Μακάρι. Καλή Πρωτοχρονιά.