[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ανοικτές πληγές

Αναρωτιέµαι αν ξέρει τι σηµαίνει «οικονοµική κρίση» – έτσι όπως τη διαβάζουµε στις εφηµερίδες. Αν τον έχει απασχολήσει το Μνηµόνιο. Αν προβληµατίστηκε ποτέ για την αύξηση του ΦΠΑ, της τιµής του πετρελαίου θέρµανσης, τη µείωση των µισθών ή τη δυσφήµιση της Ελλάδας στο εξωτερικό µετά τα πρόσφατα γεγονότα έξω από τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης. Αυτό που έχω για σίγουρο είναι πως δεν τον απασχολεί τι θα φορέσει το πρωί, αν θα ενηµερωθεί ή όχι για τους υποψηφίους στον Δήµο Αθηναίων και αν θα ψηφίσει στις επερχόµενες εκλογές. Βάζω στοίχηµα πως δεν βλέπει τηλεόραση, ούτε τον συγκινεί το τηλεοπτικό «Νησί». Η δική του Σπιναλόγκα ονοµάζεται Μετρό «Ευαγγελισµός», σε αυτήν ζει καθηµερινά διεκδικώντας τον απαραίτητο ζωτικό χώρο πάνω στο ίδιο παγκάκι. Τον συνάντησα Σάββατο βράδυ. Βρώµικο και µόνο.

Παραµιλούσε. Ολα του τα υπάρχοντα βρίσκονταν σε ένα παραγεµισµένο σακίδιο, το οποίο χρησιµοποιούσε, επίσης, για µαξιλάρι. Πριν από µια δεκαετία, απέναντι – στα σκαλιά του «Ευαγγελισµού» – ένας άλλος άστεγος κυκλοφορούσε κάθε πρωί, γυµνός, τυλιγµένος µε µια κουβέρτα. Τα παιδιά που πήγαιναν σχολείο στη Μαρασλή συχνά άλλαζαν δρόµο όταν τον έβλεπαν. Αλλά ακόµα και όταν έφευγε από τη συνηθισµένη του θέση, µπορούσες να πεις ότι είχε αφήσει εκεί το στίγµα του, µια αφόρητη µυρωδιά. Οπως οι πληγές αφήνουν στο δέρµα µας σηµάδι, έτσι και οι «πληγές» της Αθήνας – όποιες και αν είναι αυτές – δηµιουργούνται για να µείνουν ως κληρονοµιά στην πόλη. Τα µπαλωµένα τζάµια στην Πανεπιστηµίου από τις πορείες. Τα καµένα καταστήµατα στη Στουρνάρη. Οι σύριγγες στη Σοφοκλέους. Μερικές φορές χαίροµαι που υπάρχουν. Μας θυµίζουν ότι ζούµε όλοι στην ίδια πόλη. Και όχι στον κόσµο µας.