Οοοοοοοολα τα ρολά (υγείας) στην πίστα

Ετσι κάνουν οι σταρ (και οι κριθάρ’ µπορώ να σας πω). Σαν την Αννούλα τη Βίσση. Τα βλέπουν όλα τα θέµατα υπεράνω. Αφ’ υψηλού. Με τη µεγαλοσύνη που µόνον σε µια σταρ (και κριθάρ’) ταιριάζει.

Σου έρχεται φερ’ ειπείν εναερίως ένα ρολό χαρτί υγείας σε… µπούφλα την ώρα που από σκηνής δίνεις το είναι σου, την ψυχούλα σου στην ερµηνεία του καρβέλειου αριστουργήµατος «Χωρίς το µωρό µουουουουουου» και το παραβλέπεις το υπονοούµενο. Σιγά µην το δεις ως υπόδειξη για το τι σου χρειάζεται το χαρτί για τα άσµατα που «ερµηνεύεις».

Σιγά µην το πάρεις σαν υπόδειξη (αγενή) που τραγουδάς χριστουγεννιάτικα άσµατα σε στυλ «Σχιζοφρένεια», «Στην πυρά µε τις ξενέρωτες», «Κάποιος άφησε το γκάζι ανοιχτό»…

Τι κάνεις; Την υπεράνω υπονοουµένων. Κραυγάζεις προς το κοινό «όποιος το έκανε, αν έχεις το θάρρος της γνώµης σου, έλα δω» και όταν ο δράστης – που προφανώς έχει το θάρρος – ανεβαίνει στη σκηνή τον ρωτάς «Εσύ το πέταξες; Πες στον κόσµο πόσο µ…κας είσαι».

Και τη συνεχίζεις την… κατάπτωση της σταρ (και κριθάρ’): «Αλλο ένα χειροκρότηµα στον µ…κα, παρακαλώ. Ολοι µαζί». Και συνεχίζεις τα άσµατα… ψυχής! Και το κοινό συνεχίζει να χειροκροτεί σαν να µην έγινε τίποτα! Αποδοκιµαστέα αναφανδόν µπορεί να είναι η επίθεση επί σκηνής στη σταρ (και κριθάρ’). Οµως διπλά αποδοκιµαστέα είναι και η αντίδραση.

Και µένει να αιωρείται αµείλικτο το ερώτηµα, πέρα απ’ όλα τούτα: ούτε για µια στιγµή οι σταρ (και κριθάρ’) τούτης της χώρας της φαιδράς πορτοκαλέας δεν σκέφτονται πέρα από την επιφάνεια. ∆εν σκέφτονται και τη δική τους ευθύνη; Ή πως δίνουν δικαίωµα γενικής… κατάπτωσης αξιών;