Κατάλαβαν πως µας φταίει το γαϊδούρι κι εµείς χτυπάµε το σαµάρι

Μέσα στην τόση κατήφεια για τα µέτρα, την οικονοµική κρίση, είµαστε ως λαός πολύ της επαναστάσεως – εκεί που µας παίρνει, βεβαίως, βεβαίως. Διότι τους αληθινούς φταίχτες δεν τολµάµε ούτε στα µάτια να τους αντικρύζουµε, ούτε να τους καταδικάζουµε (µόνο να τους ψηφίζουµε ή να τους αποθεώνουµε).

Αυτή µας την πτυχή εντόπισε και βγήκε να την ψέξει – άλλος ένας διεθνής διασυρµός, αν και λιγότερο «φωναχτός» – το γαλλογερµανικό κανάλι Αrte. Που πήγε στην περιοχή του Αγίου Παντελεήµονα και τα είδε όλα που λένε. Πως πίσω από τις «αντιδράσεις» των Επιτροπών Κατοίκων, που παίρνουν τον νόµο στα χέρια τους µόνον όσον αφορά τους εξαθλιωµένους οικονοµικούς µετανάστες, σοβεί επικίνδυνα ένα είδος άκριτου εθνικισµού που θυµίζει την ελληνική παροιµία «µας φταίει το γαϊδούρι και χτυπάµε το σαµάρι».

Ενας µεταφραστής των Γιατρών του Κόσµου από το Αφγανιστάν έδειχνε στην κάµερα του Αrte σηµάδια από µαχαιριές και τα σπασµένα δόντια του, ένας άλλος έλεγε «δεν είµαστε επικίνδυνοι, θέλουµε απλά να ζήσουµε», κάτοικοι που δεν προτιµούσαν τις εθνικιστικές κορόνες αναρωτιόνταν απλώς «πού θα δουλέψουν τόσοι ξένοι;», µια κυρία µιλούσε για «αληταράδες», άλλοι απειλούσαν «ή θα φύγουν από δω, ή…» κι ένας σκίνχεντ κρεσεντάριζε: «ο πόλεµος ξεκίνησε».

Κατάληξη; Πίσω απ’ όλα αυτά υπάρχει µια Ελλάδα που δεν τρώει µόνο τα παιδιά της, αλλά αφήνει τους οικονοµικούς µετανάστες της αδήλωτους, µε 46.000 αιτήµατα για άσυλο να εκκρεµούν. Μια Ελλάδα που αφήνει και τα παιδιά της – ναι, αυτά που τρώει – να επιτίθενται στον συνάνθρωπο µε δεισιδαίµονα σχεδόν µανία, σαν να φταίει ο ξένος για τα δεινά.

Του Ελληναρά ο τράχηλος όµως (ξένον;) ζυγό δεν υποµένει…