[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Υποψήφιοι από άλλη εποχή

Σάββατο βράδυ, παραµονή του δεύτερου γύρου των εκλογών, κτύπησε επίµονα το τηλέφωνο στο σπίτι – ο αριθµός στην οθόνη έδειχνε απόρρητος. «Σας τηλεφωνούµε από το τάδε µεγάλο κόµµα» είπε η µελιστάλακτη γυναικεία φωνή. «Μπορούµε να στηριζόµαστε σε εσάς για τον υποψήφιό µας περιφερειάρχη;». Aναψα και κόρωσα. «Αν και πρόκειται να ψηφίσω τον υποψήφιό σας, θεωρώ απαράδεκτο το να παίρνετε τον κόσµο στο σπίτι του και να του κάνετε αυτήν την ερώτηση!» απάντησα έξαλλη και βρόντηξα το ακουστικό.

«Πού ζουν;», «Σε ποια εποχή έχουν µείνει;», «∆εν κατάλαβαν τίποτα;» µονολογούσα δυνατά για ώρα. Για µια στιγµή, µου ήρθε η τρελή (για µένα, που δεν απεµπολώ για κανέναν και τίποτα το δικαίωµα της ψήφου µου) σκέψη να µην επισκεφθώ την εποµένη το εκλογικό µου κέντρο. Για πρώτη φορά ένιωσα τους τόσους φίλους που δεν πήγαν φέτος να ψηφίσουν – και τους είχα κατσαδιάσει δεόντως γι’ αυτό… Πρυτάνευσε η λογική και πήγα σαν καλό δηµοκρατικό στρατιωτάκι στο ραντεβού µου µε την κάλπη. Ερηµιά γύρω µου, κι ας ήταν ώρα εκλογικής «αιχµής» σε καλύτερες µέρες. Η νεολαία της οικογένειας ήρθε µαζί µου ίσα ίσα για να ρίξει τα άκυρά της, διανθισµένα µε αστεία στιχάκια – για πρώτη φορά, δεν είπα λέξη…

Η εξαδέλφη, δηµοτική σύµβουλος στο νησί, που κατέβαινε για 3η τετραετία υποψήφια, έπιασε επακριβώς το νόηµα. Μου έλεγε ότι αυτήν την προεκλογική περίοδο δεν ζήτησε από κανέναν ψήφο, ούτε καν ρώτησε οποιονδήποτε τι θα ψηφίσει. «∆εν µας παίρνει πια για τέτοια» µου είπε. «Ο κόσµος ξέρει». Το αποτέλεσµα τη δικαίωσε. Οπως δικαίωσε και τον Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη και πολλούς άλλους αξιόλογους και ακοµµάτιστους ανθρώπους σε άλλες περιοχές. Ναι, ο κόσµος «δεν µασάει» πια.

Οι παλαιοκοµµατικές πρακτικές, τακτικές και νοοτροπίες πέθαναν. Ζήτω τα νέα πρόσωπα, το νέο ύφος που ξεπροβάλλει δειλά – που ίσως να φέρουν (στην επόµενη γενιά) και κάποια ποιότητα στην πολιτική σκηνή. Ποιος είπε ότι αυτές οι εκλογές δεν έβγαλαν µήνυµα;