Εγκαινίασε, εγκαινίασε. Ποιος θα πηγαίνει να δούµε

Οχι, όχι, όχι. Δεν την έπιασε προεκλογική πρεµούρα τη δηµαρχάρα της Αθήνας. Μια εικαστική ανησυχία τον έπιασε. Απ’ αυτές που ξεκινάνε χαµηλά κι ανεβαίνουν, κι ανεβαίνουν, έτσι, εδώ, όχι λίγο πιο κάτω… Και σ’ ανησυχούν παράφορα, τέλος πάντων. Τέτοια ανησυχία!

Γι’ αυτό ύστερα από τις παραχωρήσεις αίφνης – λες και το πρόβληµα δεν υπήρχε χρόοοοονια τώρα και δεν µπορούσε µέχρι τώρα να πράξει τίποτα η κακοµοίρα η δηµαρχάρα – κτιρίου στο Θεατρικό Μουσείο (για µπερντέ για τα λειτουργικά έξοδα ή για την οικονοµική αιγίδα του ούτε λόγος – έτσι, ανέξοδα), ύστερα από τις απειλές περί Μουσείου Κάλλας, τώρα βρήκε να πιάσει τα εικαστικά στην προεκλογική κουτάλα του.

Από το 1993 έχει περάσει ως δωρεά στην ιδιοκτησία του Δήµου το κτίριο του Μεταξουργείου, από το 2007 άρχισε η αναπαλαίωση, αλλά… ουπς τώρα, λίγες µέρες πριν τις εκλογές τού προέκυψε αναπαλαιωµένο το κτίριο – οποία σύµπτωσις! Και είπε – σύµπτωσις κι αυτό, προεκλογικώς – να το εγκαινιάσει µε τις συλλογές ελληνικής τέχνης της Πινακοθήκης του Δήµου η δηµαρχάρα. Πάλι καλά που δεν έχει και τη µανία όπως η βόρεια οµόλογη δηµαρχάρα της Θεσσαλονίκης, να βγάζει κάθε τόσο από το σεντούκι, να ξεσκονίζει και να γυαλίζει το τεράστιο διάδηµα µε τα παράσηµα για να εγκαινιάζει – τι σύµπτωση, µόνον προεκλογικά – κτίρια, πινακοθήκες, µουσεία. Πάλι καλά, να λέµε. Γιατί φαντάζεστε το θέαµα κάθε τόσο;

Μέσα στην προεκλογική της µανία δεν την ενδιαφέρει τη δηµαρχάρα, έτσι όπως τα έχει αφήσει όλα για να κυνηγάει την εισπρακτική – και µόνον – πολιτική των πανταχόθεν κατειληµµένων πεζοδροµίων, ποιος θα µπορεί να φτάσει στο Μεταξουργείο για να δει τις εικαστικές συλλογές. Με τέτοια εγκληµατικότητα γύρω, την οποία αφήνουν να φουντώνει οι 13.500 υπάλληλοί του που πίνουν φραπέδες, φραπέδες, φραπέδες µπροστά στο κτίριο της Δηµοτικής Αστυνοµίας στην Αγίου Κωνσταντίνου και δίπλα γίνεται το… έλα να δεις.