[AΝΑΛΩΣΙΜΑ] Η γιορτή του Νίκου στα Εξάρχεια

Ελάτε, δεν συµβαίνει τίποτε φοβερό, επέµενε ο Νίκος. Μένει στηνπλατείαΕξαρχείων, έχει αδυναµία στην παιδική του γειτονιά, δεν την αλλάζει. Μας κάλεσε στη γιορτή του, ξεκινήσαµε µεσακούλες από µαγαζιά, σελοφάν, κορδέλες, τέτοια. Πούπας, ρε Καραµήτρο; Περνάµε από οµάδες ΜΑΤ ντυµένες σαν τον «Πόλεµο των άστρων». Ντύσιµο ρουτίνας. Στο βάθος του δρόµου καπνοί, φωτιές, µπόχα. Τιγίνεται; τηλεφωνάµε στον Νίκο από το κινητό. Σαν πολιορκηµένος φαίνεσαι. ∆εν είναι τίποτε, κάτι φωτιές έχουν ανάψει εδώ καιπετάνε πέτρες. Ελάτε από τη Νοταρά.

Πάµε από τη Νοταρά.

Βρωµάει καµένο πλαστικό, ακούγετ αι κάτι να σκάει.

Στο βάθος της γωνίας κάποιος κοπανάει ένα Καφάο. Το κοπανάει, το κοπανάει, τόση µανία, µας καθησυχάζει, θα τη γλιτώσουµε εµείς, Καφάο δεν είµαστε και δεν κρατάµε, περνάµε διακριτικά και γρήγορα. Στο βάθος, η πλατεία τυλιγµένη σε καπνούς, µε µικρές φλογίτσες να βγαίνουν τόπους-τόπους. Μα τι καίγεται; ρωτάµε τον Νίκο όταν πια φτάνουµε µε χτυποκάρδι καιµάτια που τσούζουν. Α, τα σκουπίδια είναι, µάζεψαν από χτες τους κάδους και τα άφησαν όλοι κάτω, οπότε τα βρήκαν έτοιµα και τα καίνε. Ελάτε, είναι ήρεµα τα πράγµατα… Ζώντας στηνπλατεία,ο Νίκος έχει πάθει ανοσία. Οι απέξω υπερβάλλουν, εκείνος υποβαθµίζει.Εµείς ενδιάµεσα περνάµε τη βραδιά να κοιτάµεστον δρόµο µια παρέα που ρίχνει πέτρες προς Σπυρίδωνος Τρικούπη. Σαν να χορεύει, ένας ψηλός παίρνει φόρα, πετάει την πέτρα, ξαναπαίρνει, ξαναπετάει. Κι άντε από την αρχή.

Ολα αυτά οΝίκος τα αντιµετωπίζει µε ψυχραιµία που µας αναστατώνει. Αλλάζει κουβέντα, αλλά εµείς µένουµε µε το µυαλό στον δρόµο, προσπαθώνταςνα πειστούµε ότιµια πόλη όπου δεν µπορείς να κυκλοφορήσεις συνεχίζει ναείναι πόλη, παρ’ όλ’αυτά, πως δεν δικαιολογείται να νιώθουµε ταπεινωµένοι, ακυρωµένοι σαν πολίτες.