ΟΙ ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ

Στην πολιτική, η διατύπωση διαφορετικών θέσεων ισοδυναµεί µε δηµοκρατικό οξυγόνο.

Αλλά στην άσκηση διακυβέρνησηςκάτι τέτοιο µπορεί να εξελιχθεί σε γαϊτανάκι ασυνεννοησίας.

Και αυτό µε τη σειρά του να µπλοκάρει το κυβερνητικό έργο.

Στις κυβερνήσεις, απότην ώρα που θα ληφθεί µια απόφαση, το επόµενο στάδιο είναι η εφαρµογή της.

Επανεξέταση από µεµονωµένους υπουργούς δεν νοείται.

∆ηλαδή, όταν η κυβέρνηση λάβει µια απόφαση και ένας υπουργός έχει επιφυλάξεις, δεν αλλάζει η απόφαση, αλλά ο υπουργός. Αυτές οι σκέψεις διατυπώνονται µε αφορµή την εικόνα που εµφανίζει αυτές τις ηµέρες η κυβέρνηση Παπανδρέου, σε σχέση µε την εφαρµογή του Μνηµονίου στις εργασιακές σχέσεις.

Η αρµόδια υπουργός (Λούκα Κατσέλη) επιβεβαίωσε, εµµέσως πλην σαφώς µε το άρθρο της στο χθεσινό«Βήµα», τις πληροφορίες που τηνέφεραν να διαφωνεί µε το κλιµάκιο της τρόικας σε ό,τι αφορά τις λεγόµενες επιχειρησιακές συµβάσεις. Το ζήτηµαπου εγείρεται κατόπιν αυτού δεν αφορά φυσικά την ουσία της διαφωνίας επί ενός θέµατος για το οποίο θα µπορούσαν να γίνουν πολλές συζητήσεις.

Αφορά κατά κύριο λόγο το κύρος της κυβέρνησης, η οποίαεµφανίζεται να συνυπογράφει µε την τρόικα την αντίστοιχη ρύθµιση, την οποία άλλωστε κύρωσε και η Βουλή, να επαναβεβαιώνει την υπογραφή της το περασµένο καλοκαίρι µέσω του αρµόδιου υπουργού (Λοβέρδος) και να εµφανίζεται τώρα επιφυλακτικήδιά της διαδόχου του.

Οτι αυτή η εξέλιξη επιβεβαιώνεται δηµοσίως από την ίδια την υπουργό και κατά τις πληροφορίες προκάλεσε τη δυσφορία και ετέρου καθ’ όλα αρµοδίου συναδέλφου της, συνιστά επιβάρυνση ενός κλίµατος το οποίο ούτως ή άλλως είναι ασταθές και ευαίσθητο.

Σε περιπτώσεις εφαρµογής διεθνών συνθηκών η θέσηµιας κυβέρνησης διατυπώνεται άπαξ και ισχύει έτσιόπως διατυπώθηκε.

Ζήτηµα απόκλισης µπορεί να τεθεί µόνο ενδοκυβερνητικά και µε αποκλειστικό συνοµιλητή του υπουργού που θα το θέσει τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, ο οποίος φέρει και την ευθύνη της κυβερνητικής πορείας.

Ούτε διάσταση απόψεων µε άλλους υπουργούς δικαιολογείται, ούτε αντιδικία µε την πλευρά των δανειστών.

Και βεβαίως η δηµόσια διαφωνία επ’ αυτών ισούται µε παραφωνία.

Κάτω από άλλες συνθήκες η υπουργός θα είχε κάθε δικαίωµα να διατυπώσει δηµοσίως τα επιχειρήµατα ή τις πολιτικές θέσεις της επί του θέµατος και ενδεχοµένως θα ακούγονταν λογικές και πειστικές. Εν προκειµένω όµως δεν βρισκόµαστε σε φάση που επιτρέπει σχολιασµό ειληµµένων αποφάσεων, αλλά σε κατάσταση εγρήγορσης για την υλοποίησή τους.