[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Λος µινέρος ντε Τσιλέ

Οπως όλος ο καλός ο κόσµος, έτσι κι εγώ ξεκίνησα να παρακολουθώ από το πρώτο λεπτό την επιχείρηση διάσωσης. Βέβαιη εκ των προτέρων για το αίσιο τέλος, παράτησα σχετικά νωρίς το live streaming και άρχισα να παρακολουθώ αυτούς που παρακολουθούσαν. Ο διάβολος µε έβαλε να ρωτήσω «τώρα εσύ γιατί το κάνεις αυτό» για να πάρω την αναµενόµενη απάντηση «επειδή µε συγκινεί» κι εκεί άρχισαν όλα. Με την ίδια περιέργεια αντιµετώπισα τις προηγούµενες µέρες το γκραν σουξέ που είχε «Το νησί», σε ανθρώπους µάλιστα που έφτυναν το µπεστ σέλερ της Χίσλοπ κατατάσσοντάς το στην κατηγορία της εύκολης λογοτεχνίας.

Αν και θεωρώ τον εαυτό µου µάλλον ευσυγκίνητο, µού φαίνεται ότι τώρα τελευταία κάτι παράξενο παίζεται µε τη «συγκίνηση» και δεν έχω τα µέσα να το κατανοήσω. Δεν µπορεί φέρ’ ειπείν να προσπερνάω το χιλιάνικο χάπι εντ και να µένω κολληµένη στην ιστορία του «Κουρσκ» δέκα χρόνια µετά. Δεν µπορεί να βρίσκω απείρως πιο πιθανό να πάθω εγώ πρώτη λέπρα ή να έρθω αντιµέτωπη µε αναλγησία τύπου Πούτιν από το να σωθώ χάρη στην αγάπη και την προσπάθεια του συνόλου. Κι έπειτα είναι κι αυτή η εµπεδωµένη καχυποψία µου απέναντι στο θεολογικό δίπολο του «σώστη και του σωσµένου» που ηθικά και πολιτικά µε βγάζει από τα ρούχα µου. Μεταξύ µας, θα προτιµούσα χίλιες φορές να µην αντιµετωπίζεται το εργατικό ατύχηµα σαν θεοµηνία και να µην αποδίδεται στη δυνατή βροχή η πτώση βράχων στο διάσελο των Τεµπών.

Ιδίως όταν περνάω από κάτω…