[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Κυνήγησέ το

Ηταν που ήταν στραβό το κλήµα, το ‘φαγε κι ο γάιδαρος… Ηταν πάντα ανεύθυνες, πρόχειρες, χωρίς σεβασµό στον καταναλωτή, οι περισσότερες εµπορικές εταιρείες στην Ελλάδα, έγιναν χειρότερες µέσα στην αναµπουµπούλα της οικονοµικής κρίσης. ∆ήθεν προσφορές, δωροεπιταγές – παγίδες (µε την αλήθεια στα «ψιλά γράµµατα»), σκάρτα ή µε αρκετό σκόντο στην ποσότητα προϊόντα δίνουν και παίρνουν…

Φίλος αρχιτέκτονας µου έλεγε χαρακτηριστικά πως τελευταίως ακόµη και «σοβαρές» εταιρείες µπετόν παραδίδουν µειωµένη ποσότητα του υλικού στις οικοδοµές σε σχέση µε αυτά που πληρώνονται.

Εδώ και λίγες εβδοµάδες βρέθηκα κι εγώ στη θέση του θύµατος. Πρώτα µε µια µεγάλη αλυσίδα ηλεκτρικών συσκευών: άλλα παραγγείλαµε, άλλα ήρθαν και σε άλλο χρόνο – χωρίς φυλλάδιο στα ελληνικά το γερµανικό πλυντήριο, χωρίς το βασικό του εξάρτηµα το φαξ, χωρίς συσκευασία το κοµπιούτερ, χωρίς… λογική η προσπάθεια συνεννόησης. Ακόµα χειρότερη εµπειρία εκείνη µε γνωστή εταιρεία που κατασκευάζει πόρτες ασφαλείας: µε τον τσαµπουκά ως µοναδικό όπλο, να αρνούνται τις υποχρεώσεις τους (αφού βέβαια είχαν πρώτα πληρωθεί), να κρύβονται, να βάζουν µπροστά αναιδή κοριτσάκια για «προπέτασµα καπνού»… Αισθάνθηκα ανίσχυρη και οργισµένη. Οι συνάδελφοι του οικονοµικού ρεπορτάζ µε παρηγόρησαν ότι µπορώ να κάνω κάτι. Να τηλεφωνήσω στoν Συνήγορο του Καταναλωτή ή στη Γενική Γραµµατεία Καταναλωτή (στο 1520). Μου είπαν ότι από την καταγγελία µιας µητέρας έπαψαν να χρεώνουν τα µαιευτήρια στους γονείς τη φύλαξη των βλαστοκυττάρων, ότι από µερικές τέτοιες καταγγελίες άλλαξαν οι καταχρηστικοί όροι των πιστωτικών καρτών, ότι έτσι βρήκαν το δίκιο τους όσοι δύστυχοι είχαν παραλάβει αυτοκίνητα των test drive ως… ολοκαίνουργια. «Βγάζεις άκρη, αρκεί να το κυνηγήσεις», µε διαβεβαίωσαν.

Τηλεφώνησα – το σηκώνουν έως και στις 10 το βράδυ τις καθηµερινές – και η υπάλληλος µε πληροφόρησε πως αφού κάνω την καταγγελία (ακόµη και ηλεκτρονικά), θα κάνουν παρέµβαση στην εταιρεία και θα µε ενηµερώσουν µέσα σε περίπου είκοσι ηµέρες για το αποτέλεσµα. Θα περιµένω… Αισθάνθηκα πάντως, τουλάχιστον, λίγο λιγότερη µόνη σε αυτήν την τερατοχώρα.

Λίγοι όµως ξέρουν τα δικαιώµατά τους και τις διεξόδους και ακόµα λιγότεροι τις χρησιµοποιούν, στα πλαίσια του ελληνικού ωχαδελφισµού και της ήσσονος προσπαθείας. Τώρα, όµως, που τα περιθώρια στενεύουν;