«Η Αθήνα είναι έτοιµη να εκραγεί»

Απόγευµα µιας πνιγηρής, γεµάτης υγρασία µέρας. Συναντώ τον Γιώργο Καµίνη, κατάκοπο, στο εκλογικό κέντρο του, στον όγδοο όροφο µιας παλιάς πολυκατοικίας της οδού Σταδίου. Το πρωί περιόδευε στις λαϊκές αγορές, το απόγευµα θα είχε µια οµιλία, ένα πάρτι και µια συνάντηση – και ενδιαµέσως θα µιλούσε στα ραδιόφωνα. Το βράδυ πριν από τη συνάντησή µας ήταν στο Μega, όπου είχε έναν έντονο διαξιφισµό µε τον Νικήτα Κακλαµάνη. Δεν του άρεσε το επίπεδο της συζήτησης, αναρωτιέται αν παραφέρθηκε και ο ίδιος. Αρχίζουµε να µιλάµε για την Αθήνα.

«Δεν υπάρχει µία, υπάρχουν τρεις Αθήνες», λέει. Τι εννοεί;

«Θα σας εξηγήσω. Υπάρχει µια Αθήνα πρώην κατοίκων που έχουν φύγει χρόνια από το κέντρο, κατοικούν στα προάστια και απλώς έχουν κρατήσει τα εκλογικά τους δικαιώµατα στις παλιές τους γειτονιές. Υπάρχει µια δεύτερη Αθήνα, οι κάτοικοι της οποίας ζουν, περίπου, όπως και πριν από χρόνια – η Αθήνα του Κολωνακίου, του Παγκρατίου, των Ιλισίων, των Πετραλώνων… Εδώ δεν υπάρχει εγκληµατικότητα ούτε απώθηση προς τους µετανάστες. Αλλά στις γειτονιές πάνω και κάτω από την Αχαρνών και την Πατησίων, στον Αγιο Παντελεήµονα και στο ιστορικό κέντρο κυριαρχεί η τρίτη Αθήνα. Η πρωτεύουσα του φόβου, της υποβάθµισης, της οικονοµικής κρίσης, της απόλυτης έλλειψης καθαριότητας και φροντίδας από τον δήµο… Είναι η Αθήνα που βράζει και δεν ξέρουµε τι θα κυοφορήσει».

Γι’ αυτή την τρίτη Αθήνα µπορεί να φταίει ο δήµος;

Σε µεγάλο ποσοστό. Αν βλέπεις έναν δήµο που δεν είναι σε θέση να φροντίσει την καθαριότητα, τον φωτισµό, τα πεζοδρόµια, τις παιδικές χαρές, τα πάρκα, τους πεζόδροµους, τότε υπάρχουν σοβαρές ευθύνες. Ευθύνες υπάρχουν και διότι δεν έχει γίνει τίποτα για να µετριαστεί ο φόβος της εγκληµατικότητας. Τι να κάνει ο δήµος επ’ αυτού;
Υπάρχει δηµοτική αστυνοµία. Εντάξει, αρµοδιότητά της δεν είναι η δίωξη του εγκλήµατος. Αρµοδιότητά της, όµως, είναι να είναι παρούσα στην πόλη. Και θα έπρεπε συνεχώς, κυρίως τη νύχτα, να περιπολούν µεικτά κλιµάκια της δηµοτικής αστυνοµίας και της ΕΛ.ΑΣ. Αυτό θα µετρίαζε δραστικά τον φόβο. Κι ακόµα, δεν θα έπρεπε η δηµοτική αστυνοµία να διώκει το παρεµπόριο του κέντρου;

Πρέπει να σας πω ότι, προσωπικά, θα δήλωνα ικανοποιηµένος αν, έστω, οι δηµοτικοί αστυνοµικοί φύλαγαν τους πεζόδροµους…
Τι λέτε τώρα! Εδώ από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου περνάνε οι ίδιοι οι δηµοτικοί αστυνοµικοί µε τα µηχανάκια τους. Δεν έχετε δει ότι έχουν βγάλει τα κολονάκια για να περνάει το περίφηµο τρενάκι του δήµου, µε αποτέλεσµα να µπαίνουν πια συνεχώς αυτοκίνητα, µέχρι και φορτηγά; Δεν είναι θλιβερό το κόσµηµα της πόλης να είναι σε αυτή την κατάσταση φθοράς και εγκατάλειψης;

Για τους χρήστες ναρκωτικών που πια τρυπιούνται µέρα µεσηµέρι σε κοινή θέα, τι λέτε;

Το ιστορικό κέντρο έχει καταληφθεί από τις εξαθλιωµένες µάζες του πληθυσµού. Γι’ αυτό, µέρος της ευθύνης έχει και η δηµοτική αρχή, διότι έφτιαξε σε ακτίνα ενός χιλιοµέτρου όλες τις υπηρεσίες πρόνοιας που απευθύνονται σε αυτές τις οµάδες: κοινωνικό παντοπωλείο, κοινωνικό φαρµακείο, συσσίτια, ξενώνες… Ετσι όµως είναι σαν να καλείς όλο τον εξαθλιωµένο πληθυσµό του Λεκανοπεδίου να εισρεύσει στο κέντρο. Και ως πράξη, όµως, αυτό είναι ελεηµοσύνη, δεν είναι κοινωνική αλληλεγγύη. Πρέπει να υπάρξει αποκέντρωση. Τα συσσίτια, σε συνεργασία µε την Εκκλησία, πρέπει να µοιράζονται στις ενορίες και στα επτά δηµοτικά διαµερίσµατα, αλλά και στους όµορους δήµους. Οι τοξικοεξαρτηµένοι, εξάλλου, πρέπει να καταγραφούν και να υπάρξει περίθαλψη: στον ΟΚΑΝΑ, σε νοσοκοµεία, κάποιοι στα σπίτια τους. Αν αυτή η κατάσταση που ζούµε σήµερα συνεχιστεί, θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη.

Εχετε ακούσει για την περίφηµη «µαφία των σκουπιδιών»; Μπορείτε να τα βάλετε µε οργανωµένα συµφέροντα;

Αν κάποιος εισαγάγει µερικούς πρώτους κανόνες διαφάνειας θα καταπολεµήσει πολλά σκοτεινά συµφέροντα που δρουν σήµερα. Εγώ προτείνω πλήρη διαφάνεια. Δεν καταλαβαίνω, π.χ., γιατί να µην υπάρχει στο Διαδίκτυο η κατάσταση κάθε καταστήµατος υγειονοµικού ενδιαφέροντος; Που θα λέει: κατάστηµα τάδε, άδεια τέτοιου είδους, µε τόσα όργανα, ή καφενείο, τόσα τραπεζοκαθίσµατα σε τέτοια έκταση.

Η διαφάνεια δεν βοηθάει µόνο τον πολίτη, προφυλάσσει από πιέσεις κι εκείνον που έχει την εξουσία.

Εχετε τρόπο να αλλάξετε τις δηµοσιοϋπαλληλικές νοοτροπίες;
Το θέµα είναι να βάλεις µερικούς κανόνες, να κάνεις να δουλέψουν τα πράγµατα. Στον Δήµο Αθηναίων υπάρχει σήµερα ένας γίγαντας, 11.000 εργαζόµενοι. Κι αυτός ο γίγαντας κοιµάται. Στο χέρι σου είναι να τον ξυπνήσεις, να τον εµπνεύσεις, να κερδίσεις την εµπιστοσύνη του. Και την εµπιστοσύνη του την κερδίζεις αν είσαι δίκαιος απέναντί του. Πρέπει να σπάσουν όλα τα πελατειακά δίκτυα, πρώτα απ’ όλα µέσα στον δήµο. Ξέρετε ότι αυτήν τη στιγµή υπάρχουν δηµοτικοί υπάλληλοι που µοιράζουν προεκλογικά φυλλάδια υποψήφιων αντιδηµάρχων; Πώς θα επιβληθείς, άραγε, σε υπαλλήλους που, στην ουσία, εργάζονται για την προεκλογική σου καµπάνια; Κακά τα ψέµατα, επειδή στον Δήµο Αθηναίων κυβερνά η ίδια παράταξη επί 25 χρόνια, λειτουργούν συχνά πελατειακές σχέσεις από τις οποίες έχουν χαθεί η αξιολόγηση, η αξιοκρατία, η διαφάνεια, οι καθαροί κανόνες.

Ας υποθέσουµε ότι στις εκλογές επικρατείτε. Ποιες θα ήταν, σε αυτή την περίπτωση, οι πρώτες σας ενέργειες;

Το πρώτο πράγµα θα ήταν η καθαριότητα. Ο δήµαρχος να βγει µε τους καθαριστές. Να δει τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Πόσες ώρες δουλεύουν, πόσες βόλτες κάνουν, τι προβλήµατα αντιµετωπίζουν.

Κι ύστερα;
Ύστερα, πρέπει να ενισχύσουµε την ανακύκλωση στην πηγή. Να κάνουµε στεγαστικό πρόγραµµα, και για να βοηθήσουµε µε το αζηµίωτο νέα ζευγάρια αλλά και για να προσελκύσουµε κόσµο στο κέντρο. Και στον πολιτισµό, ο δήµος πρέπει να πάψει να έχει γυρισµένη την πλάτη στο Φεστιβάλ Αθηνών, σε ό,τι καλύτερο δηλαδή δηµιούργησε η κρατική πρωτοβουλία στη χώρα – χάρη και στον Γιώργο Λούκο. Είναι δυνατόν ο δήµος να διατηρεί σχέσεις αντιπαλότητας µε το Φεστιβάλ Αθηνών; Θα «πειράξετε» τον 9,84, το δηµοτικό ραδιόφωνο;

Ο 9,84 έχει πεδίον δόξης λαµπρόν. Υπάρχει µια πόλη που βράζει. Παλιά, όταν εµείς ήµασταν νέοι, ήµασταν µε την πολιτική. Η σύγχρονη νεολαία έχει γράψει στα παλιά παπούτσια της την παραδοσιακή πολιτική. Αλλά οι νέοι σήµερα ασχολούνται µε τέχνη, επικοινωνούν, κάνουν εκδηλώσεις, φτιάχνουν οµάδες, παρεµβαίνουν στην πόλη, δρουν συλλογικά – οι Αtenistas, οι ποδηλάτες, οµάδες κάθε κατεύθυνσης και µε συνεχή δραστηριότητα… Δεν είναι ωραίο το δηµοτικό ραδιόφωνο να ανοιχτεί στην πόλη; Ο σταθµός πρέπει βεβαίως να κρατήσει και τις µεγάλες δηµοσιογραφικές υπογραφές του, πρέπει να έχει την επαφή του µε τα διεθνή γεγονότα, αλλά οφείλει και να προσανατολιστεί σε ό,τι συµβαίνει στην πόλη. Μόνο έτσι θα γίνει ανταγωνιστικός. Πολλά χρόνια τώρα διοργανώνεται στην Αθήνα Gay Ρarade. Κατά καιρούς, οι διοργανωτές του επεδίωξαν να τεθεί υπό την αιγίδα του δήµου, χωρίς να το πετύχουν. Αν εκλεγόσασταν, τι θα κάνατε;

Προσωπικά, ως Συνήγορος του Πολίτη, από πρόπερσι είχα κυκλοφορήσει fliers στο Gay Ρarade, εναρµονιζόµενος φυσικά µε την οδηγία της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την καταπολέµηση των διακρίσεων. Στην Ελλάδα, µε την οµοφυλοφιλία είµαστε πάρα πολύ καθυστερηµένοι. Υπάρχουν πολλές ελληνικές οικογένειες που κρύβουν έναν σκελετό στο ντουλάπι τους. Είναι πια καιρός να δούµε την οµοφυλοφιλία απροκατάληπτα, ως ερωτική προτίµηση. Ο,τι κάνει κανείς όταν κλείνει την πόρτα του σπιτιού του, εάν δεν παραβιάζει βεβαίως τον νόµο, είναι δική του υπόθεση. Ξεκάθαρα, λοιπόν. Αν εκλεγώ δήµαρχος, το Gay Ρarade θα το υποστηρίξω.

Αν δεν εκλεγείτε, θα συνεχίσετε ως επικεφαλής της αντιπολίτευσης;

Εχω την υποχρέωση να συνεχίσω. Πιστεύω ότι θα εκλεγώ, σε πείσµα των δηµοσκοπήσεων, αλλά πιστεύω ακόµα ότι πρέπει να µένεις και να εργάζεσαι όπου σε τοποθετεί η λαϊκή εντολή.