«Μην ξεχάσεις – φτύσ’ τους»

Αγαπητή Φοίβη Πώς κρίνεις το ότι ορισµένοι δήµαρχοι που έχουν καταντήσει την πόλη της οποίας έχουν την ευθύνη χειρότερη κι από τα µούτρα τους, έχουν το θράσος να µας ζητούν να τους ανανεώσουµε τη θητεία; (Ρητορική ερώτηση).

Μάριος Γεωργίου < Η απάντηση δεν µπορεί παρά να είναι ένα ποίηµα του Εκτορα Κακναβάτου, που πέθανε χτες, αγαπητέ Μάριε. Και αφορά κι εκείνους που σπεύδουν να τους ψηφίσουν, σαν να µην βλέπουν όσα δεινά έφεραν στις πόλεις, σαν την αγαπητή – της ταπεινής τούτης στήλης – δηµαρχάρας: «Φωνή µου ράτσα υψικάµινου / Πρώτον: σε θέλουνε ακίνδυνη και να ξεχνάς / κι ύστερα καλή µ’ αυτούς φιλεναδίτσα / τρυφερή / υποσχετική / οι αχρείοι. / Φωνή µου ράτσα υψικάµινου από πλευρό / ανοιχτό του αίλουρου, της ανηφόρας / απ’ τα εννιά σκοινιά του βούρδουλα / κι ο ήλιος φίδι µες στο σύρµα. / Μην ξεχάσεις – φτύσ’ τους. / Ας περιµένουν να σε σβήσω µε νερό / ή κατά τες συνταγές αρχαίων Ελληνοσύρων / ας περιµένουν οι αχρείοι».