Ωραιοπάθεια

ΓΙΑ ΨΑΓΜΕΝΟ, πολύ ψαγµένο νεανικό κοινό. Οι «Φανταστικές αγάπες» (Les amours imaginaires). Του µόλις 21 ετών Γαλλοκαναδού Ξαβιέ Ντολάν. Ο πεντακάθαροςκαθρέφτης πάνω στον οποίο αντικατοπτρίζεται το είδωλο της εποχής µας. Η ιδεολογία της ωραιοπάθειας. Κοιτάτε µας γειτόνοι. Το αφυδατωµένο φλιπσάιντ του µνηµειώδους «Ζιλ και Τζιµ» του Φρανσουά Τριφό και του1962. Το στόρι απλό. Ο Φρανσίς (Ξαβιέ Ντολάν), η Μαρί (Μονιά Τσοκρί) καιο Νικολά (Νιλς Σναιντέρ). Οι δύο πρώτοι κολλητοί φίλοι. Ετσι για να κοροϊδεύουν την απέραντη µοναξιά τους. Ο Φρανσίς κάτι µεταξύ ανώριµου και αναλλοίωτου από τα χρόνια αγοριού και κοριτσιού. Οµοφυλόφιλος. Οχι από επιθυµία. Από άποψη. Η εποχή βλέπεις. Η Μαρί κάτι σαν καλοφτιαγµένη, σουλουπωµένη και καλοντυµένη τραβεστί. Αµφότεροι ουδέτεροι σε όλα. Εκεχειρία µε τον έρωτα, το πάθος, τον πόθο, την όποια επιθυµία. Ο Νικολά η επιτοµή της ωραιοπάθειας. Προκειµένου να ταΐσει την αχόρταγη ωραιοπάθειά του φλερτάρει και µε τους δύο. Το απέραντο κενό µιας εποχής που σαν τον φελλό κολυµπάει στοναφρό. Υποδειγµατική η εικαστική όψη της ταινίας. Ολα από εκεί «διαβάζονται». Ολα εκεί εγγράφονται. Ολα εκεί. Ολοι δήθεν. Με τα αισθήµατα ενταφιασµένα. Μόνο στυλ, υφάκι και πασαλείµµατα κουλτούρας. ∆ύσκολη ταινία. Αν την ξεκλειδώσεις, θα την εκτιµήσεις. Σινεµά υψηλών προδιαγραφών.

Να το δω;

Μόνο για ψαγµένο κοινό!