Τον λογαριασμό στους φοροφυγάδες

Οι μισθωτοί του δημόσιου τομέα πλήρωσαν το μερίδιό τους στο κόστος της κρίσης. Οι μισθοί τους κόπηκαν από πέρυσι, έχασαν τα δώρα και τα επιδόματα αδείας τους και τώρα είναι πιθανό να υποστούν ορισμένοι και νέες περικοπές στο πλαίσιο του ενιαίου μισθολογίου.

Οι υπάλληλοι των ΔΕΚΟ πήραν κι αυτοί σειρά για το 2011, με νέες περικοπές των αμοιβών τους κατά ποσοστό έως και 25%, αλλά και με τις μετατάξεις που θα υποχρεωθούν να κάνουν σε περίπτωση που η επιχείρησή τους κλείσει ή συρρικνωθεί.

Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, που δήθεν θα έμεναν αλώβητοι, έχασαν το δίχτυ προστασίας των κλαδικών συμβάσεων και οι μισθοί τους πλέον μπορούν να βυθιστούν ελεύθερα έως τα 750 ευρώ, ενώ μπορούν ευκολότερα να απολύονται και με χαμηλότερη αποζημίωση.

Κάτι που συμβαίνει καθημερινά σε όλο και περισσότερους.

Ολοι οι παραπάνω έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: είναι μισθωτοί, υπάλληλοι, που σημαίνει ότι δεν μπορούν να κρύψουν ούτε ένα ευρώ από τη φορολογική τους δήλωση.

Οι απώλειές τους είναι επομένως καθαρές.

Δεν ισχύει το ίδιο για ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρηματίες. Ασφαλώς έχουν κι αυτοί υποστεί τις συνέπειες της κρίσης, αφού η πελατεία τους έχει συρρικνωθεί και πολλοί έχουν υποχρεωθεί να βάλουν λουκέτο.

Ομως, το δικό τους δίκαιο μερίδιο στον λογαριασμό της κρίσης είναι η καταβολή των φόρων που τους αναλογούν και αυτό δεν το έχουν πληρώσει.

Αντίθετα, πολλοί χρησιμοποιούν την κρίση σαν δικαιολογία για να κλέβουν κανονικά το Δημόσιο και κατά συνέπεια τον συνεπή έλληνα φορολογούμενο. Αφού δεν έχουμε αρκετά, δεν πληρώνουμε, λένε και δεν αποδίδουν με το έτσι θέλω τον ΦΠΑ.

Την ίδια ώρα, όμως, βρίσκουν 1,5 δισ. ευρώ για να υπαχθούν στην περαίωση και να αποφύγουν τον έλεγχο…

Στο κρίσιμο σημείο που βρίσκεται η χώρα, καθώς αρχίζει ο δεύτερος χρόνος εφαρμογής του Μνημονίου, δεν μπορεί να συνεχίζεται η αδικία αυτή. Το 2011 πρέπει να είναι η χρονιά πάταξης της φοροδιαφυγής. Πρέπει να είναι η χρονιά που θα πληρώσουν τον λογαριασμό και οι κατά τεκμήριο πιο προνομιούχοι. Μόνο έτσι θα αποκατασταθεί ένα αίσθημα δικαίου και θα υπάρχουν ελπίδες να αποτραπούν κοινωνικές εκρήξεις. Ακόμη κι ο Ντομινίκ Στρος- Καν το έχει καταλάβει αυτό και προειδοποίησε σχετικά την κυβέρνηση κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα στις αρχές του μήνα, προκαλώντας σε κάποιους αμηχανία και ντροπή. Χρειαζόταν, άραγε, να έρθει ο Γάλλος για να μας πει πώς θα εφαρμόσουμε με όσο γίνεται πιο δίκαιο τρόπο το Μνημόνιο;

Ιδού το πεδίο δόξης για το 2011, λοιπόν. Αλλωστε είναι και το μόνο, τώρα πλέον, στο οποίο η κυβέρνηση μπορεί να αναδείξει κάποια στοιχεία «σοσιαλιστικού» προφίλ.