ΚΟΒΟΥΝ ΤΟ ΚΛΑΔΙ ΟΠΟΥ ΚΑΘΟΝΤΑΙ

Μπορεί να υπάρχει συνδικαλιστική δράση σε πολιτικό κενό; Είναι νοητό να προωθείται µια επιµέρους επιδίωξη εις βάρος µιας γενικότερης προσπάθειας;

Τα ερωτήµατα αφορούν συγκεκριµένες συνδικαλιστικές οργανώσεις που βρίσκονται στο προσκήνιο αυτή την περίοδο µε απεργιακές κινητοποιήσεις.

Για παράδειγµα,στο σηµερινόρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» ο αναγνώστης θαβρει πληροφορίες για αντίστοιχες δραστηριότητες στις συγκοινωνίες, τον εκπαιδευτικό χώρο, την Τοπική Αυτοδιοίκηση. (Λεπτοµέρειες στη σελίδα 14)

Απεργίες αναγγέλλονται, άλλες συνεχίζονται και άλλες επαπειλούνται από τα συνδικάτα σε αρκετούς κλάδους εργαζοµένων του ευρύτερου δηµόσιου τοµέα κυρίως.

Την ίδια στιγµή όµως η οικονοµική κατάσταση της χώρας διαµορφώνει ένα συγκεκριµένο περιβάλλον µέσα στο οποίο τα διλήµµατα είναι ορατά και οι εναλλακτικές προοπτικές ευδιάκριτες.

Τις περιέγραψαν χθες λεπτοµερώς τόσο οι εκπρόσωποι της τρόικας όσο και ο υπουργός Οικονοµικών (σελίδες 7-11).

Εως τον Μάρτιο πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί συγκεκριµένες αλλαγές στην οργάνωση και τη λειτουργία του δηµόσιου τοµέα.

Θίγουν κάποια από τα λεγόµενα κεκτηµένα, αλλά διορθώνουν και παθογένειες. Και πάντως είναι αναπόφευκτες.

Σε κάθε περίπτωση, εάν εντός του πρώτου τριµήνου του προσεχούς έτους δεν πετύχουµε κάποιους συγκεκριµένους στόχους, η τέταρτη δόση του δανείου µε βάση το οποίο επιβιώνει η χώρα, θα καθυστερήσει. Ή δεν θα υπάρξει ποτέ – µε ό,τι µπορεί να σηµαίνει αυτό.

Η επίτευξη των παραπάνω στόχων αφορά τους χώρους στους οποίους παρατηρείται απεργιακή κινητικότητα µε βασική επιδίωξη την… ακύρωση αυτών των προϋποθέσεων.

Είναι σαν να προσπαθεί κάποιος να κόψει το κλαδί στο οποίο κάθονται ο ίδιος και οι γύρω του.

Αν οι κινητοποιήσεις εµποδίσουν πράγµατι τις αλλαγές που επιχειρούνται σε κάθε χώρο, τότε οι πρώτοι που θα χάσουν θα είναι οι εργαζόµενοι σε αυτόν τον χώρο και µαζί τους όλοι οι υπόλοιποι.

Αλλά ακόµη κι αν δεν φέρουν αποτέλεσµα πάλι λειτουργούν αρνητικά, γιατί και οι εντυπώσεις αναστάτωσης που δηµιουργούν αρκούν για να βλάψουν τη γενικότερη προσπάθεια ανάκαµψης.

Και βεβαίως συνιστά ανισότητα να διεκδικούν επιµέρους δικαιώµατα όσοι δεν πρόκειται να χάσουν το βασικό τους δικαίωµα: τη δουλειά τους.

Το δικαίωµα της απεργίας είναι ιερό. Αλλά δεν µπορεί να ασκείται στα τυφλά και µε κλαδική ιδιοτέλεια.

Ούτε παραβλέποντας ότι οι συνέπειες της κρίσης, που βιώνουν πολύ πιο δραµατικά άλλοι εργαζόµενοι, θα αρθούν µόνον αν πετύχει – µια ώρα αρχύτερα – η συνολική επιχείρηση σωτηρίας της οικονοµίας.