Ο καθηµερινός φασισµός

ΤΟ ΕΡΓΟ. Ντάνι καιΕλεν: ένα συµβατικό, νέο στηνηλικία ζευγάρι, σεµία απροσδιόριστηβρετανική πόλη.Εχουν έναµικρό γιοκαι η Ελεν µόλις έχει µείνει έγκυος στο δεύτεροπαιδίτους.Ζουνσεµία βολική αλλά υποβαθµισµένη γειτονιά. Με πολλούς µετανάστες γύρω τους. Και πολλά προβλήµατα. Προβλήµατα πουµας έχουνγίνει πια γνώριµα καιεδώ. Ηδηέχουν χτυπήσει τον Ντάνι. Και η Ελεν ακούει βρισιές νατης απευθύνουν.Αλλά επιµένουν να ζουν εκεί.

Το µεγάλο πρόβληµα όµως ακόµα δεν έχει εµφανιστεί. Εως τη συγκεκριµένη βραδιά. Που έχουν στείλει το παιδίστη γιαγιάκαι έχουνµείνει οιδυο τουςγια ένανροµαντικό δείπνο.Οπότε ηπόρτα ανοίγει και µπαίνει οΛίαµ, ο αδελφόςτης Ελεν. Με τηνµπλούζα του γεµάτη αίµατα. Προβληµατικός τύπος,βεβαρηµένος ποινικά λόγω µιας αναίτιας επίθεσης ενάντια σε έναν συµµαθητή τουόταν ήτανστο σχολείο. Τι συνέβη; Ο Λίαµ – καθόλου «ευκίνητος» στη σκέψη και στον λόγο… –τους µιλάει για κάποιον χτυπηµένοπου τον βρήκεαναίσθητο έξωαπό το σπίτι και προσπάθησε να τονβοηθήσειαλλάεκείνος το‘σκασε. Σιγάσιγά θα µάθουν πως ήταν Πακιστανός – «ένα παιδί» –, κατόπιν οΛίαµ θαισχυριστεί πωςοΠακιστανός τούρίχτηκε καιπως αµύνθηκε χτυπώντας τον ο ίδιος µε τις γροθιές του και ύστερα µε ένα µαχαίρι που του είχε δώσει ο φίλος του ο Ιαν, ένα κουµάσι – νεοναζιστής, ρατσιστής… –, για να καταλήξει να οµολογήσει πως το παιδί – που δεν είναι παιδί αλλά άντρας… – βρίσκεται στηναποθήκη του Ιαν και πωςτον έχει χειροπόδαραδεµένο αφού τον βασάνισε.

Το γεγονός λειτουργεί καταλυτικά.

Η Ελεν, πουσκέφτεται να ρίξειτο παιδί που κυοφορεί,θα πείσει τον άντρατηςναµηνκαλέσουντην αστυνοµία. Κι εκείνος,µε προτροπή της, θα βρεθεί, µε µια κουκούλα στο κεφάλι για να µην τον αναγνωρίσουν, να απειλείτον Πακιστανό: «Μηντυχόνκαικαταγγείλειςτον Λίαµ γιατί θα σου κάψουµε το σπίτι και όλη σου την οικογένεια»… Η «αποστολή» θα πετύχει. Αλλάτο γυαλί δεν έχει απλώς ραγίσει.Εχει θρυµµατιστεί. ΗΕλεν διώχνειτον Λίαµ απότο σπίτιαλλά ότανλέει στον Ντάνιπως πρέπεινα κάνουν µία καινούργια αρχή και πως αποφάσισε νακρατήσει τοπαιδί, εκείνος δεν το θέλει πια.

ΟΒρετανόςΝτένιςΚέλι µετοέργοτου«Ορφανά» (2009)αγγίζει τοκαυτό θέµατωνµεταναστών µε τονδικό του,προσωπικό τρόπο.Τρόποκαίριο. Χωρίςνααθωώνεικανέναν απότουςήρωέςτου. Καιξεµπλέκειτοκουβάρι µε εξαιρετική δεξιότητα, δηµιουργώντας σασπένςκαι εκπλήξεις –σαν µεµέθοδο ανακριτική –,ενώ, παράλληλα,ο λόγος του – ταθραύσµατα αυτά – υπηρετεί πιστά τησύγχρονη αγγλική σχολή θεάτρου.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΟΒαγγέλης Θεοδωρόπουλος πάνωστην πολύ καλή µετάφραση της Κοραλίας Σωτηριάδου –αν καιοι εξελληνισµοί τύπου «ρε, Λίαµ», «γαµώ το κέρατό µου» µουφάνηκαν ναµη δένουν στο στόµα τωνπροσώπων του έργου ταοποία, βέβαια,δεν έχουν εξελληνιστεί –έστησε µίαπροσεκτική παράστασηαργών αλλάµεστών ρυθµών. Που πολλά χρωστάει στη µουσική του Σταύρου Γασπαράτου –µία υποβόσκουσααπειλή – και κυρίωςτο παγωµένο, αιχµηρό, χωρίςκαµία καµπύλη– αλλά ταυτόχρονακαιυψηλήςαισθητικής – σκηνικό της Μαργαρίτας Χατζηιωάννου – κάτι ανάµεσα σε ψυχιατρικό θάλαµοαποµόνωσης και λευκό κελί– ,η οποίαυπογράφει και τα σωστάκοστούµια, αλλά και στουςανησυχητικούςφωτισµούς του Σάκη Μπιρµπίλη.

ΟΙ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. ΗΜαρία Κίτσου, οΜιχάλης Οικονόµου καιο Οµηρος Πουλάκης – στον πιο αβανταδόρικο ρόλο, του Λίαµ – µε λόγο προσεκτικάδιδαγµένοεξυπηρετούν σωστάτην παράσταση χωρίς όµως να ξεπερνούν τον εαυτό τους.

info

Στο «Θέατρο του Νέου Κόσµου» / Πάνω Χώρος (Αντισθένους 7 – Θαρύπου, Φιξ, τηλ. 210-
9212.900).

Εν ολίγοις.

Ενα πολύ ενδιαφέρον έργο σε µία καλή παράσταση.