Σκουπίδια και αγωνίες στη Λεωφόρο ΝΑΤΟ

Επί χρόνια διέσχιζε κάθε µέρα την κεντρική οδό στον Ασπρόπυργο. Μέχρι που, κάποια στιγµή, θέλησε να µάθει τις – παράξενες – ιστορίες των ανθρώπων που ζούσαν ένθεν κακείθεν του δρόµου, κοντά στους χώρους όπου ξεφορτώνουν τα απορριµµατοφόρα.

Ο φωτογράφος ∆ηµήτρης Μιχαλάκης γνώρισε τις τρεις µεγάλες οµάδες «κατοίκων» της περιοχής και τους απαθανάτισε µε τον φακό του. Τώρα, οι εικόνες του συγκροτούν µια έκθεση – µαρτυρία γι’ αυτό τον τόσο κοντινό, τόσο µακρινό κόσµο.

Νεόνυµφοι µπροστά σε συρµατοπλέγµατα και πυλώνες της ∆ΕΗ.

Παρτίδες µπιλιάρδου πάνω σε αυτοσχέδια τραπέζια µέσα σε χαλάσµατα και τσαντίρια.Αγώνας και αγωνία πάνω σε ένα σωρό σκουπιδιών για να βρεθεί, ποιoς ξέρει τι. Ρούχα (που τα πλένουν και τα πουλάνε στην Αλβανία), κουζινικά, χαλκός, αλουµίνιο…

Είναι εικόνες από έναν κόσµο που βρίσκεται δίπλα µας, στο παλιό ΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο του Ασπροπύργου. Εναν κόσµο που τον βλέπουµε αλλά κατ’ουσίαν δεν τον γνωρίζουµε. ∆εν γνωρίζουµετις – συχνά παράξενες – συνήθειές του, τα έθιµά του,την καθηµερινότητά του, τόσο διαφορετική από εκείνη του «έξω κόσµου».

Εναν κόσµο από άνθρωπους που µιλούσαν µέχρι και πριν από 20 χρόνιατρεις γλώσσες –ελληνικά, αρβανίτικα,τσιγγάνικα – ώσπου προστέθηκαν κι άλλες κιάλλες, εκείνες των χιλιάδων οικονοµικών µεταναστών και παλιννοστούντων προσφύγων.

Πέντε ολόκληρα χρόνια, µέρα και νύχτα ο ∆ηµήτρης Μιχαλάκης περνούσε από τη Λεωφόρο ΝΑΤΟ, που από το 2003 έχει µετονοµαστεί σε Λεωφόρο Ειρήνης. Και κατάφερε µέσα από τον φωτογραφικό του φακό να παντρέψει τις παιδικές του αναµνήσεις από τηβιοµηχανική ζώνη που εκτείνεται από τα Ανω Λιόσια µέχρι την Ελευσίνα µε την εικόνα που αντίκρυσε από το 2004 έως το 2009.

Το αποτέλεσµα της δουλειάς του παρουσιάζεται µε την έκθεση «Λεωφόρος ΝΑΤΟ», στον χώρο cheapart. Την έκθεση επιµελείται η Ρενάτα Κωνσταντίνουκαι τα κείµεναγράφει η Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου.

«Γεννήθηκα στην Ελευσίνα. Σε αυτόν τον τόπο άρχισε να µας πηγαίνει η γιαγιά του γείτονά µου για εκδροµή. Ηµουν επτά ετών και µε είχε φοβίσει, µε τρόµαζε η ερηµιά της», λέει ο 33χρονος ∆ηµήτρης Μιχαλάκης, που συντροφιά µε τη φωτογραφική τουµηχανή _ την µπαταρία της οποίας θαφορτίσει αρκετέςφορές από το ρεύµα που«έκλεβε» από τακαλώδια της ∆ΕΗ η οικογένεια του Νώντα, του Τσιγγάνου πάτερ φαµίλια που τον φιλοξένησε πολλά βράδια_ προσπάθησε να δώσει την αίσθηση του χώρου µε υπαινικτικό τρόπο.

Με τις εικόνες του, λέει στα «ΝΕΑ» ο φωτογράφος που συνεργάζεται ως free-lancer µεελληνικά έντυπα, «διαπραγµατεύεταιµε το τοπίο». Και κάνοντας αυτόµε έναν τρόπο µπαίνει στην «µυστική» ζωή των ανθρώπων που το κατοικούν αυτό το απόκοσµο τοπίο, τόσο κοντά µας και τόσο µακριά µας ταυτόχρονα.

Τρεις µεγάλες κοινότητες ξεχώρισε όλα αυτά ταχρόνια, στις φωτογραφικές εξορµήσεις του στον τόπο που κάποτε τοντρόµαζε, ο ∆ηµήτρης Μιχαλάκης: πρώτα τους Τσιγγάνους, ντόπιους και αλβανόφωνους («ήρθανκάπου 15.000

από τη Βόρεια Αλβανία,από το 1990», λέει), έπειτα τους παλλινοστούντες από τονΠόντο, µαζί µεΡώσους, Γεωργιανούς,Καζάχους και τέλος τους λογής λογής µετανάστεςαπό την Ασία, που στην Γκοτριτσά, πάνω από τον Ασπρόπυργο ή στη Νέα Ζωή βρήκαν τόπο για να στήσουν… νέα ζωή, έστω και στερηµένη από τα αγαθάπου θεωρούµεεµείς, οι «άλλοι», ως δεδοµένα.

«Είναι πολύ εύκολο να προκαλέσεις συγκίνηση παρουσιάζοντας εικόνες από τη ζωή όλων αυτών των ανθρώπων. ∆εν µε αφορά όµως αυτό. Για µένα είναι σηµαντικό ναδώσω µια αίσθηση, όχι να περιγράψω, αλλά να “ψιθυρίσω”» εξηγεί ο φωτογράφος που παρουσιάζει τµήµα του πρώτου ολοκληρωµένουτου πρότζεκτ για την περιοχή υπό τον τίτλο«Λεωφόρος ΝΑΤΟ».

Μέρος του πρότζεκτ είχε εκτεθεί και στο πλαίσιο της Photobiennale 2010 Θεσσαλονίκης.

< INFO

«Λεωφόρος ΝΑΤΟ», φωτογραφικό πρότζεκτ του ∆ηµήτρη Μιχαλάκη, στην «cheapart» (Θεµιστοκλέους και Α. Μεταξά 25, τηλ.
210-3817.517) έως τις 25 Νοεµβρίου