Το φιλµ της γιορτής πίσω από τον αγώνα

Ηταν µια γιορτή. 22.000 δροµείς από ολόκληρο τον κόσµο έτρεξαν, προχθές, µια ηλιόλουστη ηµέρα, στην κλασική διαδροµή του Μαραθωνίου, από τον Τύµβο µέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο.

Σε ολόκληρη τη διαδροµή τούς περίµεναν πολλαπλάσιοι για να τους χειροκροτήσουν – και το Στάδιο ήταν γεµάτο από κόσµο που περίµενε τους νικητές, να τους αποθεώσει.

Μέρος του κοινού είχε πάει για συγγενείς και φίλους, αλλά ήταν κι άλλος κόσµος που, απλώς, πήγε αυθόρµητα για να χειροκροτήσει την προσπάθεια ερασιτεχνών – το προσωπικό στοίχηµα των οποίων ήταν να φτάσουν, κι ας µην έχουν σπόνσορα, ας µη γίνουν θέµα στην τηλεόραση, ας µην αµειφθούν για τον ιδρώτα που έχυσαν µε τίποτα παραπάνω από ένα συµβολικό µετάλλιο.

Δεν έµεινε χωρίς συµβολισµούς αυτό το γήινο πανηγύρι, της προσπάθειας απλών ανθρώπων να ξεπεράσουν τα όριά τους και να νικήσουν, στην Ελλάδα, στις µέρες µας. Η προσπάθεια πολιτών να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους, προκειµένου να φτάσουν στο τέρµα, ανταγωνιζόµενοι πρωτίστως τις αδυναµίες του εαυτού τους, θα µπορούσε να είναι το µείζον νόηµα στις µέρες µας. Ενα νόηµα συλλογικότητας πολιτών που είναι αποφασισµένοι να αλλάξουν, να αφήσουν πίσω την παλαιοκοµµατική µιζέρια, να βγουν µπροστά, να διεκδικήσουν και να κερδίσουν το στοίχηµα – εν προκειµένω το στοίχηµα της χώρας.

Αλλά νόηµα είχε η συµµετοχή και για όσους προτιµούν να αποφεύγουν να ψάχνουν υψηλό κίνητρο σε µια αθλητική, κατά βάσιν, δραστηριότητα. Κι αυτό το νόηµα συµπυκνώνεται στην προσωπική χαρά για τη συµµετοχή. Πρόσωπα της καθηµερινότητας γίνονται ξαφνικά «Φειδιππίδηδες».

Εχουν ασκηθεί για να τα καταφέρουν, έχουν φάει χρόνο, κόπο, άσκηση, κούραση, έχουν µάθει να πειθαρχούν, χάλασαν τη βολή τους, έχασαν πολύ από τον ελεύθερο χρόνο τους, πλήρωσαν µόνοι τους για αθλητικές φόρµες, παπούτσια, στολές… Την κρίσιµη µέρα θα έχουν βρεθεί στην αφετηρία, πλάι τους θα είναι κι άλλοι, Ελληνες και ξένοι, µε µερικούς θα έχουν αλλάξει κάποιες κουβέντες, κι ύστερα θα έχουν αρχίσει να τρέχουν µε στόχο το τέρµα. Θα φτάσουν; Θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν; Θα χαρούν, θα απογοητευθούν;

Θα νιώσουν. Ουκ επ’ άρτω µόνον ζήσεται άνθρωπος.

Οι παραφωνίες
Κατά τα άλλα, όπου το νόηµα διεκδικεί το µεγάλο κοινό, όµως, εκεί µπορεί να φτάσει και η παραφθορά του. Και αυτή η παραφθορά µπορεί να οδηγεί κατευθείαν στον φολκλορισµό και στο κιτς.

Φουστανελοφόροι, µε περικεφαλαίες, ασπίδες και σανδάλια που έτρεξαν προχθές στην κλασική διαδροµή ήταν τα πρόσωπα της κιτς εκδοχής του αγώνα. Αλλά, πάλι, αυτή είναι και η ευτυχία στην επικράτεια της ελευθερίας:

ανθίζουν όλα τα λουλούδια.

Κι αυτό που έχει σηµασία είναι η πολυχρωµία τους. Ο κόσµος δεν είναι µονοδιάστατος.