Η λευχαιµία έκαµψε µια επαναστάτρια του Χόλιγουντ

«Μην το γελάτε. Στις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60 οι γυναίκες δεν είχαν στην πραγµατικότητα τίποτα να παίξουν στη µεγάλη οθόνη. Μόνον κάποιους µονοδιάστατους χαρακτήρες. Η Μέριλιν Μονρόε ήταν ωραία, αλλά έπαιζε έναν µονοδιάστατο χαρακτήρα, ένα ευάλωτο αντικείµενο του πόθου». Από τη δεκαετία του ‘70, εκείνη που της έφερε µια υποψηφιότητα για Οσκαρ στην «Ανύπαντρη γυναίκα» το 1978, η Τζιλ Κλέιµπουργκ (φωτογραφία), ηθοποιός που πίστευε στη µεγαλοσύνη του καρατερίστα και απέρριπτε, ακόµη και πολύ νέα, την «ευκολία» όπως έλεγε της ενζενί, ασκούσε κριτική στο Χόλιγουντ. Και, κυρίως, στη στάση του απέναντι στις γυναίκες. Η αγωνίστρια – κατά πολλούς επαναστάτρια – του Χόλιγουντ που έζησε και πάλεψε µε τη λευχαιµία για είκοσι χρόνια, άφησε την τελευταία της πνοή – στα 66 της – στο σπίτι της στο Κονέκτικατ. Σύζυγος του θεατρικού συγγραφέα Ντέιβιντ Ρέιµπ, η Τζιλ Κλέιµπουργκ που είχε χαρακτηριστεί ως ιδανική για ρόλους… «κυρίας» (το έλεγε και η ίδια σε συνεντεύξεις της µάλλον µε παράπονο), ήταν ακόµη µία φορά υποψήφια για Οσκαρ: στην ταινία «Starting over», µε συµπρωταγωνιστή τον Μπαρτ Ρέινολντς, το 1979. Η δεκαετία του ‘70 ήταν άλλωστε η δεκαετία της. Μέχρι που ύστερα από χρόνια σιωπής και κάποια µικρά ρολάκια, ύστερα από την απεγνωσµένη – κάποτε – πάλη µε την ασθένειά της, η Τζιλ Κλέιµπουργκ βρήκε νέο πεδίο δράσης: τις τηλεοπτικές παραγωγές. Πρώτα εµφανίστηκε ως µητέρα της «Αλι ΜακΜπιλ». Και στη συνέχεια έδρεψε δάφνες – και τιµές στα τηλεοπτικά βραβεία Εmmy – ως εκατοµµυριούχος σύζυγος στο πλευρό του Ντόναλντ Σάδερλαντ στην επιτυχηµένη σειρά «Dirty, Sexy, Μoney».