[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Η ρουτίνα της 17ης Νοεµβρίου

Πλατεία Συντάγµατος. Τετάρτη, χθες, γύρω στις 10.00. Χαλαροί Αθηναίοι, ή µη , πίνουν τον καφέ τους στη Βουκουρεστίου όπως κάθε µέρα. ∆εν έχει σηµασία αν την έχουν κοπανήσει από το γραφείο, αν ο καφές είναι ακριβός. Σηµασία έχει ότι όπως κάθε µέρα τα καφέ γύρω από το Σύνταγµα είναι γεµάτα. Τα µαγαζιά ανοιχτά.

Οι κυρίες κυκλοφορούν µε τα καινούργια τους καλούδια ανά χείρας. Ο κουλουράς στη θέση του.

Ωρα 13.00. Το σκηνικό έχει αλλάξει ριζικά.

Τα καταστήµατα κατεβάζουν σιγά σιγά ρολά.

Οι σερβιτόροι µαζεύουν καρέκλες και τραπεζάκια από το πεζοδρόµιο. Το Μετρό κλείνει τον σταθµό Πανεπιστήµιο και τις δύο από τις τέσσερις εισόδους του σταθµού στο Σύνταγµα. Τα αυτοκίνητα µειώνονται δραµατικά. ∆ιαθέσιµες θέσεις στάθµευσης;

Αναρίθµητες. Ο κόσµος περπατάει βιαστικά µε το βλέµµα αλαφιασµένο. Να φύγουν. Να προλάβουν. Να γλιτώσουν. Η ησυχία µοιάζει να έχει κάτι αφύσικο. Οι µολότοφ δεν έχουν πέσει, αλλά ο δρόµος µυρίζει µπαρούτι. Τα περιπολικά και τα ασθενοφόρα δεν έχουν βγει παγανιά, αλλά τα υπόλοιπα αυτοκίνητα τους έχουν αφήσει χώρο να περάσουν. Οι αστυνοµικοί µε τη στολή – για να ξεχωρίζουν – δέχονται οδηγίες από τον ασύρµατο. Και ύστερα ήρθαν τα δακρυγόνα. Τα επεισόδια. Οι γνωστοί-άγνωστοι. Οι κουκουλοφόροι. Η ρουτίνα της επετείου. Και αναρωτιέµαι. Γιατί; Γιατί τις υπόλοιπες ηµέρες δεν βγαίνουν οι αναρχικοί στους δρόµους να τα σπάσουν; Γιατί δεν ρίχνουν µολότοφ; Γιατί δεν πέφτουν δακρυγόνα; Μήπως δεν φταίει µόνο ο συµβολισµός της 17ης Νοεµβρίου; Μήπως φταίµε εµείς που κλείνουµε τα µαγαζιά, που δεν συνεχίζουµε να πίνουµε τον καφέ µας στο Σύνταγµα, που παίρνουµε τα αυτοκίνητα και φεύγουµε;

Μήπως αδειάζουµε εµείς οι ίδιοι την πόλη και δηµιουργούµε τις συνθήκες για να συµβεί ό,τι συµβαίνει; Μήπως την επόµενη φορά πρέπει να αντισταθούµε, αντί να φύγουµε; Να αντιµετωπίσουµε την ηµέρα σαν µια οποιαδήποτε άλλη; Και ίσως, τότε, οι γνωστοί-άγνωστοι δεν βρουν «πεδίον δόξης λαµπρόν» όπως δεν βρίσκουν κάθε µέρα στο κέντρο της πόλης.