Ταξίδι για τον Ζιλμπέρ

Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από την Ολυμπία. Υπάλληλος της Κομισιόν, αποφάσισε πριν από δυο χρόνια να λάβει μέρος στις «Διακοπές αλληλεγγύης». Ετσι ονομάζεται το πρόγραμμα, αλλά δεν έχει σχέση με διακοπές. Κάποιοι Ευρωπαίοι διαθέτουν μέρος ή ολόκληρες τις διακοπές τους για να προσφέρουν επιτόπου βοήθεια σε πληθυσμούς της Αφρικής.
Ο προορισμός της Ολυμπίας ήταν το Μπενίν (πρώην Δημοκρατία της Δαχομέης).

Το κρατίδιο ανήκει στην Κόκκινη Ζώνη Φτώχειας του ΟΗΕ. Μια έκταση 135.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων κοντά στον Ισημερινό με πληθυσμό 8,5 εκατομμυρίων κατοίκων. Εγινε ανεξάρτητο κράτος την 1η Αυγούστου του 1960. Οι άνθρωποι ζουν ώς τα 55 το πολύ. Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς ενημέρωση για τον υπόλοιπο κόσμο, χωρίς νερό και τρόφιμα, ο χρόνος έχει άλλη διάσταση. Τα ζώα, τα παιδιά, οι άνδρες και οι γυναίκες συνυπάρχουν σε με πλινθόκτιστους οικισμούς. Ολοι μαζί αποδεκατίζονται από τις αρρώστιες και την ασιτία.

Σ΄ αυτό το ταξίδι η Ολυμπία γνώρισε τον Ζιλμπέρ. Εναν εφηβο 17 ετών, σήμερα, που βοηθούσε στην τάξη όπου δίδασκαν οι εθελοντές. Οταν τον ρώτησε τι θέλει να διαβάσει, της απάντησε: «Την “Απολογία του Σωκράτη”». Ετσι ξεκίνησε η σχέση μου με αυτό το παιδί. Ο Ζιλμπέρ δεν ανήκει στην γενιά των 700 ευρώ. Ανήκει στη γενιά του μηδέν…

Γεννήθηκε σ΄ ένα χωριό του Μπενίν κάτω από ένα δέντρο και δεν έχει αδέρφια, πράγμα ιδιαίτερα σπάνιο γι΄ αυτές τις περιοχές.

Πεισματάρης. Διεκδίκησε με πείσμα την πρόσβασή του στο δημοτικό σχολείο και τα κατάφερε, όμως για να συνεχίσει στο γυμνάσιο έπρεπε να μετακινηθεί σε μια κωμόπολη της περιοχής. Αλλά δεν υπήρχε τρόπος να καλύψει τα έξοδα της στέγης και του φαγητού του. Στην τελευταία τάξη του σχολείου, ο Ζιλμπέρ ήταν θλιμμένος. Η αγάπη του για τα γράμματα έπρεπε να τελειώσει εκεί. Οταν ο δάσκαλος του σχολείου κατάλαβε ότι ο Ζιλμπέρ κοιμόταν κάτω από το τεράστιο μάνγκο της αυλής και ότι συχνά περνούσε η μέρα χωρίς να φάει τίποτα για να μη χάνει τα μαθήματα, μίλησε στον υπεύθυνο μιας ΜΚΟ της περιοχής που δραστηριοποιείται στον χώρο της εκπαίδευσης. Ετσι στα 13 του άρχισε να δουλεύει στην οργάνωση με αντάλλαγμα τη διαμονή σ΄ ένα δωμάτιο κι ένα πιάτο φαγητό. Ξεκίνησε σκουπίζοντας και τακτοποιώντας τα βιβλία της βιβλιοθήκης. Εκανε τα μικροθελήματα για τους εθελοντές και σιγά σιγά άρχισε να επιβλέπει και τους μικρότερους μαθητές στα φροντιστήρια που κάνει η οργάνωση για τους πιο αδύνατους κάθε τάξης.

Σύντομα ο Ζιλμπέρ έγινε ο αγαπημένος των εθελοντών. Πρόθυμος αλλά και με δίψα πραγματική για γνώση, δεν σταματάει να ρωτάει για οτιδήποτε ξεπερνάει τα όρια του μικρού του κόσμου. Δεν είχε ποτέ τηλεόραση, εφημερίδες και περιοδικά και προσπαθούσε να μάθει τα πάντα από τους περαστικούς των ΜΚΟ.

Τις μέρες που βρέθηκε η Ολυμπία στο Μπενίν τής ζήτησε να διαθέτει τα μεσημεριανά της διαλείμματα για να του κάνει μαθήματα αγγλικών και μαθηματικά.

Δανεικά βιβλία. Δανείστηκε τα βιβλία της και σε δεκαπέντε μέρες ήξερε το περιεχόμενό τους σχεδόν απέξω. Εβρισκε τον χρόνο, μετά το σχολείο, τη δουλειά του στην οργάνωση, να διαβάζει. Ο Ζιλμπέρ εξομολογήθηκε ότι είχε πολλά όνειρα, αλλά και την επίγνωση ότι μάλλον θα μείνουν όνειρα για πάντα. Ηθελε να πάει στην πρωτεύουσα, στο πανεπιστήμιο, και μετά να γυρίσει στην περιοχή του για να βοηθήσει τους άλλους. Δεν ήθελε να φύγει από τη χώρα του. Δεν τον ενδιαφέρει η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος. Ηθελε να αλλάξουν τα πράγματα στην πατρίδα του. Και ήθελε να βοηθήσει σ΄ αυτό.

Σπουδάζει. Για να πάει ο Ζιλμπέρ στο πανεπιστήμιο, έπρεπε ο Θεός να του κλείσει το μάτι… Συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά. Σήμερα σπουδάζει γεωπόνος και μηχανικός στη Μποϊκόν. Τις επόμενες δεκαπέντε μέρες θα βρισκόμαστε κοντά του. Το περιμένει, αλλά πιο πολύ περιμένει τα βιβλία που ζήτησε.

Αυτό το παιδί της μαύρης Αφρικής δεν ξέρει ότι σ΄ αυτά τα βιβλία τα παιδιά του δυτικού κόσμου δεν θα καταδέχονταν να ρίξουν ούτε μία ματιά.

Ο Ζιλμπέρ δεν ανήκει στη γενιά των 700 ευρώ. Ανήκει στη γενιά του μηδέν…