Οι ζωές των άλλων

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ θεατρικά έργα ανήκουν στο παρελθόν, υποστηρίζει ο Τέρι Τιτσάουτ της «Wall Street Journal» ο οποίος αναρωτιέται πόσες από τις σύγχρονες παραστάσεις συναγωνίζονται σε φήμη τον «Θάνατο του Εμποράκου», το «Λεωφορείον ο πόθος» ή το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» (φωτογραφία από την κινηματογραφική μεταφορά): «Παλιότερα τα μέσα ενημέρωσης αφιέρωναν αρκετό χρόνο και χώρο στην υψηλή κουλτούρα… Οχι πια. Σήμερα είναι όλοι ξεμυαλισμένοι με το Χόλιγουντ, γεγονός που ψαλιδίζει τις ελπίδες οποιουδήποτε “Εντουαρντ Αλμπι” να κερδίσει λίγη φήμη. Ποιος ήταν ο τελευταίος διάσημος ποιητής, το όνομα του οποίου μπήκε στα νοικοκυριά; Ο Ρόμπερτ Φροστ. Ο τελευταίος εικαστικός; Ο Αντι Γουόρχολ… Εντάξει, ο Τζόναθαν Φράνζεν κέρδισε ένα εξώφυλλο στο “Τime”, αλλά πόσοι τον αναγνωρίζουν χωρίς να τον έχουν διαβάσει; Αυτό είναι το πραγματικό τεστ της φήμης».

ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΟΣ αποχώρησε ο κινηματογραφικός κριτικός του «Νew Yorker» Ντέιβιντ Ντένμπι από την προβολή του θρίλερ «Ηereafter», σε σκηνοθεσία Κλιντ Ιστγουντ και σενάριο Πίτερ Μόργκαν («Βασίλισσα», «Φροστ/Νίξον»): «Ο Ιστγουντ ήθελε να αποφύγει τα ρουτινιάρικα τρικ του φόβου και την μπαναλιτέ της “ατμόσφαιρας”… Το μεγαλύτερο τμήμα της ταινίας, ωστόσο, δεν περιγράφει τι σημαίνουν οι νεκροί για τους ζωντανούς. Περιέχει, αντιθέτως, ψιλοκουβεντούλα των ζωντανών με τα φαντάσματα. Ούτε ο Ιστγουντ ούτε ο Μόργκαν, όμως, είναι φτιαγμένοι για τόσα “στολίδια”. Οι δυο τους κατάφεραν να φέρουν στα μέτρα μας το απόκοσμο, αλλά στη διαδικασία έχασαν την αφηγηματική τους ικανότητα. Οι συμπτώσεις που φέρνουν μαζί τους κεντρικούς χαρακτήρες στο τέλος του έργου είναι για γέλια».